Inloggen

Hoge Raad faalt: gekend onrecht (268)

dagcolumn
4.9 met 238 stemmen aantal keer bekeken 8.893
In de herhaling op maandag: totdat een nieuw proces zal plaats vinden.
---------------------------------------------------------------------------------------
De juridisch zeer geschoolde dames en/of heren van de Hoge Raad laten het vonnis in zake de Arnhemse Villamoord voor wat het is. Mensonterend. Motivatie: Het Arnhemse hof had zich ooit gebogen over de politieverhoren en had die als betrouwbaar (!) bestempeld...
Je hoeft geen jurist noch psycholoog te zijn om na het zien van de verhoren -…

Plee everie dee

column
3.8 met 6 stemmen aantal keer bekeken 69
Ik haat Mr. Marvis. Maar dan ook álles van Mr. Marvis. Het wereldbeeld ons opgedrongen door Mr. Marvis, de terreur op tv en in de krantenbijlages met Mr. Marvis en vooral de modellen van Mr. Marvis.
De ultieme leeghoofdigheid die afstraalt van deze flierefluitende nietsnutten met als belangrijkste bezigheden uit speedboten duiken, elkaar met sneeuwballen te lijf gaan of gierend van de lach in - en uit cabrio’s springen.
Mr. Marvis spiegelt ons een wereld voor waarin het deze eeuwig jonge…

De kern van menselijkheid.

beschouwing
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 22
Menselijkheid begint misschien op het moment dat twee wezens elkaar aanraken zonder precies te weten waarom, alsof er in die aanraking een oeroud geheugen schuilt dat ons herinnert aan wat we diep vanbinnen al weten: dat we niet gemaakt zijn om alleen te staan. In dat kleine gebaar, dat bijna niets lijkt maar alles draagt, ontvouwt zich een stille waarheid: dat wij pas werkelijk bestaan wanneer we door de ogen van een ander worden gezien, wanneer onze kwetsbaarheid niet wordt verstopt maar…

Uit mijn vroege jeugd / Vervolg

hartenkreet
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 35
In de vage, schimmige schemering van mijn bewustzijn staat me nog altijd bij hoe het was in die vroegste tijd.
Er was een kleed met bonte motieven en mama speelde daarop met mij met tinnen soldaatjes.
Uit de muurkast haalde ze de bonte wol waarmee ze het lopertje geborduurd had. Al mijn poppen, die ik in de fauteuil geposteerd had, kregen een kleurige strik om de hals....
autobiografie
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 26
Een van mijn vrienden is in januari 2021 gestorven. Nadat hij herstelde van zijn botbreuken viel hij nogmaals van zijn fiets. Hij belde me vanuit het ziekenhuis. Juichend, want hij was verlost van de tabak, wiet en alcohol. Immers, dat mag daar niet. Blij als een kind, zo klonk hij, omringd door zorg en zijn vele vrienden. Twee weken later was hij dood.
Toen hij vertelde dat hij voor de tweede keer van zijn fiets was gevallen, barstte ik in lachen uit.
"Waarom lach je?", vroeg hij…
Susan8 juni 2026Lees meer >

Toegang

verhaal
4.5 met 4 stemmen aantal keer bekeken 71
Enkele weken na de begrafenis maakt Anna het nestkastje schoon. Tussen oude veertjes en mos ligt een goudkleurige sleutel. De baard heeft de vorm van een kruis, de kop is opengewerkt.
‘Kijk eens,’ zegt ze ’s avonds aan tafel tegen haar dochter.
Mariekes vork blijft halverwege boven de tafel hangen.
‘Waar heb je die gevonden?’…

bewering
4.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 58
Zelfverdediging van het Israëlische leger
Op de Westelijke Jordaanoever heeft een Israëlische soldaat een Palestijnse baby dood geschoten.
Ik vermoed uit zelfverdediging.
In de auto - die op bevel van het leger gestopt was - zat behalve de baby van 7 maanden de vader en moeder, een broer van 11 jaar en de oma.…

Laatste nieuws:

Helaas kon onze nieuwe provider een forse storing dit weekeinde niet voorkomen.
Onze verontschuldiging hiervoor.
Redactie, 07-10-2025
De site wordt vanaf dit weekeinde gehost bij een andere provider.
Kleine storingen zijn niet uit te sluiten.
Redactie, 22-09-2025
Paulien Cornelisse Boekenweekessay

'Hèhè', schrijft Paulien Cornelisse in haar Boekenweekessay voor de 90ste Boekenweek. Over wat we zeggen zonder dat we het doorhebben. Want wat betekent 'eigenlijk' eigenlijk? Femke van der Laan spreekt Paulien in Nooit Meer Slapen over hèhè en alle kleine woorden die onze zinnen gezelliger, eerlijker en Nederlandser maken.

