Ooit heb ik aan de lopende band maaltijden opgeschept. Proportioneren zoals dat wordt genoemd, en ik moet zeggen, in het begin werkte het nogal op mijn lachspieren. Zoals bij zoveel baantjes die ik gehad had, gebeurde er ook hier weer iets wat mij mijn leven lang zal bijblijven. Maar laat ik beginnen een beeld te schetsen van de werkzaamheden. Eén…

Stilletjes stond ik achter de deur van de woonkamer – ik zal zo’n jaar of tien geweest zijn- en genoot van oom Sjoerds verhaal. Zie je nou wel … Maar laat ik bij het begin beginnen, ik loop op de zaken vooruit. Zoals ieder jaar nam tante Mies – ter ere van mijn moeders verjaardag - de trein van Vlaardingen naar Den Haag. Ik was haar nichtje en…

Het moest er maar weer eens van komen. Dus hier sta ik dan voor de, o zo hoge drempel van het fitnesscentrum. Een van mijn voeten twijfelt en staat nog een beetje gedraaid, klaar om zich uit de voeten te maken desnoods in zijn eentje, bereid meteen gehoor te geven aan mijn intuïtieve gevoel, meteen rechtsomkeer te maken. Koppig blijft hij staan alsof…

Niets heerlijker dan ’s nachts achter mijn beeldscherm te kruipen om daar mijn fantasie de vrije loop te laten. Niet afgeleid door knetterende brommertjes, luidruchtig door de straat racend, André-Hazes-muziek met de stereo op 10 – bij mooi weer vooral de balkondeur open zetten, zodat de hele buurt kan meegenieten - om niet te vergeten het legertje…

Vanuit West-Vlaanderen naar St. Jan-in-Eremo, Hoepertingen of Zolder sporen, kan en doet niemand in een handomdraai. Geef toe da’s durven orakelen. Die nuchtere vaststelling was het gevolg van een eerder zeldzame als rare uitnodiging die op een doordeweekse werkdag in mijn brievenbus viel. Een eerste reactie was er één van ongeloof én verwondering…

Tijdens meerdere bezoeken aan het zwembad had ik ze al zo vaak met bewondering gadegeslagen. Jongens en meisjes, mannen en vrouwen, die een sprong van de hoge duikplank namen. Altijd weer fantastisch mooi om naar te kijken! Veertien jaar en nog nat achter de oren - zo zou later blijken - nam ik mij steevast voor dit ook eens te doen. Met twee zwemdiploma…

Vandaag sta ik te demonstreren op het Binnenhof voor mijn nieuwe politieke FopPartij waarvan ik de enige lijsttrekker en stemmer ben. De politieke partij strijdt voor gratis Tabak. Dit omdat ik een pakje tabak per dag nodig denk te hebben en dit door het Binnenhof schreeuwend duur is gemaakt. Met tabak gaat alles beter maar het is slecht voor mijn kleine…

Door mijn gesloten oogleden zie ik het morgenzomerlicht; het vraagt niet om toestemming het is er gewoon. Een rode waas afgewisseld met vlekken zwart ondefinieerbaar, lichtflitsen die op poppen en doven als waxinevlammetjes. De wakkerheid neemt in gradaties toe, de harde schijf gaat draaien en in mijn brein ontrolt zich de agenda van de dag. Ik word…

Nu moet het toch niet gekker worden! Sinds enige tijd komt op mijn scherm rechtsonder een soort mannetje met bolle ogen. Het heeft de vorm van een grote paperclip. Nou ja, groot. Een centimeter of vier. Ergens drukte ik weer eens op een verkeerde toets (haastige spoed, zelden goed) en daar kwam hij aangefietst! Echt waar. Hij maakte een zacht,…

"Mam, wat duurt het lang." "Ja lieverd, maar als de mevrouw vóór ons heeft betaald dan zijn wij aan de beurt. Daarna gaan we naar oma." Mijn vierjarig dochtertje lijkt tevreden te zijn met dit antwoord. Voorlopig tenminste. Ondanks de drukte is er maar één kassa open. Ikzelf zal ook blij zijn als we hier weg zijn. Ik voel me niet op mijn gemak…

