Wakker worden uit de tentakels van de slaaproes, en de toekomstige dag, de dag die nog voor je ligt, als in een voor de handliggende vanzelfsprekendheid aanvaarden. We doen niets anders, elke dag weer, slapen, en weer wakker worden! Álle zintuigen en ledematen functioneren nog, we gaan ons bed uit, slepen ons naar de douche, we voelen de verlammingen…

Op zekere dag, werd ik geconfronteerd met een zéér agressief manspersoon. Mijn dagelijkse roes, die voornamelijk bestaat uit de grote vraagstukken des levens, en andere triviale beslommeringen, werd ruw onderbroken met de volgende zeer luid uitgesproken mening: 'Het lijkt Godverdomme wel een toeristentram!' Aangezien mijn binnenspiegel op een…

Zomer 1945. In een Duits cafeetje drink ik, Nederlandse tolk in het Britse bezettingsleger, een glaasje ‘prik’(Sprudelwasser). Dan hoor ik het getik van een stok tegen de poten van mijn tafeltje en zie een blinde man. ‘Ist es gestattet?’ vraagt hij. En even later zit hij tegenover me. Hij draagt de resten van een Duits uniform en een armband met…

Er moet me iets van het hart: de wijze waarop we de laatste tijd met asielzoekers omgaan vind ik onwaardig en getuigen van gebrek aan belangstelling en respect voor de vreemdeling, die om wat voor reden ook in ons land verzeild is geraakt. De eerste reactie zou moeten zijn, de vluchteling met gastvrijheid en warmte te bejegenen, ontheemd als hij immers…

Wij lagen met de "Noorderzon" in de haven van Ceuta, mijn vriend Frans en ik. Er stond al dagen en nachten een harde westenwind, waardoor we niet wegkwamen. We moesten naar Portugal en hadden al eens een poging ondernomen om uit te varen, maar met windkracht zeven tot acht op de kop was het niet te doen. Bovendien is de Straat van Gibraltar waanzinnig…

Vol schrik schiet ik in het holst van de nacht wakker, badend in het zweet, rillend. “Verdomme””, hoor ik me zeggen,”het is nog maar de vierde keer dat ik wakkerschiet.”Ik slaak een diepe zucht en besluit dat het geen enkele zin heeft om te proberen verder te slapen. Even proberen aan niets te denken, rustig blijven liggen en proberen genieten van de…

Snappen jullie deze wereld nog? Ik soms helemaal niet meer. Het lijkt alsof de mensen steeds minder met elkaar kunnen opschieten, niemand besteedt nog aandacht aan zijn medemens, denkt enkel nog aan zichzelf, is zo vlug gefrustreerd en heeft op alles en nog wat kritiek en commentaar. De fout daarvoor ligt voor een groot deel in het feit, dat we geen…

Een van de meest pregnante ontwikkelingen van de afgelopen vijftig jaar is de individualisering van de maatschappij. Veel meer mensen dan vroeger wonen alleen en leven een eigen bestaan, waarbij ze natuurlijk wel allerhande contacten hebben, maar zonder zwaarwegende verplichtingen aan te gaan. Dit alles lijkt ingegeven door de veronderstelling, dat…

"Hoe oud ben je?" vroeg ik hem na een poosje nadat hij zich op de rustbank had voorzichtig neergezet. Hij was zachtjesaan komen aansloffen, voetje voor voetje, zich steunend op zijn rollator. (looprek met wieltjes en handremmen) Het oude manneke pufte amechtig. Zijn beduimelde pet, ietwat te scheef op de verweerde kop geplant, nam hij voorzichtig…

Het is een dood normale dinsdag. Ik zit op mijn werk. Er is weinig te doen, maar toch zit ik starend voor mijn beeldscherm alsof ik de meest drukke persoon van de wereld ben. Mijn hersenen werken harder dan wanneer er een flinke stapel werk op me ligt te wachten. Een collega zit tegen me te praten, maar zijn woorden komen niet binnen. Het enige wat…

