Alle inzendingen over tasje

Vandaag is tasje overleden. Ik heb dus een beetje verdriet. Ken je tasje nog? Je hebt me haar (tasje was beslist een meisje) jaren geleden gegeven. Je had haar zelf gemaakt, van een lichtblauw lapje stof met dunne roze en gele lijntjes. Tasje was afgebiesd met een roze stofje.…

In de jaren was een man met een grijs kabouterbaardje me op gaan vallen op het perron; door zijn typische loop, maar vooral door het plastic tasje in zijn hand. Het was al jaren hetzelfde tasje! Maar die dag zag ik iets, er was er iets veranderd. Maar wat? Zijn gang was nog steeds typisch.…

Maar hoe die muis nou ooit in haar tasje is beland blijft voor altijd een raadsel.…

De man wil haar tasje ontzettend graag pakken. De vrouw wil haar tasje toch echt niet graag kwijt, zodat zij volgas recht naar achteren rijdt en tussen bumper en boom hem ineen ziet zakken. Het is dus belangrijk dat wij moeten weten, wat er in vredesnaam in die tas heeft gezeten?…

In een papieren tasje mag ik de zilverkleurige doos met mijn nieuwe schoenen mee naar huis dragen.…

Stel nou: dat je alle plastic rietjes uit de handel haalt, want dat is natuurlijk pure winst, omdat die rietjes ervoor zorgen dat we een soort van plastic soep in de zee- en oceanen krijgen, dus die rietjes gaan in de ban en natuurlijk is dat hartstikke goed, zo voorkom je die soep, in de zee- en oceanen immers? In plaats van die plastic rietjes…

’je ne regrette rien’’ het moet nog beginnen zie je de zijden kousen waren er op tijd mijn mantelpakje hangt al klaar en ik mocht de warme krullenset lenen van Stella ik hoop maar dat er geen wespen zitten het is wel een romantische plek zo’n boomgaard maar die rotbeesten hebben het altijd op mij gemunt die lotion gaat niet in mijn tasje…

De envelop bleek een grijs, linnen tasje te bevatten, bezet met ritssluitingen om om de hals te dragen en om de meest noodzakelijke kleinigheden erin bij je te hebben. De liefste schat had het voorwerp in een winkel opgemerkt en aan mij gedacht. Heel attent zal ik het geschenk om mijn hals dragen bij onze ontmoeting in het café binnenkort.…

“En wilt u uw hallucinatie in een tasje?” “Haha probeer hier maar eens een tasje omheen te krijgen!” “Da’s dan 61 euro 85.” Over verbeelding gesproken, ik zie het al helemaal voor me. Argwaan, grootheidswaan, verwaand, we kennen we allemaal wel. Al had ik van de ‘masturbantenwaan’ tot voor kort nog nooit gehoord.…

een oude man gaat niet werken die laat je met rust op zijn kamer met zijn zwijgen en verleden zijn potje pruttel op een petroleum pitje praatje pot bij van Vleutels Petroleum Handel voorbij Smit Paardenslager met een tasje zwartvlees en weer naar boven via het stoffige trappenhuis zo’n oude baas zal dan ook sterven, ongeschoren als…

Verbrokkeld stukje cake gestold tasje koffie vervallen herinneringen accessoires bij hun vals kakelend gebit Herhaaldelijk opscheppen over andermans prestaties roddelen over ’n vergeten verleden ’t vult maag, dag en oor Hun schaduw flakkert venijnig wanneer de achterklap over de jeugd van tegenwoordig komt bovendrijven Bang om jong…

ik zag je nog een keer je hoofd omdraaien wat in het tasje graaien je wuifde met een doek als laatste groet ik wist dat je de stenen zou gaan tellen tot aan de hoek ik sloot de deur proefde nog de oogst aan geur die altijd bij je was als ik je lente zag de zomer liep na jaren winteren voor het eerst weer in de pas ik zie…

De lullige, nietige cadeautjes die ik meteen al gewonnen had in de eerste ronde van de "Bingo" zaten in een papieren tasje en bestonden uit twee zakken met snoep, een pak chocoladekoekjes en een nietig, onnozel vetplantje. Het was rumoerig geweest in de grote zaal van Zorgcentrum "Zonnehof" tijdens het spel, maar men had zich geamuseerd.…

In een café in de binnenstad let ze even niet op en weg is haar tasje. Foetsie portemonnee met OV-kaart, collegekaart, pinpas, sleutels. Een ramp voor iemand die hard werkt maar weinig heeft. Ze zit in zak en as, is boos op de wereld en bang voor haar omgeving. Ze gaat naar de politie.…

Ik buig voorover en zie dat de nieuwste cd van Marco Borsato in een plastic tasje verdwijnt. De man rekent af en overhandigt het tasje aan de vrouw. Ze accepteert het met een nauwelijks zichtbaar knikje. Zonder elkaar aan te kijken lopen ze de winkel weer uit. Hier kan geen sprake zijn van verliefdheid.…

