Soms lees je een boek, dat je nooit zou lezen als niet iemand je zou overhalen om het te lezen. Soms leidt dat tot een positieve verrassing en soms niet.
Bij het boek Cilento van Monique Brans weet ik niet of het een positieve verrassing is of juist niet. Het is het verhaal van een vrouw, Marí, die met een man, Andreas, tijdens corona naar Italië reist en daar maandenlang vast komt te zitten in een plaatsje Cilento.
Laat ik beginnen met wat ik er goed aan vind. Het is spannend. Er is een…

In het voorjaar van 2027 zijn er in Italië weer politieke verkiezingen en krijgt de huidige, rechtse premier Giorgia Meloni van Fratelli d'Italia de hete adem van de rechts-extremistische Roberto Vannacci van Futuro Nazionale in haar nek te voelen. Roberto, die lid van het Europees Parlement is, brak met de partij Lega en in februari 2026 heeft hij zijn eigen partij opgericht. Giorgia steunt Oekraïne volop, Roberto wil de steun geheel stopzetten. Dat is de grootste splijtzwam tussen hen. In…

Aanraken is niet alleen een fysieke handeling; ook woorden, blikken en aanwezigheid kunnen iemand raken. Daarmee ontstaat een interessante vraag: Wat gebeurt er tussen mensen voordat er woorden zijn? En hoeveel van ons bestaan voltrekt zich eigenlijk in datgene wat tussen mensen gebeurt?
Aanraking begint in het gebied waar nog niets is gebeurd, waar twee mensen elkaar naderen als twee ademhalingen die nog niet weten of ze zullen samenvallen. In dat overgangsgebied, dat dunne en bijna…

Op de heenweg passeerde ik een jongen van een jaar of dertien die bij zijn fat bike stond, met een schooltas achterop. Net op het moment dat ik met mijn gymp achter een stoeptegel haakte. Ik viel niet, een gelukje.
„Oef, gaat goed”, zei ik hardop. „Oh, maar bij jou niet. Heb je nou een lekke band?”
De jongen knikte een beetje verslagen. Het nam hem voor me in. Hij hield zijn telefoon omhoog. „Maar de fietsenmaker is onderweg.”
„Succes”, zei ik en wandelde door.…

Vrijdag 27 februari 2015: De ijzige kou in het atelier was een fysieke barrière die de ruimte in tweeën leek te splijten. Bjarne Gosse lag roerloos op zijn doorgezakte matras, zijn blik strak gericht op de vuile ramen waar het grauwe ochtendlicht doorheen sneed. Zijn adem vormde kleine, nerveuze wolkjes in de lucht. Om hem heen stonden de stomme getuigen van zijn mislukking: half afgemaakte schilderijen, aangetast door het vocht, en opgedroogde tubes verf die als dode insecten op de vloer…

Zijn hoeven sloegen als een verre donder tegen de aarde. De manen wapperden in de wind, wild en vrij, alsof ze de storm probeerden te vangen die al dagen in de lucht hing. Hij galoppeerde door woeste dromen van leegte en oneindigheid. De wereld om hem heen leek te vervagen tot strepen van grijs en goud. Hier, op de grens van de wildernis, tartte het noodlot zijn woordenschat. Woorden waren immers te klein, te strak gevangen in menselijke regels om de pure kracht van zijn ademhaling te…

Het heeft iets paradoxaals dat extreemrechtse groeperingen - voorstanders van een sterk gezag, neem ik aan - zich tegen de politie keren. De politie is immers bij uitstek de hoeder van het gezag in onze rechtstaat.
Wat mij betreft worden degenen die met fakkels en zwaar vuurwerk naar politiemensen gooien niet alleen bestraft met taakstraffen maar ook met reële boetes voor de door hun aangebrachte schade.