Hè als komma

We proppen onze zinnen gedachteloos vol met op het eerste gezicht nutteloze woorden. Tot Pauliens grote vreugde. Ze probeert te achterhalen waarom we dat doen, want er is nooit echt onderzoek naar gedaan. "Jammer, maar dat bood me natuurlijk de gelegenheid om dan zelf te zoeken wat dat kan betekenen." Ze kwam erachter dat ze elk leesteken met een hè kan vervangen. "Waar een komma staat, kan je ook hè zeggen. Met die hè kijk je of je gesprekspartner nog wel luistert en of we hetzelfde vinden. Je straalt uit dat het er ook toe doet wat de ander ervan vindt."

Sfeermakers

De woorden die we gebruiken om een zin vriendelijker te maken, zijn woorden maken volgens Paulien het Nederlands Nederlandser. Ze noemt het sfeermakers. "Als ik zeg geef dat boek nou maar eens even hier, klinkt het minder bot dan zonder die even. Over veel van wat we zeggen denken we niet echt na. We geven woorden aan onze gedachten.
Tussen hersenen en mond worden er nog woorden bij gegooid die misschien niet nodig zijn om een boodschap over te brengen. Maar ze zijn wel belangrijk om de boodschap een beetje prettig te verpakken." Dat prettige ziet Paulien als een spanningsveld waar Nederlanders in leven. "Nederlanders vinden het belangrijk dat het gezellig, maar ook dat het eerlijk is. Daar wordt de hele tijd tussen geschipperd. Daarom zijn die extra woorden nodig."

In de wachtkamer

We zijn een volk van hèhè en volgens Paulien zijn er meerdere betekenissen van hèhè. "'Hèhè, meneer komt ook nog eens aanzetten' en hèhè na een inspanning als een gezamenlijk evalueren." Maar dat bestaat bijvoorbeeld in Engeland of Frankrijk absoluut niet. "Hèhè kan ook een gespreksopener zijn, zegt Paulien. "Bijvoorbeeld in de wachtkamer van de dokter. Het is een heel subtiele manier om te laten weten dat je openstaat voor een gesprek. Iemand kan dan iets zeggen, maar je kan ook pijnloos afhaken."

Bron: www.nporadio1.nl

Karel Jong, 11-03-2025
Philip Dröge wint de Taalboekenprijs 2024 met De Tawl.
Hoe de Nederlandse taal (bijna) Amerika veroverde, ‘een journalistiek geschiedenisboek dat je meesleept als een roadmovie’!

De jury:

‘De schrijver neemt je mee op zijn zoektocht (op de fiets, naar goed Hollandse gewoonte) naar de sporen die het Nederlands in Amerika heeft nagelaten sinds onze taal daar in de zeventiende eeuw werd geïntroduceerd door Nederlandse en Vlaamse kolonisten. Toen “Nieuw Nederland” later verkocht werd aan de Engelsen, begon de neergang van “de Tawl” (zoals de plaatselijke variant van het Nederlands genoemd werd) — een proces met een onvermijdelijke afloop, dat toch nog tot in de twintigste eeuw geduurd heeft. Pas in 1962 werd met het overlijden van de laatste spreker de taal definitief tot zwijgen gebracht.

De jury prijst het boek om zijn originaliteit en om en de lichtvoetige toon. Het leest als “een journalistiek geschiedenis-boek dat je meesleept als een roadmovie” — het verhaal van een man op een fiets op zoek naar een taal. Het is geschreven door een rasverteller, die het verslag van zijn zoektocht doorspekt met verrassende taalweetjes. Hij brengt taalkundige inzichten op een prettige manier voor het voetlicht, terwijl de rode draad – hoe het Nederlands zich handhaafde en ten slotte toch verdween – de lezer tot het eind toe meevoert.
Redactie, 06-10-2024
Meer laden...