Aan dat zadel kon je een tasje hangen, met plakspullen voor een eventuele lekke band. Trots fietste ik in het rond en in het rond en de mensen op het pleintje waar ik woonde zullen hun gedachten hebben gehad. Jaren later pas begreep ik dat ik toen eigenlijk rond reed op een normale fiets. Het enige ‘race’ aan mijn fiets was het stuur.…

Op het chique papieren tasje dat ik meekreeg staat vermeld "Tailormade Suits". In Café "De Spaarbank" zal ik mijn vriend het cadeau overhandigen ter gelegenheid van zijn aanstaande tweeënzeventigste verjaardag.…

Hij had een erge hekel aan dat tasje. Ja, dat tasje waarin de tovenaar hem bewaarde, was ook niet wat hij zich wenste! Het was een heel klein, benauwd holletje, waar je niets in kon zien. De sikkel hoopte altijd dat de tovenaar hem eens in de kamer aan een spijker zou hangen. Maar niets daarvan!…

Mijn juf had een tasje, dat met een klikgeluid dicht ging en daarin een zwart boekje, waarin ze van alles over ons opschreef. Ik had ook een tasje, met zo'n heerlijk klikgeluid en een opschrijfboekje, waar ik alles, wat mijn broertje deed, in opschreef...…

Men zal ze mij overhandigen en in een klein, wit papieren tasje met in trotse letters de naam van de zaak erop draag ik ze met me mee naar huis.…

De nog jonge en blonde kapster die een plastic tasje met kappersgereedschap op de heup draagt, vraagt naar mijn wensen. Aan mijn roestbruine haardos die verward en verwilderd op mijn schedel woekert is nog altijd een model te verlenen en mevrouw slaagt erin deze te fatsoeneren.…

Om de lendenen, aan de broekband die zijn forse middel omsluit draagt hij om onnaspeurlijke redenen een klein leren tasje. Zijn kameraad en vriend, de secretaris, de andere meneer, staart mij, de notuliste, om onbekende redenen maar steeds in het gezicht. Is hij geïnteresseerd?…

Mevrouw gaf haar het voorwerp in een wit plastic tasje en de vrijwilligster verklaarde dat ze het "zo lief" vond van haar, die in de anderhalf jaar tijd van haar geregelde bezoeken tot een vriendin was geworden, al was hun leeftijdsverschil dertig jaar.…

Lachend stapt zij rond op hoge hakken rode lippen, een lint in het haar Je ziet haar door de enkels zakken maar ze maakt een wegwerpgebaar Graag wil ze nog je tasje gebruiken om boodschappen mee te gaan doen Ze pakt ook een van de carnavalspruiken en vraagt om een hele dikke zoen Ze gaat nu weg, ze moet gaan lopen helemaal naar de zandbak…

Mijn splinternieuwe buurvrouw toverde snel een make-up-tasje tevoorschijn en begon met rappe gebaren de wimpers aan te zetten en haar lippen van gloss te voorzien. Het resultaat bekeek zij in een klein spiegeltje.…

Mevrouw gaf de vrijwilligster de kop en schotel in een wit plastic tasje en deze verklaarde dat ze het "zo lief" van haar vond, die in de anderhalf jaar van haar geregelde bezoeken tot een vriendin was geworden, al bestond hun leeftijdsverschil uit dertig jaar.…

Zij pakt een spiegeltje uit een tasje dat naast haar staat en bestudeert het jeugdige ongerief op haar kin. Daarbij schuift haar hand iets hoger op het been van hem. Hij draait zijn hoofd naar het raampje, achteloos bijna maar de plotselinge zweetdruppeltjes op zijn bovenlip zeggen iets anders.…

Babbel slaat de kassa aan en de kaart valt uit haar tasje: "Lieve opa, van harte beterschap!" Ab zweet. En terecht! Hij haalt het eerder gekochte loterijbriefje uit zijn zak en geeft het aan Babbel om het goed te maken. Stotterend maakt hij excuses en legt uit waarom hij zijn geintje uithaalde.…

In de gangkast ziet hij boven op de paraplu’s een plastic tasje met batterijen. Nieuwe én lege. Ooit heeft hij besloten ze uit te zoeken. Hij stopt het tasje in de koffer. Voor de zekerheid. In de slaapkamer trekt hij een lade open. Onder de sokken liggen twee kaartjes. Circus Herman Renz. 12 augustus 1993.…

Ik klem het zwarte tasje dat ik van mijn laatste financiën nog aan kon schaffen, tegen mij aan en voel mij plomp, verlegen en houterig ten opzichte van de charmes en de stralende glimlach van mijn hulpverleenster, die ik slechts beantwoord met een grimas.…