De Cobra sist in de open weide, om ons onverwijld vurig van schroom te bevrijden. De raaf, die daarvan wist nam geen genoegen en dreigde met van gene zijde, eiste zijn deel vertelde over het lijden in barre tijden en dat hij daarvan wist. De Cobra siste en was beslist niet te benijden. Bewapende zich met penseel, een ezel en een paar prachtige meiden…

Ze werd geboren in de bloei van zijn hand, met fluweel geschilderd als een geslepen diamant. In het hart van de bloemenweide is zij onverbloemd elegant in gedachten verzonken tekent zij de wand. Ze zit daar, zo maar, zonder opgaaf van reden en ze rijgt een ketting van de bloemen van Eden. Ingelijst geeft zij de lente een thuis. De zon schijnt, bloemen…

(voor Anton Heyboer) Hij ontmoette aartsengelen in zwerfkleren, Griekse godinnen met halfblote borsten in versleten tuinbroeken, lachende wijsgeren in alledaagse studentes. Maar de meesten droegen gekleurde veren onder hun potsierlijke silhouetten. Het geraaskal uit die gebekte snavels tergde hem keer op keer, een schijnheiligheid die onuitstaanbaar…

(voor August Macke) Ik kus hun bruine haren, iedere vezel van de ranke lichamen, die zo erotisch opdoemen tussen de groene bomen, de slanke vrouwen met bruine jurken. Als naakte bomen staan zij daar, in volle bloei. Ik kijk mee over de tedere schouder van het geklede meisje in gespannen houding. Haar zwarte haar glijdt zachtjes weg tot in haar bilspleet…

De herfst heeft er geen moeite mee, de kleuren vallen voltooid in elkaars verlengde, geven de aarde elk jaar weer meer waarde, een soort grondverf. En dan komt de winterschilder, humust wat rond maar heeft alleen maar alle nuances van wit, op donkere dagen verft hij licht in de duisternis. Want hij weet dat de lente, kortrokkend en een jas uitgetrokken…