Alle inzendingen over verdriet moeder bezit

En ach, ze was lief, ze was naïef; haar schamele bezit was niet veel waard; is in een verhuisdoos te omvatten. Ze was mijn moeder en een vloed van tranen stroomt, blijft stromen.…

Nu is het andersom en bezit ik ongeveer dezelfde kwaaltjes en voel spijt omdat ik toen niet naar haar wilde luisteren. Maar tegen wie moet ik zeuren? Niemand in huis – dagen dat ik alleen ben. Gek word ik er van. Het verdriet en ongenoegen dat ik voelde, nam nog meer bezit van mij. Waar leef ik nog voor en voor wie.…

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -- - - - - - - - - - - - - - - - *ongeriefd: niet voorzien van *te gader: tezamen *geslegen: geslagen *leedschap: verdriet *erfgebied: bewijs van mijn erfelijk (geestelijk) bezit *hiete: zou gebieden…

Deze foto beschouw ik als mijn dierbaarste bezit en mijn hart is vervuld van blijdschap, maar ook van weemoed en verdriet, telkens als ik de bladen van het oude album opsla en ernaar kijk.....…

Vertwijfeld in verdriet doorboren de speren je, op je knieën zie je je oude liefde wegdrijven in vergetelheid. Je ziet slechts je oceaan van verliezen donker en grauw, je hoort hun noodkreten nog steeds, waarom ben je vroeger zo stom geweest, waarom sloot onze liefde niet aan zoals die nu wel zou aansluiten?…

Het bezit van de Oranjes: zou Bernhard zijn Lockheedgelden erbij rekenen ?…

''t Krakeelig diertje,'schreef hij, 'deed me veel verdriet. Mijn hoorntjes weg, dit was mijn deel: hun oude afgeworpen rokken ter begluring.' ---------------------------------------------------- Uit: 'De tweede ronde', zomer 2000…

Wij begeren niets zozeer als wat we niet behoren te hebben.…

Het mooie aan het leven is, dat ik geen enkel leven bezit noch bezat.…

Maar hoe kan ik het bittere afscheid Dat ik neem van mijn schamele bezit Vergeten, als ook ik word voorgeleid? Haastig stelt gij mij op in uw gelid, Dan klinkt het laatste schot in onze strijd En machteloos delf ik het onderspit.…

Herinnert hij zich de stem van zijn moeder die kinderliedjes met hem zong, van de moeder, wiens zilverwitte as sinds lang rust in de rulle aarde, van de moeder die hem als een lieflijke madonna in de armen hield en teder op hem neerkeek?)…

Jij zult je mooiste medelijden delen met mijn liefste verdriet.…

Samen, twee samen zo vanzelfsprekend verdriet en vreugde herinneringen opgetekend weet je nog wat papa zei - mijn kinderen mijn dierbaarste bezit ik kies voor jullie allebei -…

Ik heb mij steeds het meest gehecht aan sterfelijke zaken, aan dingen die ik nimmer echt tot mijn bezit kon maken. Maar alles wat zo dierbaar was dat ik het heb verloren, is mij sinds ik het kwijt ben pas voorgoed gaan toebehoren.…

die zich verdiepen doorzichtig rood een breuklijn laten voelen Dat zij lelijk is met ook een sinaasappelhuid dat jij haar kent zelfs haar naakte vel haar binnenkant puur natuur met jouw ogen proevende mond Het is allemaal van mij al is het maar geleend Zij is het die mij breekbaar teder maakt, mij op haar beurt meedogenloos bezit…

Liefde is een leugen woorden zijn bedrog want de betekenis staat niet vast Verdriet moet tot de lippen reiken pijn doen als een vuur dat littekens schroeit een brandmerk dat achteraf uitgelegd kan worden als bezit onweerlegbaar van jezelf…

Zijn dochter was uitzinnig van verdriet tijdens de crematie om het verlies van haar vader...…

Hoop is het beste antidepressivum.…

If you judge people, you have no time to love them.…

Kracht is warmte, en veelal een plek om te schuilen want ieder mens zoekt een schouder om uit te huilen Kracht is begrip, en vaak een diep gevoel want een arm om je heen, doet een mens een heleboel Kracht is Liefde, en natuurlijk ook Geluk want door het bezitten en beseffen van die 2 dingen kan de Kracht die jij bezit niet meer stuk…

Maar de zwaarte en het verdriet zullen mijn hart weer verlaten. Als de branding en het getij die aan komen rollen en terugwijken laten zij mij weer met rust en opnieuw zullen vrede en vreugde bezit van mij nemen.…

Ik zie hoe de droefnis jouw gezicht week en vochtig maakt naar zijn grauwe visie boetseert mijn keel implodeert tientallen woorden ontrafelen van binnenuit in het pijnlijk mysterie van de stilte de lucht huilt mee zijn tranen vegen de voorgrond geleidelijk met de achtergrond gelijk we blijven op een stil gepluimd podium achter gekneld…

Mijn lieve, mijn prachtige moeder! Vandaag heeft de bruine aarde jouw bruine ogen uitgewist. En de spin van de grote leegte heeft in jouw haar zijn web geweefd. Ik word alleen verwelkomd door een jaren oud verdriet.…

We praten en we lachen, maar zo plots als de lach verscheen verdwijnt hij weer. De kleur verandert van blauw naar zwart met rode randen, bijna angstaanjagend. Haastig probeer ik te zeggen wat ik voel, wat ik bedoel, wat ik eigenlijk wilde zeggen. Het baat niet. Want zodra de storm opkomt, neemt hij niet meer af. Ik probeer de storm te bedaren…

En ik was je kind, en ik ben nog steeds je oudste dochter, die je de naam "Ineke" hebt gegeven, de naam die afgeleid is van de doopnaam van je moeder, Catharina, de naam die je niet meer uit kunt spreken, maar de naam waaraan men mij herkent; de naam die vriend en vijand, vreemde en voorbijganger mij geven: je dochter Ineke leeft voort, zij betreurt…

Wat zou ik er niet voor geven eenmaal met mijn hand door haar haar te strijken, eenmaal uit te spreken wie ze voor mij is geweest en gebleven; mijn onvervangbare moeder....…

Bij die gelegenheden reed ik de rolstoel met daarin het zware lichaam van mijn oude moeder zijn spreekkamer binnen. Hij bekeek een en ander doorgaans verterderd, welwillend en een beetje geamuseerd.…

Ze was mijn moeder en een vloed van tranen stroomt, blijft stromen. Haar dochter huilt, blijft huilen om de aandoenlijkheid, zieligheid, liefheid, om de armzalige boekjes, om het tragische noodlot, om de onschuld, om de kwetsbaarheid. Vandaag zou ze haar 90ste verjaardag vieren. Nu kan ze niet meer lijden...…

Altijd als zij het papier te voorschijn haalde met daarop de details van de erfenis, de opsomming van de erfstukken, geschreven in haar elegante, keurige en wellicht "flamboyant" te noemen handschrift, dat nooit veranderd was tijdens haar leven, sprongen de tranen mij in de ogen. Het was, juridisch gezien, in de juiste vorm gegoten, zo beweerde ze…

Een levenslange liefde en kameraadschap werden samengebald in die aanraking van haar hand op de mijne; de hand die nog de ring droeg die de liefde symboliseerde en bekroonde die mij de wereld heeft geboden; de bonte, veelkleurige wereld die zij nu voorgoed verliet. Die hand, alleen die hand nog die door haar zachte druk en lichte beweging te kennen…