Alle inzendingen van Kees

Het naargeestige weer van februari, koud en grijs zette zich begin maart voort, maar ineens was de hemel vandaag op 4 maart onbewolkt en deed de zon haar best de temperatuur behaaglijker te maken, maar pas op want maart roert zijn staart. Het kan ineens weer koud worden. De meteorologen laten de lente op één maart beginnen. De lente duurt dan tot en…

Er zijn mensen die eenzaam zijn en dat verschrikkelijk vinden, ze wonen dichtbij me en het zijn vrouwen, die alleen zijn achtergebleven omdat hun echtgenoot is overleden en ik maak op straat als ik ze tegen kom vaak een praatje met ze en dat vinden ze fijn. Die ik ken hebben wel kinderen, maar die zien ze maar een enkele keer, want ze werken en in het…

Om half vijf werd ze wakker en tikte Wouter op zijn schouder om hem wakker te krijgen. Met veel gesteun was het eindelijk zover. ''Wat is er, Mien?'' ''Je zou nog iets vertellen over de economie, koopkracht en inflatie.'' Hij deed het bedlampje aan en keek op de wekker, en zei: ''Zeg weet je wel hoe laat het is, half vijf, ben je wel…

Het speelde zich af in 1942, toen ik elf jaar was en grote belangstelling had hoe de oorlog verliep. Mijn ouders woonden met hun vier zoons, waarvan ik de oudste was, in Amsterdam, aan de rand van de stad. De Duitse soldaten die we tegenkwamen waren over het algemeen vriendelijk tegen de kinderen. Het enige wat ik van de oorlog merkte in die tijd waren…

Mien zat achter de geraniums een sigaar te roken en loerde naar buiten om commentaar te leveren op voorbijgangers en Wouter schilde de aardappelen. ''De postbode komt eraan, ouwe.'' De huisbel rinkelde. ''Hij heeft een grote enveloppe in zijn hand, die jij effen open.'' Hij zette de mand met piepers op de grond en liep naar de buitendeur…

Veel heb ik met toestemming van hun geschreven over het echtpaar Wouter en Mien. Dat kon ik, omdat ik tegenover ze heb gewoond en als vrijgezel vaak bij hun op visite was om een kopje koffie te drinken en ook, dat ik samen met Wouter op een klaverjasclub zat. Mien was een grote vrouw, meer als twee meter en vrij dik en hij een klein mager manneke. Zij…

De telefoon rinkelde in de gang. Wouter keek naar zijn vrouw en Mien keek naar hem, met een blik wie gaat naar de telefoon? ''Ik ga wel, jij bent er toch te beroerd voor'', zei ze. Ze nam de hoorn van het toestel en kreeg Chantal aan de lijn. ''Hé meid wat leuk dat je belt, er is toch niks naars gebeurd?'' ''Neen tante, alles is goed hier…

Vroeg was hij opgestaan. Mien had hem wakker gemaakt, want hij had buurman Wim beloofd mee te gaan naar de kerk. Geeuwend kwam Wouter zijn bed uit en dacht waar ben ik aan begonnen. Liever had hij blijven slapen want de film gisteravond was laat afgelopen. Na gedoucht te hebben kleedde hij zich netjes in een donker kostuum. Om tien uur zou de dienst…

Het was tien uur in de morgen toen Wouter eindelijk naar beneden kwam. Een heerlijke geur van koffie kwam hem tegemoet. Mien was bezig koffie te zetten op de ouderwetse manier, gewoon kokend water gieten op vers gemalen koffiebonen. ''Zo, ben je er eindelijk, langslaper.'' ''Slecht geslapen, darling.'' ''Ga maar zitten, de koffie komt eraan…

Er is veel lijden op de wereld, je hoeft alleen maar de krant te lezen of naar de televisie te kijken. Op oudejaarsavond hebben we elkaar gelukkig Nieuwjaar toegewenst met een zoentje of een handdruk en misschien nog wat gedronken en beloofd niet meer te roken of andere goede voornemens in acht te nemen, maar dan komt de afknapper, want in de eerste…

''Weet je Mien waar ik ineens aan denk? Hoe zou ik eruit gezien hebben toen ik nog heel klein was? Er zijn geen foto's van mij gemaakt door mijn ouders, want een fototoestel hadden ze niet en ze waren ook te beroerd een ander een foto van Woutertje te laten maken. Misschien was ik wel vijfenvijftig centimeter lang, bloot en spartelend met mijn beentjes…

Het was half elf in de morgen toen Wouter aan zijn eerste bakkie koffie zat te slurpen. Hij had het rijk alleen, want Mien was op de fiets naar de markt. Net toen hij zijn tweede bakkie wilde inschenken ging de huisbel. Hij liep door de gang en opende de deur en schrok, want de hem bekende barones stond voor de deur. ''Goedendag, mevrouw de barones…

