De vloek die mij achtervolgt is schuldgevoel, een grijze mist hangt in m’n brein waar ik dwars doorheen moet varen en die de wereld zijn kleur ontneemt. Voortdurend denk ik aan mijn gedrag dat leidde tot de dood van Uw zoon, die mijn beste vriend was en ik denk steeds dat de enige zin van mijn bestaan sterven is om als helende pleister op Uw wond…

'Hoe een kind, klein maar verbeten, zich de dood at in het bloed.' ( Ida Gerhardt ) Ik meende, heel even, dat ik Rutger Kopland zag ( het kan toch ) zoals een vadermens zijn verdwaalde kind gaat zoeken. Ik weet niet wat hij deed of wat hij zocht, het leek op een voorwendsel, maar hij was er ontegenzeglijk, want hij vond me tussen de bundels poëzie…

Ik leefde voor jou. Alleen voor jou, want mezelf haatte ik als de pest. Je gaf me hoop, en je gaf mij leven om uiteindelijk ook te leven. Want wat was het leven toen eigenlijk? Mijn leven bestond in die tijd toen uit hele dagen slapen. Mijn hoofd was op, en mijn lichaam volgde de leider in het spel. Ik wilde niets meer. Maar daar vanuit het…

Tijdens mijn diepste slaap, in het holst van de nacht klinkt het fluitsignaal. Uit alle gaten, krochten en holen komen ze tevoorschijn. Trekken op richting zonsopgang. Klaar voor het appel van de nieuwe dageraad. Beren op de weg van mijn ontwaken.…

De zwartste dag was voorbij. Met haar lange, blonde lokken dansend op de zachte avondbries, schreef ze alle donkere wolken uit de lucht en noteerde ze op een groot vel papier, waar de pluizige deeltjes naar hartenlust konden onweren en waaien. De plaats die ze had vrijgemaakt aan de hemel, vulde ze op met haar viltstift, waarmee ze sterren, enkele planeten…

De kunst of kunde van het genieten is 's levens grootste goed. Zodra je het relativeren onder de knie hebt, komt er een oase van rust over je heen en is genieten een logisch gevolg. Mijn beste vriend is mijn alter ego. Door dik en dun gaan we al meer dan een halve eeuw door het leven. Behoefte aan veel vrienden heb ik niet. Ze zijn dan ook op één…

De foto was een herinnering aan de 40-jarige bruiloft van haar opa en oma. Inmiddels zou ze al lang grijs moeten zijn. Dat was ze nog niet en zij werd daardoor altijd jonger geschat. Leuk vond ze dat wel. Op de foto stond ze als 9-jarig meisje ernstig te kijken met een pop in haar armen. Met dezelfde uitdrukking en ook met dezelfde pop stond ze…

Net als je denkt dat je het weer een beetje aankan, komen er problemen terug. Niet goed wetend wat je nu weer moet doen, vraag je jezelf af: 'waar doe ik het voor?' Ik leer omgaan met mijn emoties en omgaan met de realiteit, je realiserende dat je niet de enige bent die problemen kent. Bij de lessen over emoties wordt je verteld er anders mee…

Het is een vergissing, onze botsing: mijn onbegrip - jouw boosheid. Op dat moment dat je boos werd begreep ik niet, wat je bedoelde. Jammergenoeg om wat voor reden ook was het niet de tijd om het mij uit te leggen. Eerlijk gezegd zat ik er mee in mijn maag, vroeg mijzelf af, wat je wel niet van mij dacht. Gelukkig heb ik verder gekeken en geprobeerd…

Het oude zeer uit je leven laten vloeien is niet zomaar iets! Door veel verdriet in je leven moet je niet vergeten, dat daar zelfs een eind aan komt. Het verwerkingsproces is niet altijd even gemakkelijk. Maar op een gegeven moment moet je beseffen, dat er nog meer in deze wereld is. Opeens begint er een begripsvorming te komen dat je aan het…

'waar niet begonnen wordt is er ook geen eind.' De buurjongen, nadat hem gevraagd was wat hij voor werk deed en hierop verontschuldigend antwoordde pizzakoerier te zijn. Nou Ömer, voor mij een mooi stukje waarheid, dat vrijwel elk vlak van mijn leven beslaat! Bedankt!…

De verspringende duisternis speelde met de bomen en liet me valse gedaanten zien. De bosgeesten die ontwaken als de donkerheid zijn intrede doet. Krakende takken, ritselende verdorde bladeren. De beesten die hun holen verlaten en de vogels die hun nesten opzoeken. Het overdragen van de wacht in het bos. Ver weg was nog het geluid van autoverkeer…

Ik zit aan de verste kant van de tafel, tegenover haar. Ze schuift een blonde lok haar achter haar oor. Rommelt met de sleutels die ze in haar hand houdt, die weerklinken op het tafelblad. Ik tik met de neus van mijn schoen tegen de poot van de tafel. Schuif heen en weer op mijn stoel, ondanks dat dit zeer doet. Ik verdenk mevrouw de pschychiater…

Ik heb een klein meisje in me, schreef ik jou. Een verbitterd, zwart, duister meisje, drugsverslaafd. Dat meisje vertrouwt niemand meer, vernietigt zichzelf met haar zelfhaat en is wanhopig verloren in de wereld. Haar eigen wereld. Vandaag realiseerde ik me, dat het meisje aan het sterven is. Ik heb haar nooit laten leven, ze is gevoed door mijn…

Ze zoekt mijn blik, die wegkijkt. Zachtjes schudt ze me aan mijn armen. "Hey, jij gaat mij niet ontglippen, hoor je me?" "We willen niet dat jij ons ontglipt", hoor ik haar, iets zwakker nu, zeggen. Ik hang tegen haar aan, zij ondersteunt het lichaam dat geen kracht meer betoont. Ik drink haar liefde met volle teugen word er zelfs misselijk…