Ooit had ik de tijd in mijn hand, mijn blik zag vooruit in momenten die waar gemaakt konden worden. Maar weet je, als je ogen vergrijzen, vergruizen, dan zie je het kind in verdwenen dagen. En dan pluk ik de dag...…

In die tijd (het moet 1965 geweest zijn) droeg ik zoals toen te doen gebruikelijk mijn dikke bril met de jampotglazen, mijn bloempotkapsel en de onelegante, stijve kleding die we thuis toegestuurd kregen van een nichtje en niet te vergeten de hoge "Forma Natura" orthopedische schoenen waarop ik mij harkerig en stijf voortbewoog. Vermeld moet verder…

De Internationale Dag van het Meisje was afgelopen zondag 11 oktober 2015. In de zaterdagkrant van Trouw stond een alarmerend artikel van Sybilla Claus, getiteld 'Veertien miljoen meisjes moeten dit jaar trouwen'. Let op, dat is bijna de hele Nederlandse bevolking. Ik citeer: 'Op initiatiekampen leren meisjes, die voor het eerst ongesteld zijn geweest…

Ik trof hen aan bij de bushalte, te midden van de hordes van mensen die dagelijks het Stationsplein overstromen, als het ware uitgebraakt door het Openbaar Vervoer, door de bussen, treinen en taxi's die hun haltes aandoen als bijen de bloemen in een welvoorziene tuin; een kleine donkere jongen en zijn moeder. "Si,si" herhaalde de vrouw tijdens haar…

Het moet op de Korvelseweg geweest zijn of op het Korvelplein bij de "poppendokter" die daar gevestigd was. Mama heeft me erover verteld. Ik was twee jaar oud. We zijn daar ongetwijfeld met een beschadigde, "zieke" pop naar toe geweest..... Ik moet de kleine, naakte, zwarte en witte popjes hebben zien liggen en ze ongelooflijk aantrekkelijk hebben…

Zo kort duurt het eigenlijk dat een kind, nog kind is, vanaf de geboorte van het kleintje kom je er al achter dat de tijd van dicht bij je houden zo beperkt en zo kort is. In de baby tijd ben je qua geknuffel en de ah's en wee's de kleine om de haverklap kwijt. Logisch want wat is knuffelbaarder dan een zoet ruikende baby met zijn/ haar eigen luchtje…

Het is allemaal zo 'deskundig', als goor schuim op wit verzacht papier wat de mensen melden over kindermishandeling. En de kinderen schreeuwen, als uit de wereld weggeslagen door woorden die moorden, door handen die hun zielen splijten. En de therapieën zijn gericht op het overleven van zulke misdaden. Geen van deze hulpinstanties stopt het…

"De sterren verschijnen eerst een voor een. Dan fonkelen er duizenden, je telt er geen" (Zr. Theodorien) Aan een nachtelijke hemel zijn niet direct alle sterren zichtbaar. De verst gelegen sterren lichten soms op uit de duisternis, worden zichtbaar, terwijl andere voorgoed aan onze ogen onttrokken blijven. Zo speur ik de hemel van mijn bewustzijn…

Nu ik eindelijk het omgaan met de computer redelijk beheers dankzij spontane hulp van mijn jongste kleinzoon Richard, heb ik ook het internet en de schrijverssites ontdekt. Eerst was ik van plan een gedicht in te sturen bij gedichten.nl, maar ik ben nog te bevreesd omdat daar zoveel mooie gedichten staan, die ik de afgelopen dagen met graagte heb…

Het meisje op de foto heeft aarzelende borstjes en op de achtergrond is het huis zichtbaar. Het meisje ben ikzelf op 13-jarige leeftijd en het huis is mijn ouderlijk huis uit die tijd. Veertig jaar later zag ik het arbeidershuisje terug, op een oktoberdag, toen storm en regen de ramen geselden zoals eens mama's harde handen waren neergekomen op mijn…

Eens per jaar kwam oom Wim uit Rotterdam in onze jeugdjaren naar ons, kinderen, naar het huisje in de volkswijk. Dan was het feest, want oom Wim, een aantrekkelijke vrijgezel, ging steevast met ons vliegeren. Daartoe gaf hij ons opdracht latjes en touw te gaan kopen en het glanzende, half-doorzichtige vliegerpapier in schitterende kleuren: groen, blauw…

Met veel genoegen en wellicht ook met de nodige moeite brengen we onze kinderen groot. Het kan wel eens wat pijnlijk zijn om ze op latere leeftijd minder mee te maken, omdat we ze min of meer "los hebben moeten laten." Hadden we ze misschien veel langer bij ons willen houden? Een sterkende gedachte is dat je je kinderen tenslotte niet voor jezelf…

Ik trof hen aan bij de bushalte, te midden van de hordes van mensen die dagelijks het Stationsplein overstromen, als het ware uitgebraakt door het Openbaar Vervoer, door de bussen, treinen en taxi's die hun haltes aandoen als bijen de bloemen in een welvoorziene tuin; een kleine donkere jongen en zijn moeder. "Si,si" herhaalde de vrouw tijdens haar…

Teder koesterde ik, toen ik nog een kind was, mijn schamele en armzalige bezittingen en ik bewaakte ze streng, als waren het de Kroonjuwelen. Als de tijd weer was aangebroken dat de jaarlijkse Kermis de centrale pleinen van de stad in beslag nam, kreeg ik soms een babypopje met toebehoren als een kammetje, een borsteltje, flesje, bedje en kleertjes.…

Pasen is weer voorbij, de Paashaas kan weer even rustig ademhalen en de Paaskip kan ook weer even op haar lauweren rusten. Misschien bezochten zij maandag jongst leden wel even incognito de paasmarkt te Breskens? Wie zal het zeggen? Even afkicken van het eieren beschilderen en ze daarna in vele tuinen verstoppen. Even afkicken van alle paasdrukte, dachten…

Plotseling keek ik onlangs door de openslaande deur van Fitnesscentrum "Stuyvesant" in Tilburg in het totaal veranderde en verouderde gezicht van mijn jeugdvriendin, die mijn naam draagt: "Ineke". Ineens ben ik 50 jaar terug in de tijd en doorkruis ik met haar de grauwe straten van onze arbeiderswijk. Met onze rijke kinderlijke fantasie hadden…

Vorige week nog. Even een paar boodschapjes doen. De deur uit. De trap van het portiek af. Links de stoep op richting supermarkt. En langs de huizen over het brede trottoir huppelde een kindje met achter haar haar vader. Ze kwam recht op me af......... Ik maakte direct een grote stap opzij zodat ze ongehinderd huppelend haar weg zou kunnen…

‘Hier, kun je lezen?’, vraagt mijn zoon aan zijn Oma. Hij schuift haar de handleiding van het spel ‘Dolfje Weerwolfje’ toe. ’Ik zal het spel uitleggen, maar je moet het wel zelf lezen want dat kan ik nog niet goed’ zegt hij. Maarten draagt zijn geruite blouse met stropdas. Hij heeft hem zelf uitgekozen, alvast voor het kerstdiner op school. Na het thuiskomen…

Ik waak opdat het kind in mij, elk kind veilig en geborgen in warmte kan gaan slapen.…

Met een zwaar gemoed klim ik het trappetje op naar boven. Ik zwaai naar Maarten die op de kant staat te wachten. Zijn magere gespierde benen steken fier uit zijn blauwe zwembroekje met groene haaien. Om zijn armen de knaloranje zwembandjes. Hij lacht breed. We zijn in het zwembad en ik heb hem beloofd dat mama ook een keer van de hoge duikplank zal…