Toen de buren het schot hoorden, dachten ze eerst aan vuurwerk. Pas toen de hond bleef blaffen, belden ze aan. Niemand deed open. Door het keukenraam zagen ze hem liggen. Op zijn zij, half onder de tafel. Eén schoen nog aan. Mevrouw Doré zat met haar rug naar hen toe aan tafel. Ze reageerde niet op hun geklop. De politie forceerde de voordeur.…

Natuurlijk doe je het: omdat het hoort, moet en omdat je het met liefde doet maar toch zit ik me af te vragen: We zijn met pensioen, al een poosje natuurlijk, hebben niks te klagen nee, echt niet, al zeg ik erbij dat de kwaaltjes en nare dingen me zo zachtjesaan wel een beetje teveel worden, eerlijk is eerlijk! Iedereen hoor je: ouder worden daar verander…

De eerste keer dat ik ze zie, sta ik te wachten bij de deur van lokaal B14: huidkleurig met dunne naden die haar kuiten en dijbenen volgen tot onder haar rok. Mevrouw Bonnet staat bij het raam, met haar rug naar ons toe, en praat zachtjes tegen meneer De Bruin. Hij knikt, zijn gezicht gespannen. ‘Ga je naar binnen, of hoe zit het?’ vraagt Sem achter…

De buitendeur slaat dicht. De keukendeur zwaait open. Hij staat in de deuropening, buiten adem. Zijn jas hangt half van zijn schouder, zijn haar nat van zweet. Zijn ogen schieten langs haar over de tafel, de drie borden, de pan. Haar handen om een bord. Hij komt naar haar toe, pakt haar onderarmen vast. ‘Zeker?’ Zij knikt, nauwelijks zichtbaar…

'Het was koud vannacht.’ Zijn stem is schor. Zijn haar valt over zijn voorhoofd. Hij pulkt aan een losse draad van zijn mouw. ‘Slaap je vaker buiten?’ Hij haalt zijn schouders op. ‘Vaak genoeg om eraan gewend te zijn.’ De vrouw tegenover hem aan de keukentafel volgt met haar vingers de bloemen op het tafelkleed. In de metalen spoelbak tikken…

Lang geleden, kreeg ik voor mijn 15e verjaardag van mijn broer John een gitaar. Hij speelde zelf al aardig liedjes van Bob Dylan en Donovan, we waren allebei linkshandig maar in die tijd was het nog lastig om iemand te vinden die ons linkshandig kon leren spelen en muziekles zat er niet automatisch in. John had een drumstel en speelde af en toe…

Is het zo of lijkt het maar zo? Om de - voor vroeger en nu - meest logische dingen gedaan te krijgen, moet je jezelf als ouder compleet in bochten wringen om iets van de jeugd gedaan te krijgen? Ik kan me dus echt niet herinneren dat er sprake was van tegenstand als men me vroeger vroeg: ga de keuken doen! Met VIM en bleek op een granieten aanrecht…

De koffie waarmee hij op zijn balkon zit, is inmiddels koud. Hij heeft hoofdpijn van het feest van gisteravond. Hij wrijft over zijn slapen en drukt zijn duimmuizen tegen zijn oogholtes. Bij de buurvrouw gaat de schuifdeur open. Hij hoort haar het balkon op komen. Al jaren wonen ze naast elkaar. Ze kleedt zich onopvallend, en draagt haar haar in…

Ze lopen bij de winkels en gaan de HEMA binnen, zij achter de rollator en hij stuurt haar met z’n hand de juiste kant op. Ze loopt krom, kijkt omlaag alsof er geen boven is. Als hij gevonden heeft wat ze moeten hebben, kom ik ze beiden weer tegen bij het gebak. Ik kijk hem aan en zeg: ga maar, ik wacht wel en precies op dat moment laat hij haar even…

Nou had ik dus nooit verwacht dat er sowieso een deel 2 zou zitten aan de bedperikelen van een paar weken geleden, maar dat zit er dus wel en ook nog in een meer dan positieve vorm! Jawel! Na wat heen- en weer appen ( leve de digitale wereld nu dan ) vraagt men mij of ik gebeld kan worden en natuurlijk is dat prima! Een zeer verhelderend gesprek…

