(Naar het gedicht van Martinus Nijhoff – De soldaat die Jezus kruisigde) Hij houdt de spijker tussen duim en wijsvinger, de punt tegen de huid. Nog niet slaan. Eerst vastzetten. Voelen waar het bot zit. De man ligt niet stil. Zijn polsen trekken in het touw. De soldaat grijpt de pols, duwt hem plat op het hout. ‘Hou vast,’ zegt hij tegen iemand…

Oh ik kom er eerlijk voor uit, snappen doe ik het allang niet meer! Wat is het geval wel: op het nieuws werden totaalplaatjes aan berichten gehoord die lieten weten dat er zo’n 750 slachtoffers in ons land gemaakt zijn door familieomstandigheden. Dat laatste, dat begrijp ik dan nog maar als men verder praat blijkt het om - eergerelateerd geweld - waarop…

Op de radio praat iemand over ‘ingrijpen’ en ‘noodzakelijk.’ Hij zet de radio zachter. Zijn zoon zit al aan tafel. ‘Waarom doe je dat?’ De vader gaat zitten. ‘Eerst bidden.’ De jongen zucht, maar vouwt zijn handen. ‘Heer, zegen dit eten. En zorg voor de mensen…’ Hij stopt even. ‘Voor de mensen daar.’ De vader slaat een kruis. ‘Amen.’ Ze eten.…

Bizar plan en uitgevoerd idee om “ onze “ militairen te bezoeken en een hart onder de riem te steken van de minister, wat een geweldig plan, een lief idee om al glimlachend een dag op kosten van ons land een dagje in de lucht door te brengen! Het is toch pure krankzinnigheid om deze acties uit te halen? Zowel een vliegtuig als een helikopter waren er…

Laatst was ik ’s morgens op bezoek bij een bevriende kunstenaar. Vanwege de visite, die hij op dat moment had, mocht ik even wachten in zijn woonkamer. ‘O ja’, zei hij tussen neus en lippen door: ‘houd je de deur naar de gang wel dicht? Er zit namelijk een muis in de woonkamer en die wil ik net bij mijn visite zien rondrennen!’ Ik grinnikte even om…

Normaal schrijf ik niet graag over oorlogen, ben er geen fan van, zoals velen met mij ongetwijfeld, maar het huidige nieuws komt toch wel heel erg binnen, vooral als het om de kosten gaat die al dat geweld moeten opbrengen! Nou vind ik zelf het geld voor vuurwerk al zonde maar als men laat weten dat- “ slechts “ vier weken oorlog nu al in de miljarden…

Hoe blij kun je zijn, met de kleine (nou ja klein!) dingen die men voor je doet? Wel, het is zo dat we dus echt zelf geen wekelijkse boodschappen meer kunnen doen en nou weet ik wel dat er talloze manieren zijn om je spullen in huis te krijgen, maar weet je, ik wil graag juist die spullen hebben die je nou eenmaal in diverse winkels haalt en dus: zijn…

Deel 2 van de nieuwe ID kaart Als gezegd vorige week, toen we met pasfoto’s en wel naar de toren gingen, waar het ook nog eens hartstikke druk was en we dus een uur binnen zijn geweest, werd er gezegd dat: het nieuwe bewijs met een week klaar zou zijn. Ach, dat maakte ons niet zoveel uit, immers was ons oude kaartje “ houdbaar “ tot mei, dus we zaten…

Soms sta ik stil, doodstil bij de talloze mensen die er nu niet meer zijn! Kijkend naar de sterren denk ik dan: zou het een bekende zijn, zou jij het zijn? We vertellen toch de kids als ze klein zijn dat oma of opa het sterretje aan de hemel zijn? Dus zouden al die dierbaren inderdaad dat fel oplichtende sterretje zijn? Oh ik weet wel ( probeer het…

In de kruin van de hoge pijnboom stoof er flink wat heen en weer. Piepklein mannelijk en vrouwelijk leven krioelde door elkaar. Er ontstond zo heel wat zaad. In grote wolken zweefden talloze korreltjes door het grote bos. Stuk voor stuk vielen ze op de grond om daar eens zelf bomen te worden. Maar dat ene zaadje "Kopstuk" wilde blijven reizen en…