Het is op zaterdagochtend druk bij de bank. Voor de balie staat een rij wachtende klanten en ook bij de geldautomaten duurt het even tot het uitgespuugde geld in hebberige handen kan verdwijnen. Voor de deur stopt een taxi. Een oude dame stapt moeizaam uit en schuifelt naar binnen. In haar handen klemt ze een boterhamzakje met wat muntgeld. Vanachter…

“We zijn hier samengekomen om een man te herdenken die sporen heeft nagelaten in vele levens. Harry was een aparte man. Hij liet mij altijd denken aan de figuur Fat Bastard van de Austin Powers films. Om kort te zijn. Harry was dik. Zijn familie heeft mij aangewezen om de grafrede te houden. Ik zal mij proberen te kwijten van deze zware taak.…

Nadat Pasen en Pinksteren op kerstavond vielen, werd Ernst van Piemelen burgemeester van de gemeente Bommelerskont, alwaar hij een gerestaureerd krot betrok in de Prutlaan. Zijn naaste buren waren de doden op het uitgestorven kerkhof. Ze lagen er rustig bij en trokken zich nergens wat van aan. Zelfs niet toen er middenin de zomer een lawine over…

Ha Tansy, riep de mevrouw enthousiast en ze bukte zich over het hekje om onze Cavalier over zijn kop te aaien. Tansy drapeerde zijn oren over haar handen en keek haar bevallig aan. Hij is jarig, zei ik. Hij is drie geworden. Als ik later jong ben, zei de vrouw, dan ga ik met hem trouwen.…

Ik trek mijn jas aan en pak nog snel het zakje met afgewerkte batterijen uit de la. Die kan ik vast wel ergens inleveren in het winkelcentrum. In een fris voorjaarszonnetje zet ik er flink de pas in. Onderweg zie ik een postbesteller, met een pakje onder zijn arm, driftig op een deurbel drukken. Niemand doet open, behalve de buurman. “Gooi ’t daar…

In koffieshop Appie raakte ik gisteren bij toeval aan de praat met de opmerkelijk fit en jongensachtig ogende Fred Oster die me zonder aandringen eerlijk en blijmoe­dig over zijn moeilijke tijd bij de Avro vertelde. De sympa­thieke oud-presentator van de Wie-kent-kwis (een vondst van wijlen Bueno de Musquita) klapte onder het genot van een Rivel­la-light…

Polletje Piekhaar weet er alles van, want hij was overal bij. Hij heeft het van begin tot eind meegemaakt, maar zwijgt al decennia lang in alle talen. Ik weet niet eens waar hij nu verblijft en of ik hem nog te pakken krijg tijdens mijn leven, maar ik zal mijn uiterste best doen hem op te sporen om samen met hem de naakte waarheid onder ogen te zien…

Zijn eerste is hij, zonder een spier te vertrekken, ijskoud voorbij gelopen. Zij kenden elkaar toch niet. Het doosje chocolaatjes voor haar maar aan zijn moeder gegeven. De tweede had het allemaal te letterlijk genomen, daar stond zij, mét zonnebril en geleidehond. Ze bleek écht blind te zijn. Nummer drie? Dat bleek zijn bloedeigen tante te…

Bas Harskamp is een gelukkig mens. Zoals bijna iedereen die er in geslaagd is zijn of haar hobby tot beroep te maken. Bas exporteert weidestreuvels. Reeds op zeer jonge leeftijd werd hij gegrepen door de weidestreuvel, een fascinatie die tot op de dag van vandaag voortduurt. Volgens eigen zeggen was Bas toen hij voor de allereerste keer geconfronteerd…

Ze zat aan een tafeltje tegenover ons. Ik schatte haar een jaar of vijftien. Wat bleekjes, niet onknap en alledaags gekleed. Voor haar stond hedendaags tienervoedsel: een blikje Red Bull en een hamburger. Van het laatste was slechts een enkele hap genomen. Kennelijk was het er niet van gekomen de maaltijd af te maken. In haar armen lag een baby van…