De gebouwen van de Theologische Faculteit verhieven zich zoals veertig jaar geleden, opgetrokken uit lichtbruine bakstenen..... In de kantine trok een vriendelijke en attente serveerster de lamellen voor me weg en opende zo het uitzicht en de blik op een rustieke binnenplaats met houten tuinmeubelen en struiken die nog enige bloei toonden in het late…

Mien had patat gebakken en dat komt zelden voor. Meestal is het gewoon gekookte gladdekkers, een aardappel zonder kruim. Zij vindt die gladde aardappel lekker gedoopt in boter jus. Wouter heeft liever kruimige aardappels. Vaak krijgt hij er sla bij, zo van de eigen tuin. Niet lekker gemaakt met slamix. Hij vond het maar niks en maakte de sla iets…

Af en toe ga ik een dagje naar Amsterdam. Bij voorkeur ga ik dan een tijdje op een druk kruispunt staan. Wat je daar allemaal voorbij ziet komen! Zo zag ik een kind dat op de hoedenplank van een auto rondkroop. De vader reed niet zo hard en keek ook geregeld achterom. Dus dat kon gelukkig geen kwaad. Verder een vader die in de auto een peuter op schoot…

Rusteloos loop ik in de huiskamer en denk aan vroeger toen ik nog werkte en een druk gezinsleven had met vrouw en vijf kinderen. Toen was het leuk, vooral toen ik in de jaren zestig mijn eerste auto, een witte Daf met een zwart dak, had gekocht voor 900 gulden. Een rijbewijs had ik al, want mijn baas betaalde alle lessen en het examen, dat maak je tegenwoordig…

''Darling, ik ga een eindje wandelen hoor, misschien gaat mijn rugpijn over.'' Mien was allang blij, eindelijk effen alleen nu ze een ochtend had meegemaakt, die een beroepsminnaar nog voor elkaar moet zien te krijgen. ''Goed ouwe,ga maar lekker wandelen, tegen elf uur heb ik koffie, doei'' Hij gaf haar nog een klap op de kont en liep kermend…

Steeds weer kwam ze tot de ontdekking dat hij toch niet deugde. Elke keer opnieuw. Het was een repeteerverhaal. Toch hield ze de moed er in. Elke keer weer probeerde ze zich met hart en ziel aan die het toch wel goed bedoelende man te geven. Niet dat ze het bed indook met hem,…oh nee ! Ze had haar leergeld wel betaald. Maar ze verdiepte zich elke…

Shit, wat zag ze er weer lekker uit vanavond. Onweerstaanbaar, als sappig fruit. En dat smaakt vers - nog vol van kleur, geur en smaak toch het lekkerst. Weet ze eigenlijk wel wat ze teweegbrengt? Haar haren, zo glanzend. Dat nodigde uit om er speels met zijn vingers door te strijken. Haar sprankelende ogen, die nog niet alles hebben gezien, maar de…

Wouter had vreselijke last van erectiestoornissen en dat vond Mien niet zo leuk. Hij belde het gezondheidscentrum en zei: ''Het gaat niet meer, mevrouw.'' De assistente zuchtte. ''Kunt u niet wat duidelijker zijn, wat gaat niet meer?'' Heel zachtjes zei hij: ''Seks, zuster.'' ''Ik begrijp het al, morgen om half twee kunt u bij de…

Ik zag een lelijke man die alles aan waardigheid verloren had. Die man had alleen nog een slap gekleurde onderbroek aan. Een zwarte onderbroek en ik zag zijn penis en ballen troosteloos hangen achter een ondoorzichtig venster. De man was geboren buiten een kaste en dus was hij kasteloos . Hij voelde geen enkele eer. Hij was een nul. Ja een nul…

Elektronicus Martin, dierenarts Wiebe en Hans eigenaar van het dierencrematorium; drie vrienden van middelbare leeftijd, die met elkaar optrekken sinds de kleuterschool en bekend staan als de drie musketiers vanwege het kattenkwaad dat ze uithaalden in hun jeugd. Ze zien een documentaire op tv dat hun op een idee brengt en besluiten het plannetje…

