Achter de counter van de koffiecorner van het Twee Steden Ziekenhuis is het steeds een drukke bedoening. Het is alsof de medische zorg en zorgzaamheid zich uitgebreid heeft en je wordt voorkomend en uiterst vriendelijk behandeld. De grote hal van het ziekenhuis waarin het standbeeld, dat een gevleugelde engel verbeeldt, kennelijk de wederopstanding…

Het is de tijd van nu: die een vrijbrief vast houdt als het gaat om: zelf ingestelde regels, het is een feit dat we nu, terwijl we in het stemhokje een keuze maakten, gedwongen worden naar de hoofden van mensen te kijken waar ik niets- maar dan ook niets mee heb en velen met mij…helaas! Dat stemmen is dus een goedhoudertje blijkbaar en een vrijbrief…

Te midden van de huizenrij aan de Tilburgse Spoorlaan treft men de namen op de gevels van notarissen en makelaars; men vindt er het "Juridisch Loket" en men passeert twee restaurants, genaamd "Jade" en "Sirtaki", brandpunten van voorgaande bezoeken Men had mij gezegd dat de naam van de arts die eveneens resideert aan de Spoorlaan "Bernards…

Laat nu maar de aprilvissen volzinnen schrijven. Mijn eigen leven met zijn trauma’s heeft niet gekregen, is niet genezen. Dankbaar hoef ik dus niet te wezen. Uiteindelijk zullen alle woorden, zinnen verdwijnen. Misschien dat mei anders zal schrijven.…

Boots Apotheek "Het Zand" aan de Westermarkt in Tilburg heeft nooit een ondergeschikte rol gespeeld te midden van de winkelpanden in de lange galerij die met al haar neringdoenden tezamen het Winkelcentrum vormt en ik vond haar interieur steeds representatief met niet slechts het volledige assortiment zelfzorgmiddelen en alle mogelijke cosmetica maar…

Het is een merkwaardige constellatie van diverse gebouwen die uiteenlopende doelen dienen aan de Lage Witsiebaan. Daar heb je om te beginnen de winkel van "Medipoint" met haar uitgebreide collectie van hulpmiddelen ten dienste van welhaast alle vormen van invaliditeit. Iets verderop tref je het langgerekte gebouw aan met de rij van spreekkamers…

In vorm van vrij gedicht: Het vernuft de speurzin en vaardigheid van een dievenbende oogsten soms ongewild bewondering en zin dit ook te hebben ofschoon met slechte bedoeling tot verfoeilijk doel aangewend mocht deze kunde de wereld dienen zich geven aan mensen rondom het lelijke gewaad zou dan afvallen het schone innerlijk…

....en in die langvervlogen tijd, in de zeventiger jaren, vond nog altijd die verkoop van stoffen plaats in de fabriekshallen van onze stad, die een laatste reminiscentie vormden aan de teloor gegane textielindustrie en ik ging er samen met de allerliefste op af. De balen kleurige stof waren uitgestald op lange tafels en we betastten en keurden ze en…

"Sanadome" behoort eveneens tot de "nationale attracties" naast "De Efteling", "Het Safaripark", "Apenheul" en wat dies meer zij. De afstand Tilburg-Nijmegen is met de auto binnen een kort uur te overbruggen. Als we bij het zwemparadijs arriveren rijst het imposante krijtwitte gebouw waarin tevens een hotel is gevestigd, hoog op voor onze…

De taxichauffeur die mij kwam halen moest onvermijdelijk weer in gesprek gaan, in overeenstemming met wat nu eenmaal de onbegrijpelijke modus vivendi dan wel de cultuur of de mores is bij de Deeltaxi. Door de avond bracht hij mij naar mijn Turkse vrienden Ali en Sultan, mijn trouwe kappers die domicilie houden vlakbij het gebouw van het lyceum en het…

