Lange tijd passief de kat uit de boom gekeken Ledigheid droefenis uitgeblust Schoonheid warme bloemenpracht ontgingen me helaas Mijn kind met tactvolle liefdevolle voeling Benadering die geen woordenvloed hoeft Vuurrode roos ontlook langzaam maar zeker Genot verwondering, Passie en spetterend vuur Kleutertje trok grote ogen in een meeslepend…

Enge benauwende kleinerende en ijskoude duisternis Opgekropte keel geen adem meer halend Verstarde zwarte eenzaamheid Capituleren zo trots het nimmer te hebben gedaan Leeuwin gebleven Geduld prachtwoord maar vergt inspanning nog menselijk Zo trouw aardje van beestje gebleven Kaarsje branden tevens dapper volhard Was me dat wijs Heden fraaie…

Leven liep vaak in de soep Men verweet me, verachtte me Werd vernederd tot op het bot Meteen hield deze zooi op Beteken nu erg veel voor de kinderen Waardering en respect, troef Resulteerde in zelfvertrouwen tevens zelfrespect Jongste werkt nu op zelfstandige basis, groot risico Tevens leuk huisje gekocht buiten de stad Nog wel ontzettend…

joke de groot is een dichteres en stuurde mij een kaart omdat ik ziek ben en schrijf en van sesamstraat hou en heel lieve mama heb zij schrijft heel mooie gedichten en is een lieve vrouwe joke veel geluk met je leven zo heeft het schrijven toch nog wat opgebracht op nederlands.nl tweehonderd verhaaltjes twintig jaar lang bedankt lezeressen…

Sedert kort kunnen we onze zielenroerselen in autobiografieën kwijt op het door de redactie van nederlands.nl pas geopende tabblad. De tot nu toe geplaatste inzendingen beschrijven grotendeels autobiografische gebeurtenissen in de vorm van een soort tijdsopname, om het eens met een fotografische term te vergelijken. - Toch heb ik bewust voor Hartenkreten…

Als een schrijver met de pen in zijn hand sterft, roep ik altijd: goverdomme, jammer, ik niet. Maar toen ik hoorde dat Jos in zijn slaap was overleden, dankte ik God. Want er staat geschreven dat Hij zijn dierbaren in de slaap tot zich neemt. Dus moet Jos, gelovig of niet, wel een dierbare Gods zijn geweest.... denk ik dan. Nou ben ik bepaald…

Ik ben hier los gegaan, heb gek gedaan en mijn zwakte getoond. Cijfermatig soms niet beloond maar dat interesseert mij totaal niet. Vrienden en vijanden gemaakt, sommigen zijn blijven hangen, anderen hebben afgehaakt. Ditheke lief, dank je wel...…

In mijn jonge jaren had ik een grote droom. Ik wilde een grote jongen in het American Football worden. Tot leedwezen van mijn ouders trok ik de grote plas over op zoek naar mijn geluk. In die tijd had je twee clubs die het landschap van het American Football domineerden. Dat waren de Miami Dolphins en de San Francisco 49 ers. Ik had mijn zinnen…

Na 98 jaren op deze chique planeet is de geniale, fenomenale, onnavolgbare dichter Leo Vroman dan eindelijk gaan hemelen. Zijn ouders waren allebeide leraren op het schoolgebouw, dat ik dagelijks zie en dat sinds enkele jaren zijn naam draagt. Daar heb ik nog aan bijgedragen. Ik herinner me nog een intiem gesprek met de directeur, die mij toen als een…

Nog net op tijd zag ik de advertentie in de Kruidvat-aanbiedingenfolder. Ik had nog drie dagen om mijn verhaal voor de 'grootste schrijfwedstrijd van Nederland' op te sturen. Eerst moest ik de gratis extravoordeelkaart bij een Kruidvat-filiaal gaan halen, want dat was een vereiste. De tien beste verhalen komen in een boek terecht, waarvan 300.000…