Hij plaatst het verhaal op een dinsdagavond. De eerste reactie komt snel. @Maarten Kloos Je vertelt wat ik zou moeten voelen. Beginnersfout. Show don’t tell!! Zijn tweede verhaal plaatst hij op zaterdagmiddag.  @Maarten Kloos Te veel bijvoeglijke naamwoorden en clichés. Over the top! Te weinig leven. Die nacht maakt hij een nieuw account…

De spiegel is groter dan die er altijd gehangen had. Zijn hoofd steekt uit een zwarte kapmantel met gouden sterren. Aan de muur hangen posters met mannen die niets met hem gemeen hebben: strakke kaaklijnen, volle bossen haar. Boven de wastafel hangt een bordje: Berbier Hassan – Welkom. Een kleine man in een witte jas komt naar hem toe. ‘Knip, hè…

Dat je er niets tegen kunt beginnen, tegen welke nare actie dan ook, of een foute uitslag? Ken je dat: als je hoort dat er weer iemand uit je naaste omgeving het af moet leggen tegen een slopende ziekte, het hulpeloze gevoel dat je naar je strot vliegt? Geen woorden kunnen vinden als er weer een dodelijk ongeluk plaats vindt, met een slachtoffer van…

Vervolg van In het spoor van de antiheld (1) Disclaimer: Wat volgt is satire. Overeenkomsten en gelijkenissen met bestaande situaties en personen berusten op toeval. Ofschoon fictief dienden authentieke voorbeelden als inspiratie. ----------------------------------- Luuk Een lezer die een stukje op het internet niet bevalt, kan verontwaardigd…

Disclaimer: Wat volgt is satire. Overeenkomsten en gelijkenissen met bestaande situaties en personen berusten op toeval. Ofschoon fictief dienden authentieke voorbeelden als inspiratie. JOP Volgens de beroemde Franse schrijver André Gide ”is alles al eens een keer gezegd”. Die uitspraak werd vervolgd met “doordat niemand luistert, moet je altijd…

Dat de digitale snelweg een weg zou worden zonder einde - een soort : doodlopende weg dus, richting - zeg het maar, dat het online gebeuren dus een heus item op de agenda zou worden van de EU, dat zag ik niet aankomen, nee echt niet! Kijk, dat de jeugd al vanaf geboorte te maken heeft (vaak om ze stil te houden als ze jengelen) met een mobieltje, vaak…

Al maandenlang heb ik een brood-probleem en nou hoor ik je denken: kun je niet eten? Jawel dat kan ik wel maar er wordt een spelletje met m’n brood gespeeld want in iedere boterham zit dus een gat! Huh? Een gat! Jawel en soms is het een kleintje maar de laatste tijd dus een gat van zeker 2 centimeter en dat wordt zo zachtjesaan echt niet lollig meer…

Soms moet je eraan geloven, dan is het namelijk nodig om een nieuw bed te kopen, niet omdat het oude niet voldeed maar meer omdat er dingetjes aan stuk gingen en weet je: als je dan een monteur moet laten komen, van het bedrijf waar je het ooit kocht, dan begint de meter al te lopen als je nog met ze aan de telefoon zit, echt waar! Want de voorrijkosten…

(Naar het gedicht van Martinus Nijhoff – De soldaat die Jezus kruisigde) Hij houdt de spijker tussen duim en wijsvinger, de punt tegen de huid. Nog niet slaan. Eerst vastzetten. Voelen waar het bot zit. De man ligt niet stil. Zijn polsen trekken in het touw. De soldaat grijpt de pols, duwt hem plat op het hout. ‘Hou vast,’ zegt hij tegen iemand…

Oh ik kom er eerlijk voor uit, snappen doe ik het allang niet meer! Wat is het geval wel: op het nieuws werden totaalplaatjes aan berichten gehoord die lieten weten dat er zo’n 750 slachtoffers in ons land gemaakt zijn door familieomstandigheden. Dat laatste, dat begrijp ik dan nog maar als men verder praat blijkt het om - eergerelateerd geweld - waarop…