Piep, het veldmuisje
Laatst was ik ’s morgens op bezoek bij een bevriende kunstenaar. Vanwege de visite, die hij op dat moment had, mocht ik even wachten in zijn woonkamer.
‘O ja’, zei hij tussen neus en lippen door: ‘houd je de deur naar de gang wel dicht? Er zit namelijk een muis in de woonkamer en die wil ik net bij mijn visite zien rondrennen!’ Ik grinnikte even om zijn eerlijkheid. Ron had ook gezegd dat ik naar hartenlust boeken mocht lezen gedurende mijn wachttijd. Ik had echter genoeg leesvoer bij, dus nam ik de leuke dichtbundel voor kinderen tussen zes en honderd-zes uit mijn tas en begon die te lezen. Dat had ik al veel eerder moeten doen. Nu had ik er ruimschoots de tijd voor. Ik vermaakte me opperbest en vergat de tijd. Het was stil in de woonkamer. Daardoor had ik eerst niet gezien dat de ongewenste gast ondertussen tevoorschijn gekomen was. Ron had me een paar keer koffie aangeboden. Omdat wij die namiddag nog samen op visite zouden gaan bij onze dichterskring sloeg ik die vriendelijk af. Ron verdween weer naar zijn visite. Plots werd mijn aandacht getrokken doordat er iets bewoog op het dressoir. Ik geloofde mijn eigen ogen niet. Naast het koffiezetapparaat zat een piepklein muisje! We keken elkaar verbaasd aan.
‘Wil jij soms koffie?’, vroeg de veldmuis mij, om het ijs te breken.
‘Nee hoor’, lachte ik vrolijk, ‘anders moet ik misschien heel de namiddag gaan plassen. Stel je voor! Zit ik prinsheerlijk bij Ron in de auto, moeten we nog een uur rijden eer we bij onze bestemming zijn en dan moet ik zo nodig hem vragen om onderweg even een plaspauze in te lassen’.
‘Ik weet niet of hij dat zou doen hoor!’, piepte de muis. ‘Misschien zou hij jou wel vragen om nog even op je tanden te bijten.’ Wat een grap! Wij konden er vrolijk om lachen.
‘Hoe heet jij feitelijk?‘, wou ik plotseling weten van het diertje.
‘Zeg maar: Piep! ‘, piepte de veldmuis, ‘Hoe heet jij, als ik vragen mag’.
‘Laurine’, antwoordde ik beleefd. ‘Deze namiddag gaan wij naar onze maandelijkse bijeenkomst voor dichters en schrijvers. Dat is altijd leuk.’
Op dat moment ging de deur naar de woonkamer open en kwam Ron binnen.
‘Ik heb jouw muis gevonden hoor. Kijk, daar zit ie, naast jouw koffieapparaat’.
‘Pak hem maar. Gewoon bij zijn staart!’, zei Ron Piep keek mij met grote ogen aan. Zou die lieve vrouw echt zo wreed zijn?
‘Dat durf ik niet’, antwoordde ik eerlijk. Feitelijk, wou ik dat ook niet. Stel je voor zeg! Ten eerste was het mijn muis niet. Piep zag er trouwens ook nog erg jong uit. Zo’n schattig beestje! Indien ik hem bij zijn staart zou grijpen, dan zou hij met heel zijn gewicht aan zijn staart bengelen! Hoeveel pijn zou dat maar doen? Piep kroop ondertussen achter een glazen karaf, die vlak naast het koffie apparaat stond en verdween kort daarna achter het dressoir. Ron vroeg mij nogmaals of ik echt geen koffie wou. Ik verzekerde hem van niet.
‘Dan ga ik nu even om een boodschap’, zei hij en verdween.
‘Oef! Dank je wel omdat je mij gespaard hebt!’, piepte het veldmuisje, dat weer vanonder het dressoir tevoorschijn gekomen was. Blijkbaar had hij mij horen piepen en was hij heel nieuwsgierig geworden.
‘Graag gedaan’, antwoordde ik een beetje verlegen. Ik herinnerde mij plots dat ik in een grijs verleden eens twee muisjes doodgemept had met een Spa-fles , toen ik ze ontdekt had in een krat, die toen in mijn kelder stond. Misschien waren die twee wel voorouders van Piep ofzo? Ach ja, toen was ik nog jong en onervaren, zullen wij maar denken. Á propos, het verstand komt niet voor de jaren hé?
Daar hoorde ze Ron weer komen aanrijden.
‘Heb je de muis nog kunnen vangen?’, vroeg hij.
‘Nee hoor’, loog ik om bestwil.
‘OK, dan trekken wij de deur maar achter ons dicht en dan gaan wij eerst naar Petit Paris en dan naar Vogelwaarde! Dan hebben wij tenminste weer eens iets anders om over te praten met onze collega-kunstenaars!
Zie ook: http/laurinevandepitte/wordpress
Schrijver: Laurine Vandepitte
26 maart 2026
online.nlGeplaatst in de categorie: vriendschap
humor, kunstenaars
7
Geef je reactie op deze inzending: