Dark Side of the Moon
dagcolumn
3.0 met 1 stemmen 
162 De vier astronauten van de Artemis II zijn deze week, na een reis van 406.773 kilometer voor het eerst aan de donkere kant van de maan wezen kijken. Hoewel dat op zich, voor zover ik dat kan beoordelen, nog weinig nieuwe inzichten heeft opgeleverd wordt dat feit steeds als belangrijke noviteit in de berichtgeving vermeld. Het voelt een beetje als met vakantie naar Nieuw Zeeland gaan en terug komen met de conclusie dat dat land erg veel op Italië lijkt. Wat in menig opzicht waar blijkt te…
MET DIEREN PRATEN
column
4.2 met 4 stemmen 120 Ik kijk naar de blik van de mops. Een hond, die door crimineel doorfokken een kop kreeg die eruitziet alsof hij met een noodgang tegen een dichte garagedeur is gerend, maar met ogen die boekdelen spreken. Hij zit niet op het gras. Hij snuffelt niet aan een boom. Hij zit in een Bugaboo. Een kinderwagen, mind you!
Vastgegespt.
Het is een kinderwagen van negenhonderd euro, ontworpen voor een menselijke zuigeling met een zacht hoofdje, maar nu de gevangenis van een dier dat eigenlijk alleen…
De schrijvende apotheker en zijn inktzwarte depressie
beschouwing
2.0 met 1 stemmen 27 (voor André Frédérique (1915 - 1957))
Jij bent geboren op 27 februari 1915 in Nanterre, net als Sint Geneviève. Jouw ouders waren Émile Louis Frédérique en Anna Lallement. Jouw vader was een politiecommissaris in het 13-de arrondissement van Parijs. Jullie woonden op 50, boulevard de l'Hospital. Op nummer 47-83 zit het Pitié-Salpêtrière Ziekenhuis. In 1934 verliet jij het Lycée Louis-le-Grand en ging jij naar de Maison Universitaire aan de Boulevard Saint-Germain, waar jij in 1935…
portretten uit de negentiende eeuw
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen 18 De negentiende eeuw ontrolde zich zoals de mensengeschiedenis zich ontrolt en met onder meer de onstuimige Franse Revolutie en slechts enkele kunstenaars, geleerden, staatslieden en filosofen van wie de indrukwekkende portretten prijken in het geïllustreerde boekwerk domineerden met hun onvergelijkelijke genie de eeuw; Baudelaire, Kant, Disraeli, Schopenhauer
autobiografie
5.0 met 2 stemmen 20 Verrassing. Een verlovingsfeestje Blijkt dus niet alleen glitter, liefde en champagne te zijn, maar komt met een gratis Cold Feet-ervaring. Hoe fijn is het dan dat je vriendin er is om je op te vangen, mascara-proof en wel.
“Hoi schat! Ik kom eraan hoor!”
Al strompelend liep ik de trap af met een volgepropte tas, een koffer die alleen dichtging dankzij een strategische opdruk van mijn achterste, de beloofde ezel voor mijn vriendin en m’n laptopje.
Mijn vriend keek met opgetrokken…
De spijker
verhaal
4.0 met 2 stemmen 70 (Naar het gedicht van Martinus Nijhoff – De soldaat die Jezus kruisigde)
Hij houdt de spijker tussen duim en wijsvinger, de punt tegen de huid.
Nog niet slaan. Eerst vastzetten. Voelen waar het bot zit.
De man ligt niet stil. Zijn polsen trekken in het touw. De soldaat grijpt de pols, duwt hem plat op het hout.…
Steeds minder wilde bijen en zweefvliegen, en die trend lijkt niet meer te keren
bewering
5.0 met 1 stemmen 20 Traditionele boeren zien biologisch boeren vaak niet als diervriendelijker, vrezen voor minder werkplezier en beschouwen het evenmin als oplossing voor het stikstofprobleem. Wanneer je die boodschap koppelt aan die in Trouw van vandaag over het aantal wilde bijen en zweefvliegen dat drastisch is teruggelopen wat ons verplicht tot terugdringen van gif, verzuring (stikstof), omdat het anders dweilen met de kraan open blijft. Dat 100.000 hectare extra natuur benodigd is en we natuurinclusief…
Laatste nieuws:
Helaas kon onze nieuwe provider een forse storing dit weekeinde niet voorkomen.
Onze verontschuldiging hiervoor.Redactie, 07-10-2025
De site wordt vanaf dit weekeinde gehost bij een andere provider.