Prof.dr. M.G. Spiertz, gewoon hoogleraar in de Geschiedenis van het Nederlands Katholicisme aan de Katholieke Universiteit Nijmegen, erkende destijds plotsklaps heel direct als eerste mijn sterke persoonlijkheid, die groots zou uitgroeien! Ik ben hem nog altijd zéér dankbaar voor zijn rol in mijn gehele leven!…

Zij was een stuk ouder dan ik, maar wat wat een stuk was zij. Meegekomen met een collega die netjes aan ons had gevraagd of dat niet erg was. Tuurlijk niet, het was vrijdag en iedereen had zin in een Griek en daarna de binnenstad in om uit te gaan. Na diverse escapades belandde ik bij jou in bed en deed mijn voordeel met jouw voorsprong in jaren,…

Beste Ria, ik wil graag feedback op mijn inzendingen. Dus brand maar los. Nee dit is niet cynisch bedoeld, als ik ervan schrik ga ik wel stilletjes in een hoekje zitten huilen dit zien jullie toch niet. Ik vind de leegte die er nu onstaat op inzendingen, zonder cijfersysteem bedoel ik, vervelend en ik wil toch graag een stapje verder komen. Hier heb…

Het zal rond drieën geweest zijn, toen ik met een ietwat gedempte, maar gelukkige glimlach mij naar mijn schapenwollen bedstede met in mijn rug stekende spiralen snelde. Eerst nog die spiralen met een nijptang eruit getrokken. De televisiebeelden raasden nog op mijn netvlies. Neem die vijf maatpakkengozers met Gordon in het midden. Precies de VVD, veel…

Terwijl de laatste zinnen van de net herlezen beschouwing “De Smidse” (zie deel 1) nog in mijn brein zijn blijven hangen, maak ik, als in een trance, een nieuw formulier aan om dit gedeelte te schrijven. De vertrouwde beelden van het beschreven geliefde plekje uit mijn jeugd, waarvan het autobiografische gehalte zeer hoog is, staan nog op helder op…

Al ruim zeven weken lang wordt het prikkelende en licht hunkerende gevoel naar vakantie gedempt en overschaduwd door een hardnekkige spierweefselontsteking in de lage rug. Daardoor was het mij, tot enkele dagen geleden, niet gegund om langer dan 10 minuten op de computerstoel voor het beeldscherm te zitten zonder een totale verkramping van de onderrug…

Afgezien van zijn politieke visie en uitvoeringsbeleid vind ik, dat ik ook de positieve kanten van hem openbaar moet maken, zodra die zich aandienen. Hij lijkt me geen onaardige peer om in een café mee door te zakken, maar er kleeft zoveel kapitalistisch vuil aan die gozer. Misschien kun je het gezien zijn voorgeschiedenis en opvoedingsfouten niet…

Je moet het maar durven, open staan voor de rimpeling van de enkeling. Maar die enkeling is wel met velen die woorden schrijven om mee te delen, een veelkoppig monster dat het klievend zwaard weerstaat omdat het te koppig is het hoofd te verliezen. Steeds weer precisie-fileren en woorden op een filigreine weegschaal deponeren, dan ben je bevlogen.…

Literatuur is duur, slechts weinige lezers kunnen haar betalen, nog meer schrijvers kunnen nog minder van haar leven dan grote internationale schrijvers zoals ik. Mede daarom vind ik dat literatuur nu eindelijk maar eens moet worden gedecanoniseerd, ontheiligd, haar maatschappelijke verantwoordelijkheid moet nemen waar politici, kerken en leraren…

Dit is mijn honderdste inzending die zelfs met een vrij laconieke kop is voorzien. Om u meteen uit de droom te helpen: het is maar een stoer lijkend blikvangertje, want in werkelijkheid ben ik best een beetje verguld met deze voor mij nog niet zo lang geleden onbereikbaar geachte maar toch behaalde mijlpaal. Op 8 juni 2005 schreef ik, op aanraden…