Hij staat op de spoorbrug. Zijn zicht verdwijnt in het water, dat zes meter onder hem voorbij raast. Een touw, stevig vastgeknoopt rond de leuning van de brug, slaat door de wind tegen zijn been. Alsof het om een ritueel gaat, haalt hij langzaam het koordeinde naar zich toe en schudt meewarig het hoofd. De ijskoude regen heeft zijn vingers gevoelloos…

“Ik ben uitgeput en helemaal doorweekt”, zei Links mistroostig. “En ik dan?” opperde Rechts, “voor mij regende het even fel als voor jou.” “Best mogelijk, maar ik had op de koop toe de brute pech om in een diepe plas te trappen.” “Altijd maar klagen en je misdeeld voelen, het lijkt wel of je ongelukkig zou zijn wanneer je dat ontnomen werd.” “Ongelukkig…

Langzaam kwam het vrouwtje de afdeling gevonden voorwerpen opgeschuifeld. Behoedzaam alsof ze zich elk moment kon bedenken en op haar schreden terug kon keren. De ambtenaar schoof het boek waar hij in aan het lezen was terzijde en volgde het vrouwtje met zijn blik. Het vrouwtje bleef staan, alsof ze aanvoelde dat er iemand naar haar keek. Na even…

Onlangs had een redactrice van een weekblad het over een nieuw woord dat de bekende Belgische tv-presentator Herman van Molle had bedacht voor de bemoeizucht – of is het de behulpzaamheid – van de schoonmoeders. Hij noemde het omatitis. Zoek het niet op. Je vindt het toch in geen enkel woordenboek... Het klinkt mooi en wellicht zit de geboorte van nieuw…

Ik voel me zoals ik me in geen jaren heb gevoeld. Ik ben zo vreselijk verliefd. Verkeerde uitdrukking, want is verliefd zijn vreselijk? Niet bepaald! Het is heerlijk, overweldigend, moe makend en energie gevend tegelijk. Jammer dat er zo nu en dan weer een oude slechte eigenschap de kop opsteekt; jaloezie. Ik probeer het te onderdrukken, probeer…

{eventuele overeenkomsten tussen fictie(ve personages) en non-fictie(ve personen) zijn slechts de speling van een droevig lot en een heleboel toevalligheden die de auteur niet in de schrijvershand heeft} Je kleeft aan me zoals niemand dat ooit deed. Al te erg vind ik dat niet. En dat is vreemd. Het is mijn gewoonte om panisch om me heen te slaan…

Ik gluurde door de brievenbus en ontwaarde een eigenaardig tafereel: een kat met een duikbril op en een hond met een dubbele knoop in zijn pluizige staart! Ik wrong mij door de brievenbus om een en ander nader te bekijken. "Wat komt u doen" vroeg de kat op hoge toon, gemeen loenzend door de duikbril. "Grrrrrommmmm" vulde de hond aan "wij zijn…

{eventuele overeenkomsten tussen fictie(ve personages) en non-fictie(ve personen) zijn slechts de speling van een droevig lot en een heleboel toevalligheden die de auteur niet in de schrijvershand heeft} Mijn haar los en je hoort het iedereen denken, zo af en toe durft een enkeling het zelfs aan het over zijn lippen te laten rollen: precies Jezus…

De geleerde Arminius, dezelfde die beweerde dat er maar vier soorten voedsel zijn, wilde aan zijn confrere Pancratius proefondervindelijk aantonen hoe op een eenvoudige wijze een toestand van ultiem genot bereikte kon worden. 'Genot is de bevrediging van de zintuigen', stelde Arminius. 'Dat klopt' stemde Pancratius in. 'Wel dan. Hoe meer zintuigen…

Ik was er echt aan toe, die nieuwe stofzuiger. Heerlijk! Minder vaak dweilen, vegen en kleedjes kloppen. Enthousiast ging ik er die eerste keer mee aan de slag. En werkelijk: ik zag de kruimels van een afstand de zuiger in schieten. Ik was zo lekker bezig dat ik meteen maar even het toilet op spinnenwebben inspecteerde. Nu hadden wij ooit als grapje…