Kleine storingen zijn niet uit te sluiten.Redactie, 22-09-2025
Paulien Cornelisse Boekenweekessay
'Hèhè', schrijft Paulien Cornelisse in haar Boekenweekessay voor de 90ste Boekenweek. Over wat we zeggen zonder dat we het doorhebben. Want wat betekent 'eigenlijk' eigenlijk? Femke van der Laan spreekt Paulien in Nooit Meer Slapen over hèhè en alle kleine woorden die onze zinnen gezelliger, eerlijker en Nederlandser maken.
Hè als komma
We proppen onze zinnen gedachteloos vol met op het eerste gezicht nutteloze woorden. Tot Pauliens grote vreugde. Ze probeert te achterhalen waarom we dat doen, want er is nooit echt onderzoek naar gedaan. "Jammer, maar dat bood me natuurlijk de gelegenheid om dan zelf te zoeken wat dat kan betekenen." Ze kwam erachter dat ze elk leesteken met een hè kan vervangen. "Waar een komma staat, kan je ook hè zeggen. Met die hè kijk je of je gesprekspartner nog wel luistert en of we hetzelfde vinden. Je straalt uit dat het er ook toe doet wat de ander ervan vindt."
Sfeermakers
De woorden die we gebruiken om een zin vriendelijker te maken, zijn woorden maken volgens Paulien het Nederlands Nederlandser. Ze noemt het sfeermakers. "Als ik zeg geef dat boek nou maar eens even hier, klinkt het minder bot dan zonder die even. Over veel van wat we zeggen denken we niet echt na. We geven woorden aan onze gedachten.
Tussen hersenen en mond worden er nog woorden bij gegooid die misschien niet nodig zijn om een boodschap over te brengen. Maar ze zijn wel belangrijk om de boodschap een beetje prettig te verpakken." Dat prettige ziet Paulien als een spanningsveld waar Nederlanders in leven. "Nederlanders vinden het belangrijk dat het gezellig, maar ook dat het eerlijk is. Daar wordt de hele tijd tussen geschipperd. Daarom zijn die extra woorden nodig."
In de wachtkamer
We zijn een volk van hèhè en volgens Paulien zijn er meerdere betekenissen van hèhè. "'Hèhè, meneer komt ook nog eens aanzetten' en hèhè na een inspanning als een gezamenlijk evalueren." Maar dat bestaat bijvoorbeeld in Engeland of Frankrijk absoluut niet. "Hèhè kan ook een gespreksopener zijn, zegt Paulien. "Bijvoorbeeld in de wachtkamer van de dokter. Het is een heel subtiele manier om te laten weten dat je openstaat voor een gesprek. Iemand kan dan iets zeggen, maar je kan ook pijnloos afhaken."
Bron: www.nporadio1.nl
Karel Jong, 11-03-2025
Philip Dröge wint de Taalboekenprijs 2024 met De Tawl.
Hoe de Nederlandse taal (bijna) Amerika veroverde, ‘een journalistiek geschiedenisboek dat je meesleept als een roadmovie’!
De jury:
‘De schrijver neemt je mee op zijn zoektocht (op de fiets, naar goed Hollandse gewoonte) naar de sporen die het Nederlands in Amerika heeft nagelaten sinds onze taal daar in de zeventiende eeuw werd geïntroduceerd door Nederlandse en Vlaamse kolonisten. Toen “Nieuw Nederland” later verkocht werd aan de Engelsen, begon de neergang van “de Tawl” (zoals de plaatselijke variant van het Nederlands genoemd werd) — een proces met een onvermijdelijke afloop, dat toch nog tot in de twintigste eeuw geduurd heeft. Pas in 1962 werd met het overlijden van de laatste spreker de taal definitief tot zwijgen gebracht.
De jury prijst het boek om zijn originaliteit en om en de lichtvoetige toon. Het leest als “een journalistiek geschiedenis-boek dat je meesleept als een roadmovie” — het verhaal van een man op een fiets op zoek naar een taal. Het is geschreven door een rasverteller, die het verslag van zijn zoektocht doorspekt met verrassende taalweetjes. Hij brengt taalkundige inzichten op een prettige manier voor het voetlicht, terwijl de rode draad – hoe het Nederlands zich handhaafde en ten slotte toch verdween – de lezer tot het eind toe meevoert.
Redactie, 06-10-2024
Bezig met laden
Meer laden...
