Hartenkreten

Helaas is zij van ons heen gegaan. Mijn moeder. Toen zij nog in leven was, had ik nooit vermoed dat ik haar zo zou gaan missen. Hoe ouder ik word, hoe meer ik op haar ga lijken. Niet alleen haar uiterlijk, maar ook haar kwaaltjes. Waar ik toen met een half oor naar luisterde en bij mij zelf dacht: mens zeurt niet zo en er verder niet op in ging.…

Het is al een tijd geleden, een ontmoeting van iemand die ik dacht te kennen. Jou kennen zal ik dan wel nooit echt kunnen. Wat is dan een leven, een dag? Je hebt vele dingen die ik van vroeger toen je nog niet wist wat het leven was,te jong om mij te kennen. Van leeftijd verschillen maakt het leven ingewikkeld. De ervaringen van jou zijn anders…

Ik dacht op deze site een punt te kunnen maken, een gestolen verleden, zorgzaam onverhoeds een vrouwlijk heden, ik gooi mij eruit. Beken een crimineel verleden, ik heb een dubbeltje gejat uit de portemonnee van mijn moeder, ben ik niet trots op. En nu, nu zorg ik voor de mens die zichzelf niet verzorgen kan, heb ik elke sleutel in handen. Ik laat ze…

Gelukkig, we krijgen een ander kabinet. Mijn grootste wens is dat we een regering krijgen die bestaat uit daadkrachtige en vakkundige bestuurders. Geen politici die goed met woorden kunnen goochelen, maar mensen die besluiten durven nemen en die daar eventueel op terug durven te komen als later blijkt dat ze zich vergist hebben. Geen lui die oorlog…

Ze lachte weer, toen ze de zee zag, het zand, waar rupsbanden hun sporen hadden achtergelaten, wat een aanblik opleverde alsof we op een vreemde planeet liepen, en de mooie luchten, boven een messcherp in het heldere blauw getrokken horizon. Eindelijk, de zee! Ik geef het toe, we zijn er aan verslaafd. We waren er een poosje niet meer geweest,…

Een fantastische verrassing, een prachtig aanbod. Overrompeld ben ik, gevleid en vereerd. Alleen ...., een nee past niet in het plaatje. Een vanzelfsprekend ja hoeft al haast niet uitgesproken, hoogstens een dank je wel. Er piert iets, onrust en een hinderlijke kriebel. Elke ochtend vind ik mijn dekbed op de grond, en één keer mezelf. Tot ik midden…

Aan het eind van die lange laan in Den Haag woont een lieve oude vrouw. Op mijn, inmiddels bekende, druk op bel, opent een brekelijke stem de deur, automatisch. Vijf hoog gaat de lift, zij woont onder het dak van de hemel, de deur staat voor mij open. Vandaag is ze treurig gestemd, ietwat cynisch zegt zij op de dood te wachten. Daarop merk ik…

De Kollumer kaas smaakt niet meer sinds ik weet dat ik daar symbolisch verdronken ben, want wat is redding als het voor een gulden is, want dat was ik dus waard in de ogen van mijn vader, daar koop je verdomme nog geen maaltijd voor, misschien een blik erwtensoep of een rolletje drop, jawel, of een belachelijk ijsje, het staat gelijk aan de zondagse…

De man moest naar een bloemenwinkel omdat hij een boeket voor de verjaardag van zijn schoonzuster wilde kopen. Zij ging mee en toen hij zijn keuze maakte zei ze dat dit boeket niet geschikt was. “Dat kan niet hoor, er zit een hart bij en het is tenslotte niet voor Valentijn bedoeld toch!”. Naar aanleiding van haar opmerking ging hij met haar de winkel…

Soms is het leven één grote verwarring Wat te doen bij rampen, bij klaagzangen van mensen, bij weersalarm, bij armoede, bij eenzaamheid. Moet je wel of moet je niet doneren, wel of geen actie ondernemen, wel of niet binnen blijven, het wel of niet serieus nemen. Ik weet het soms even niet meer. Het is een voortdurend maken van keuzes. Laat ik…

