Mijn dagen heb ik gedisciplineerd gepland. Zo komt er iets uit mijn handen. Verhalen schrijven, met naald en wol oude truien verbouwen - monnikenwerk - en soms portrettekenen. Maar omdat ik geen geld verdien met wat ik doe én thuis werk, vindt men het heel gewoon mij te storen tijdens mijn werk. Als je als moeder thuis bent, zit je te niksen op de bank…

Mijn hoofd zit vol euro’s. Omdat Menzis meteen geld van mijn zoon eiste en de studiefinanciering pas anderhalve maand later begon met uitbetalen, stond hij vlak na zijn 18e verjaardag meteen rood bij het openen van een girorekening. En dat terwijl mijn uitkering daalt en er geen kinderbijslag meer komt. Ik ben aan het bezuinigen, op álles. Onderweg…

Ik heb altijd gedacht dat het moeilijk was om gelukkig te worden. Omdat ik zelf nooit zo gelukkig was leek het me een onderneming die veel inspanning, studie en doorzettingsvermogen vergde. Ik verdiepte me daarom in religies, worstelde me door de hoofdwerken van onder andere Plato, Nietzsche en Schopenhauer en schafte me menig door Oprah Winfrey aanbevolen…

Wat een mooi woord, cellofaan. En multi toepasbaar. Alleen die f die staat behoorlijk in de weg. Cello aan. Cello aan. Daarvan raakt de jeugd geportretteerd. Ook al zo’n mooi muzikaal woord. De lyriek brengt me spontaan in vervoering en ik hoor mezelf hardop denken. Met mijn cello effe aan orkestreer ik muziek in een notendop. De orkestbak loopt spontaan…