En zo staat op ons beider ID kaart dat het ding nog maar een paar weken meekan: ofwel de datum verloopt en dat houdt dan weer in dat je samen ( gelukkig ) naar het gemeentehuis moet, maar niet alvorens pasfoto’s te laten maken natuurlijk… Als we vanmorgen arriveren in die grote toren, hebben we maar liefst twintig mensen voor ons. Gelukkig kun je…

Verdriet is soms zichtbaar maar heel vaak ook niet. Als ik huil hoef ik niet verdrietig te zijn, maar als ik verdrietig ben en juist niet huil dan wordt m’n buik heel zwaar, krijg ik een krop in m’n keel en slik, slik en probeer die bonk omlaag te krijgen wat soms lukt maar vaak ook niet. Als ik zo verdrietig ben dat het overal zeer doet - dan heb…

Wanneer we op vrijdag de deur uitgaan weten we natuurlijk niet wat de dag ons verder brengen zal, maar dat je genoeg meemaakt onderweg: zoveel is wel duidelijk! We zijn op vijf minuten afstand van ons huis als we bij het stoplicht van de metro staan, tja die rijdt hier natuurlijk overal en bovengronds moeten er dan wel lichten en bomen aan te pas komen…

Als klap met een moker, een blikseminslag, een tsunami aardbeving of gewoon een enorme schrik, zo eentje waarvan je denkt: oh nee! We waren bevriend, nee, we waren vriendinnen voor het leven! Wisten elkaar te vinden waar nodig, wisten uren vol te praten en nog verveelde het niet, zeg maar nooit! Een paar maanden terug moest je je maatje al verliezen…

Terwijl je overal hoort van de vreselijke ellende die oorlog met zich mee brengt, moet je je soms afsluiten voor de beelden want afschuwelijk is het. En wat is er dan beter om het volgende mee te maken? We hebben een nieuw bed gekocht en het slaapt en ligt dus heerlijk! Nou zouden de bezorgers ook ons oude bed meenemen maar daar waren al gegadigden…

In oktober hangt er dauw op de varens. De grond veert licht onder zijn poten. Kraks staat stil en kijkt hoe een esdoornzaadje om zijn as draait. Het landt zacht in het mos. Verderop vindt hij een kastanje. Hij begraaft haar bij de beuk, dicht bij het water. Hij drukt de koele aarde aan met zijn neus. Als hij opkijkt, zweeft er een veer tussen…

Verwachtingsvol keek ik naar buiten. Straks zou ik gaan spelen met mijn vriendinnetjes. Ik stopte mijn lievelingspop in een tasje en ging op pad. Bij de buren stond een tent klaar. Ik hoorde er druk gemompel in. Nieuwsgierig stak ik mijn hoofd om de hoek van het tentzeil. Tot mijn verbazing zaten er geen spelende kinderen in de tent, maar volwassenen…

Opnieuw ga ik op verzoek van mijn specialist weer laten bloedprikken. Wat dat betreft word ik heel goed in de gaten gehouden, gelukkig maar. Als ik aankom ziet de wachtkamer er verlaten uit, zeg maar ‘ leeg ‘ dus…ik trek m’n nummertje en meteen hoor ik ‘ ploink ‘ kijk op m’n briefje en zie dat ik meteen naar binnen mag…jawel! Oké, het was een beetje…

Als we na diverse onderdelen gehad te hebben, weer thuis komen, de boodschappen zijn opgeruimd, de dampende bak ( welverdiende ) koffie op tafel staat, klik ik m’n mail open….niet veel bijzonders hebben ze me te melden. Op een mailtje van de zorgverzekeraar na dan: ik mag het lieve bedrag van bijna €500 lappen! Het is maar goed dat je er rekening mee…

Na de was te hebben gedaan ( daar reden we voor naar huis omdat het op de camping best prijzig was) en de kids ondergebracht besloten ze voor het eerst in hun gezamenlijke bestaan ‘ uit eten te gaan ‘, een luxe die je veertig jaar geleden maar amper kon uitvoeren, zeker met kinderen en dus: besluiten ze onderweg om het restaurant te nemen dat heel idyllisch…