Zo zit ik zaterdagavond lekker (ja ja slecht ik weet het) chips te eten, geef een knauw en bedenk: oei dat is wel een hele harde! Nadat ik het harde stuk voorzichtig naar voren werk met m’n tong om dat er vervolgens uit te halen, kom ik tot de ontdekking dat er een halve kies afgebroken is! Ja, natuurlijk op zaterdagavond! Een slechter tijdstip kun…

In de Koestraat in Tilburg bevindt zich te midden van de huizenrij een enigszins opmerkelijk en merkwaardig pand, brandpunt van mijn eerdere bezoek. De ingang ligt enigszins verscholen, een eindje van de straat af en via een binnenplaats waar zonnebloemen bloeien is deze te bereiken. Op een avond werd hier een diner geserveerd in het langwerpige lokaal…

Sonnet: De vlammend rode mond van 't voorste voertuig groet opgewekt mensen, die de tocht maken. Witte rook kronkelt weg, wil alles raken: bloemrijk bos, keurig beplant of wild en ruig, paleis, geboren uit toverwerktuig. Bij een eethuis het rijden even staken... Hier waaien Oosterse scherts en smaken; dat Westers gevoel zich daarvoor buig…

Kijkend naar een film, wetende dat me dit ‘s nachts eens parten zou kunnen spelen, doe ik het licht uit, draai me behaaglijk in m’n holletje en lig nog even de dag te overdenken als ik iets voel kriebelen bij m’n been! Niet iets kleins maar wel heel erg glibberig! M’n stem doet het niet ook al heb ik m’n mond open, benen kan ik niet bewegen…

Op dit moment zit ik met drie ietwat opgezette tenen van mijn rechtervoet voor het beeldscherm, hetgeen me een nogal zeurend stekende pijn bezorgt. Met mijn slingerende rechtervoet raakte ik vanochtend, achter de rollator lopend, fors een iets omhoog stekende stoeptegel. Niets onoverkomelijks en het kan in de praktijk, als men pech heeft of niet goed…

“Zandzakken voor de deur!” Wie van de lezers herkent zich in een hierna beschreven verschijnsel en krijgt tijdens het lezen meteen of na een korte tijd erna niet de neiging hetzelfde te roepen? Soms word ik wel eens wakker met een bepaald liedje of een fragment ervan en dan heb ik zoiets van: ja hoor, het is weer zo ver. ‘Altijd is Kortjakje ziek…

Het was een helse, hete middag geweest in de inrichting. De imbeciele mannen wisten met zichzelf geen raad en met onuitsprekelijke zorgen die ik moest verzwijgen zat ik er als een wezenloze zoutpilaar bij. De koele avond en het lichte briesje in de taxi bevrijdden mij benevens de kameraadschap en het praatje van een jeugdige chauffeur. En zo bereikten…

....en tijdens die ontmoetingen vond onze "uitwisseling" plaats die geen uitwisseling was en onze onwerkelijke communicatie. Als zij dan met naar binnen gekeerde blikken tegenover me zat, meende ik dat ze weer luisterde naar haar "stemmen" die haar wellicht ongehoorde en helse opdrachten gaven. Zo werd onze relatie een aanfluiting van een relatie…

Wat ben ik het - en velen met mij - ongekend beu, zat en nog veel meer! Waar geplukt kan worden zal men het niet laten! Ooit, tijdens de periode van Balkenende, die hier een heel andere naam kreeg, werd deze idioterie uitgevonden. Ooit bedacht men dan dat mensen minder snel naar een arts zouden gaan, maar: wat nou als je geen keuze hebt? Wat nou…

Als een vierkant gehouwen rots staat daar een klein gebouw van ruwe stenen, ingetogen, maar bewust en trots. Bovenop de muren vol kracht ligt een plat dak, waar tere bloemenpracht glanst. Daarnaast giert de bobslee, vervoert mensen met harde knuisten en opeengeklemde benen. Na de wilde rit vol hortend hotsen en botsen is het heerlijk om zich te laven…