Jan-Jacob Slauerhoff (1898 - 1936) heeft een veelbewogen leven geleid, waarin het schrijven van poëzie en proza centraal stond. Hij is geboren in Leeuwarden. Zijn ouders waren streng en godsdienstig (protestants), mensen bij wie hij weinig tot geen grond onder de voeten kreeg. Jan was een fragiel kind, dat vaak geteisterd werd door psycho-somatische…

Jonas en Dirk keken verbaasd toe hoe Bas meeliep met de dame in het tweed, nadat die hun conversatie hard verstoord. ‘Jammer, meneer Dirk, dat dat mens er tussen kwam.’ ‘Ja Jonas. We hadden net zo’n goed gesprek.’ ‘Met diepte, meneer. En op niveau. Dat wordt tegenwoordig niet meer gewaardeerd.’ Jonas zuchtte en pakte een bolbuikig flesje met…

Jonas en Dirk zien, enigszins overklast, de dame door de glazen deur de straat op gaan. De gele paraplu blijft in het etablissement achter. ‘Dat is me wat, meneer Dirk.’ ‘Zeg dat wel, Jonas. Maar zo is de vrouw heden ten dage. Assertief en daadkrachtig.’ Ze slaan de nog resterende sterke drank in één teug naar binnen, maar kijken elkaar twijfelend…

Als Dirk het lokaal betreedt, wordt zijn oog getroffen door een lichtgele paraplu, die volledig uitgeklapt naast de deur staat. ‘Wat is dit, Jonas?’ ‘Een statement, meneer Dirk. Goede morgen.’ De toon is licht assertief. Dirk loopt rondom het regenscherm. ‘Goede morgen, Jonas. Bij mij thuis stond een binnenshuis opgestoken paraplu gelijk aan te…

Het zachte namiddaglicht vervaagt de contouren van het lokaal. In de hoek zitten nu twee drinkers. Dirk zit aan de tap met hond Bas naast zich. ‘Wat weet jij van de ratio van het bestaan, Jonas?’ Jonas veegt machinaal de toog schoon. ‘Daaromtrent beschik ik niet over informatie, meneer.’ Dirk kijkt het lokaal rond. ‘Ken je dan wellicht de reden…

De dame doet haar jas uit en sluit de gele paraplu. Ze kijkt zoekend rond naar een plaats om een en ander op te slaan. Jonas doet of hij niets ziet. Dirk pakt een servet en slaat dat over de linker onderarm. Hij loopt naar haar toe. ‘Goede middag mevrouw, welkom in ons lokaal. Geeft u maar hier, dan hang ik het even voor u te drogen. Ik heb daar…

‘Goede middag Jonas.’ Jonas neigt slechts het hoofd ter bevestiging van de ontvangst. ‘Maken wij het niet goed, Jonas?’ ‘Van u weet ik het niet, meneer Dirk, maar mij is droef te moede.’ ‘Enige oorzaak kenbaar?’ Jonas denkt na. ‘Niet dat ik kan traceren, meneer.’ ‘Weltschmerz dus.’ Jonas kijkt niet-begrijpend. ‘Pardon?’ Dirk glimlacht. Hier…

Een bruin getint lokaal. In een hoek drie serieuze drinkers, zwijgend, zonder belangstelling voor hun omgeving. De communicatie bestaat uit het opsteken van een aantal vingers naar de tapkast, ter aanduiding van het getal der gewenste consumpties. De aard daarvan is bepaald door traditie en volledig bekend bij Jonas, aan gene zijde van de toog die is…

Verdomd, dat lijken wel de zoons van. Ik kijk naar de foto in het Volkskrant magazine. Allemaal mannen van staal, ja dat moeten wel de zoons zijn van. Ik lees de naam: Kieftenbeld. Nee, zegt me niks, het is ook te lang geleden. Maar als ik het artikel lees verdwijnt de twijfel: de oren, ja de enorme flaporen van Kieftenbeld, daar had Woemi het ook…

Er werd gebeld en er stond een erg boze man voor de deur. Ik hoorde iets over Bouw- en Woningtoezicht, en zonder mijn reactie af te wachten stampte hij mijn huis binnen. 'Eens kijken wat hier allemaal gaande is,' bromde hij. En nog iets over buren die hem hadden gebeld. Ik schrok me wild. 'Wilt u misschien een kopje koffie?' hoorde ik mezelf vragen…