Ik ben in Groningen dan wel het slachtoffer geworden van leeftijdsdiscriminatie, maar zoek in Nederland nog steeds een baan in het onderwijs! Ja, ik ben 59, nou en!? Al is het een zwaar beroep, voor Jan-Peter veeg ik zelfs na mijn 65e nog twee jaar lang gratis de schoolse stoep. Kind, je hebt groot gelijk, wie deze meester lumpsum aan het werk houdt…

Lief Dagboek, Ik zeg vaarwel, dit is mijn laatste brief, de laatste zinnen die ik ooit op papier zal zetten. Vluchten gaat niet meer, verstoppen is te laat. De honderden bladzijden die ik in jou geschreven heb zullen vervagen, niemand zal ze ooit vinden. Niemand zal het kunnen navertellen. Buiten woedt die vreselijke oorlog. Oneindig. Omdat…

Ik doe het maar niet ff op tabblad beweringen, mijn, echt, allerlaatste muzikale inzending. Aubrey van Bread, dat is pas mooie muziek. Dag mensjes, luister naar de radio, Luxemburg, Veronica, avontuur, laat avonduur. Onder de dekens, weet u nog wel ?!…

We liepen langs de haven. De boot naar Vlieland stond klaar voor vertrek. Daar kwam de familie Doorsnee op het laatste nippertje aanzetten: pa, ma en drie koters er achteraan, hard hollend over de loopplank totdat pa ineens besefte dat hij zijn kanariegele tasje met al zijn persoonlijke spullen ergens had laten staan. Pa ging tekeer tegen ma. We konden…

Waar mijn ziel van leeg is, lopen akkers over. Ik pel de vruchten van mijn denken, voel de granaatappels in mijn hoofd. Was ik een beer geweest of rottend schroot, nergens had ik deze bruiloft beter kunnen vieren dan in mijn hoofd. Zin zoekt alleen nog maar onzin, pijn niet nog meer pijn. Vrees niet, jouw verdriet zal er geen waan om laten. Het…

Opgroeien in deze tijd schijnt plezierig. Alles wordt geregeld: de school, het vervolgonderwijs. De begaafde kinderen worden extra in de watten gelegd. De tennis- en voetbal- of fitnessclub. Thuis is er de computer waarachter de kinderen eventueel uren door kunnen brengen. Onderlinge contacten via sms of telefoon. Een luxe, gemakkelijke wereld. Vroeger…

Sinds twee jaar woon ik nu in Frankrijk. Er gebeurt niet zo veel in een klein dorpje op het Franse platte land. Juist daardoor kunnen alledaagse gebeurtenissen aan waarde winnen. Over dit soort zaken bericht ik maandelijks aan vrienden en kennissen in Nederland. ---------------------------- Als je gedurende wat langere tijd de hectiek van het…

Ik houd van de natuur, verlies mijzelve vaak in beemd en bos, ik wandel mij van God los. Want hier, in dit schone ondermaanse, taalt dier noch gewas naar het agio van de mens. Het is eten of gegeten worden, groeien op afvallig blad, epifyterend op de bast, onderaards in duizend kleuren en vormen een schimmel het licht laten zien. Soms denk ik dat kabouters…

Het silhouet van het kind van toen zit verscholen, achter de kennis en ervaring in de schaduw van het masker. Maar ik verklap je dit: het zit er nog, avontuurlijk ondeugend, lichtend, wachtend, steeds zoekend en is vrijwel on-zichtbaar verwerkt in het mozaïek, ondanks alles.…

Er is niets leuker en nuttiger, dan af en toe een knuppel in een hoenderhok, een steentje in een rimpelloze vijver, of wat onkruidzaad in een keurig tuintje te gooien.…

