Het is middernacht. Weer vestigen mijn ogen zich op het zwarte asfalt van de snelweg en op het wazige, grillige, rode en groene spiegelbeeld van de stoplichten bij de kruising die ik zo vaak gepasseerd ben. De slaap, de zoete, verkwikkende slaap, die de ledematen lamlegt en de geest verdooft, wil niet komen en de begerige, hebzuchtige tentakels van…

die foto zal nimmer genomen worden, ik trek mij helemaal terug sluitertijd diafragma het betekent niets als het licht er niet is voor jou, alleen voor jou verdwijn ik van het toneel langzaam dooft het licht…

Zacht vloeien de tranen die het lichaam huilt. Maar wie ziet de glimlach daarachter verschuilt? Wie ziet de vreugde in dit verdriet? Dat is de mens die God ziet. Een gedichtje van bijna dertig jaar oud. Ik schreef het in een weiland omzoomd door hoge weldoorvoede populieren en een leger brandnetels alsof dit me kon beschermen. Als ik bang ben…

Vergeving kan bevrijding zijn. Misschien niet in 1 dag, of in 10 jaar of nog langer, maar uiteindelijk kan het je bevrijden. Waarom, zult U zich afvragen? Waarvan moet ik dan bevrijd worden, van alles wat mij is aangedaan of van de haatgevoelens die ik nog koester? Vindt U dat misschien gezemel van Hogere Machten? Dat zou eventueel kunnen. Dat is…

Net een contract getekend voor duizend uur, theoretisch noemen ze het werkervaring opdoen; kans op arbeidsmarkt verbeteren. Twintig uur vrijwilligerswerk met een zeer wisselend rooster, kan het maar net combineren met post bezorgen. Om dan vanavond om half negen mijn woning binnen te strompelen en de brief van de gemeente zien liggen. "Cliënten…

Er bestaat een liedje van:"De meeste dromen zijn bedrog". Bekend, hè? Voor mij niet, want ik droom wel degelijk dezelfde dromen, alsof het me achtervolgt. Elke nacht weer die ellendige, nare dromen, gewaand in een wereld die - denk ik - niet bestaat. Dan kom ik tot het besef dat er iets in mijn onderbewustzijn naar boven komt. Vreemde ruimtes…

Dat.…

Ze zat er altijd maar vandaag niet meer. Indrukwekkende lege plek, zij was de bank met uitzicht. De dood, zij kende die mooie blauwe ogen, en ook de armen van Morpheus na een avond doorhalen, de slaap gaf haar de nodige rust. Maar plots hielden jouw nieren er mee op, kunstmatig slapend geeft de arts jou twee dagen. Oma Coma, twee dagen om jezelf te…

Soms denk ik weleens: àlles is waardeloos! Vóórdat ik dit vertel, ik ben een Christen, maar ik word het zat van al die verdomde bezuinigingen! Ik vloek nooit, maar als ik zie hoe bepaalde gezinnen rond moeten komen met een minimum loon, gaat het mij zéér aan het hart! Verdorie, wát is er gaande met 'het systeem' van het móeten werken, óók al ben je…

Zij heeft een hond. Zij heeft een kat. Zij heeft vissen in een kom. Zij heeft reuma en psoriasis. Zij heeft pijnstillers en medicijnen om de medicatie te ondersteunen. Zij komt soms haar bed niet uit, haar lijf knarst in pijnlijke welvingen. Zij heeft een duwtje nodig om er te mogen zijn. Ik stof af en zuig en dweil, zij maakt koffie en zij zingt…

Vijftien jaar geleden kwam ik er achter dat ik als kind en puber affectief verwaarloosd ben. Door mijn ouders. Hoe? Dat zal ik vertellen. Als kind was ik vaak depressief en ik hoefde níet bij mijn ouders aan te kloppen, want die hadden voortdurend ruzie. Ze hadden genoeg aan elkaar. Àls mijn moeder eens een keer in een goede bui was, knuffelde ze…

In het rouwproces gaat meestal alle aandacht naar het verdriet, terwijl ook boosheid een rol kan spelen. Vaak wordt dit weggedrukt en minder geaccepteerd dan verdriet. Toch mag boosheid er zijn, want ook deze emotie verdient de nodige aandacht. In mijn werk als ziekenverzorgster kom ik bijna nooit boosheid tegen. De meeste mensen die ik verpleeg…

Duidelijk, ik mag jou en jij mag mij, wij mogen elkaar graag zien. Dat uit zich in plagerijtjes, uitdagerijtjes weerspiegeld in glanzende ogen. Ik heb het je nog niet gezegd maar je weet dat ik om je geef. Jij dartelt uitdagend om mij heen en plaatst plaagstoten en je weet dat ik niet kan geven. Veiligheid, een arm om jouw schouders, een warme hand…

Je kust mij mijn zwijgzaamheid in en rukt mij uit de greep des Tijds waar gedachten afwezig zijn en tijdloosheid wiegend als een dwarrelend blad aan onzichtbare koorden blijft hangen boven het aardoppervlak.…

Ik zie jou dat wel doen. Wat fijn dat je dat zegt. Kan ik misschien nu iets voor je betekenen. Morgen is er weer een dag. Het geeft niet. Ga je ook mee? Dat je dat durft. Kom maar. Wat een mooie lach heb jij. Je krijgt het van me. Dank je wel, dat je dat voor mij wilde doen. Zal ik voor jou iets te drinken halen. Je mag er zijn. Wil je misschien ook…

Dat van die oude boom, die zo ziek is, maar waaraan je van de buitenkant niets kunt zien. Dat van dat kristalheldere water, dat zo rijk flonkert in de ochtendzon, maar verstoken blijft vis, omdat erin leven onmogelijk is. Dat van die mensen die zoveel praten, maar zo weinig zeggen. Wat zijn ze van plan? Dat van zo maar moeten geloven in iemands blauwe…

Er waait een andere wind door de landen. Een windvlaag van afgunst en jaloezie. We hebben economische crises en dat schijnt ons denken te beïnvloeden. Veel verandert er niet behalve dan dat er ontslagen vallen. Die mensen zullen een andere financiële invulling aan hun gedaalde inkomsten moeten geven. Het is te hopen dat ze geen schulden hebben.…

Soms ben ik zodanig in regressie, dat ik dorstig naar de bollingen van verafgode melkborsten kijk. Koeien geven ook melk, maar dat is lang zo spannend niet. Zelfs oude, tandeloze kerels zie ik loeren. Nou en, het is de bron van onze (bier)dorst. Zelfs Jezus wordt vaak afgebeeld als lurkend schavuitje. De godin Artemis barst van de borsten, al…

Zoals je mij van de ene verbazing in herhaling laat vallen...over de rand van het geëmmer druppelt het te getikt om los te lopen, laat staan wat ik heb geslikt aan woorden... zoals we geen spat veranderd zijn, reizen nog steeds de wereld rond in ons verwateren, sterven als bezielswaardigheid een droom van een dood uit. Als ik kijk naar die roestvrijstalen…

Jaren geleden vond ik het een leuke hobby om intrigerende, schokkende en bijzondere krantenfoto's uit te knippen en in een speciale map te bewaren. Het is misschien wel in het klooster van Egmond begonnen, waar je je naam bij bepaalde artikelen incluis foto's kon zetten, waardoor je dagen later dat artikel in je postbox vond. Welke monnik dat…