Vanaf 1 februari 2010 worden op nederlands.nl geen ‘beweringen’ en ‘hartenkreten’ meer opgenomen die als onderwerp van discussie ‘religies’ of ‘Wilders/PVV’ hebben. De maatregel geldt vooralsnog tot 1 juli 2011. Uit de praktijk blijkt enerzijds dat deze onderwerpen dermate uitgemolken zijn dat men er nauwelijks meer nieuw licht over kan laten schijnen…

De gordijnen zijn dicht en in het hart van de huiskamer brandt de gashaard. Buiten heerst een machtige koning winter. Binnen is daar pays en vree helemaal niets van te merken. De kinderen mochten de eerste helft PSV- Feyenoord kijken en liggen tevreden op bed. Jij bent de verjaardag van de jongste aan het voorbereiden. Het geknutsel van het knippen…

De puzzelstukjes van mijn leven passen niet zo makkelijk ineen. Je kan goed zien dat ze aan elkaar zijn geweven. Veel stukjes zijn een deeltje van een chaotisch verleden. Maar gelukkig zijn er ook mooie gekleurde bij. Want elk stukje is een belevenis en alle stukjes vormen te samen het plaatje van 53 jaar. Het is een vreemde puzzel, al is het…

Ik zorg inmiddels al weer zo'n twee maanden voor haar. Zij heeft moeite met ademhalen, een middenrif te dicht op de longen veroorzaakt versnelde moeheid. Vroeger kon ze alles, had ze niemand nodig, nu merk je soms de irritatie. Vandaag zouden we boodschappen doen ivm een feest dat ze aanstaand weekend voor haar familie wilde geven. De buurvrouw…

Het verbaasde me dat ik überhaupt geboren werd. Wat had ik hier te zoeken, vreemde mensen, fel licht. Dat gevoel werd alleen maar sterker naarmate ik ouder werd. Vol verwondering bleef ik naar alles om me heen kijken. Ik kan het me nog zo duidelijk herrineren. Zeven jaar en al zulke moeilijke gedachten. Wie waren die rare mensen? Hoe konden zij…

Van tijd tot tijd ben ik een periodiek maniakale boekenwurm. Als ik het -weer - op m'n heupen krijg, verslind ik literatuur. Alle recensies worden afgewerkt, ik selecteer boeken naar mijn smaak en ga vervolgens met mijn lijstje naar de bibliotheek waar ikzelf een kritisch oog laat vallen op de inhoud om uiteindelijk een keuze te maken. Een bezoek…

Een eiland dooreen geschud, een krakkemikkige infrastructuur nogmaals geconfronteerd met scheuren in het wegdek. Slavernij overwonnen doch onderworpen aan Papa en Baby, de nederlaag zit blijkbaar in de genen, men wil gewoonweg niet zichzelf overwinnen. Ik heb niet gegeven om verschillende redenen. Na de schok schikte het eiland zich in een soort…

Na een lang werkzaam leven en nu al weer tien jaar genietend van mijn pensioen ben ik me al menige keren ervan bewust geweest, dat mij nagenoeg altijd alles heeft meegezeten. Zo ben ik, meeliftend in tijden van hoogconjunctuur en door geluk te hebben in tijden van recessies niet één dag zonder werk geweest. In die werkzame periode ben ik slechts drie…

Je denkt dat je nog jaren mee kan, zestig is jong. Maar over vijftien jaren ken je het verschil, vijfenveertig jaren gelee was je jong en deerde een jaartje meer of minder niet. Maar nu gaat het met horten en stoten, vandaag fiets je vrolijk, frank en vrij over Neerlands paden, morgen strompel je achter een rollator. Volkomen bij bewustzijn stem…

Marie zit aan tafel, roert doelloos in haar beker koffie. De huisarts zei haar dat zoetjes beter voor haar waren, maar ze verlangt naar een suikerzoet verleden. Zo zoetjesaan verglijdt haar leven, en ze weet het. De 'zorg' is net de deur uit, sinds tijden heeft ze eindelijk weer eens een 'goeie'. Ze hoeft maar te zeggen wat ze wil en het gebeurt…