Vroeger toen ik nog een kind was had mijn vader een biggetje voor me gekocht.Ik was daar erg blij mee vooral toen ik ontdekte, dat het lieve beestje kon vliegen. Op een mooie zomerdag wilde het biggetje een tocht door de lucht maken naar zijn geboortegrond, namelijk het plaatsje Kolhorn in de kop van Noord-Holland. Toen we zaten te ontbijten vroeg hij…

Wat er met mij aan de hand is weet ik niet, maar de laatste tijd voel ik mij heel sterk en ik heb toch geen spinazie gegeten. Gisteren kon ik nog geen zak aardappelen optillen, maar vandaag zag ik tijdens een wandeling op de stadswallen grote kanonnen staan, die vroeger gebruikt werden om de stad te verdedigen tegen vijanden. Ik liep naar een kanon…

''Zeg Wouter, moet je horen. Ik sprak vanmorgen Rosie, je weet wel de vrouw van Rob. Ze had gezien, dat wij vorige week op de markt bonje hadden. Jij ging toch te keer, omdat je wilde hebben, dat ik bij de bakker krentenbollen moest kopen, maar ik wilde liever suikerbollen, weet je nog? Omstanders bleven naar ons kijken, belust op een rel. Dat…

Het was stil in de bus, hoogstens tien passagiers. Buiten was het koud en winderig en de zon verschool zich achter een gesloten wolkendek. Bij een halte stapte een zwaar gebouwde man in, die ik in de zestig schatte. Hij ging naast mij zitten en zei met een vriendelijke stem: ''Goedemorgen mijnheer, troosteloos weer, hé? Al dagen geen zon gezien.…

In 1947 was nog schaarste en sommige artikelen waren nog op de bon. Gelukkig hadden we weer genoeg te eten, dank zij de Amerikanen, die via het Marshallhulp veel voedsel naar Nederland hebben gebracht. Vooral de hongerwinter heeft mijn gezondheid niet goed gedaan, evenals mijn moeder en jongere broertjes. Mijn vader was al 1943 opgepakt en naar een…

Toen ik ongeveer zes jaar was woonden mijn ouders in Kolhorn in de kop van Noord-Holland. Het was een eenvoudig arbeidershuisje en de huur bedroeg maar een paar gulden per week. Mijn vader was een landarbeider en werkte bij een boer in de buurt. Gijs was mijn broertje en was twee jaar jonger dan ik. De omgeving van het dorp was wonderschoon, prachtige…

Verschrikkelijk dat ik er nog steeds aan moet denken, vooral wanneer ik lees, dat iemand brandwonden heeft bekomen. In mijn straat woont de zesjarige Elsje, een lief kind met blauwe ogen en blond krullend haar. Ik zag vanuit het raam haar vaak buiten spelen en als ik naar buiten ging, zei ze altijd met een vriendelijk lach: ''Dag buurman.'' Pas…

Buiten was het bar slecht weer, slagregen en storm uit het zuidwesten, de donkergrijze wolken joegen snel voorbij. Zwartje, mijn kat, lag dichtbij de kachel te spinnen en keek af en toe naar mij of hij zeggen wilde, gaan we nog wandelen, want bij dit weer gaat hij graag uit. Het is een bijzondere kat, hij kan praten, net als een kat in de reclame op…

Achter mijn woning heb ik een grote moestuin en daarachter zijn weilanden. Tussen de weilanden gaat een smal pad naar het bos, ongeveer tien minuten lopen. Heel gaarne loop ik over dat pad naar het bos om daar een wandeling te maken. Toen ik na een kwartier plaats nam op een bank bij een meertje hoorde ik: ''Zuip je nog zoveel, Niesse?'' Wie flikt…

In mijn vorig leven was ik erg ongehoorzaam en ik weet nu hoe ik op deze wereld terecht ben gekomen. De vrouw des huizes trof mij als muis aan op de aanrecht, waar ik lekker zat te smullen van een appelgebakje. Dat lieve mens schrok vreselijk en begon te gillen. Normaal zou een gewone muis wegrennen, maar ik niet en bleef gewoon van de appelpunt eten…

''Zeg ouwe, je bent overmorgen jarig, dus eten we weer konijn. Omdat je bezopen op straat hebt gelopen moet je veertig euro boete betalen, dus zal je de konijn zelf moeten schieten, want ik heb geen geld om naar de poelier te gaan. Ik heb mijn zuster in Purmerend gebeld en gevraagd of ze komt, maar je kon de diaree krijgen.'' ''Nou, van mij hoeft…

Haar ouders waren drie jaar geleden tijdens een skivakantie verongelukt. Hun dochter Marjan bleef achter, maar haar grootmoeder was bij haar komen wonen en verzorgde de inmiddels 16jarige kleinkind. Hun huis lag aan de rivier en aan de andere kant van het water woonde Jeffrey, haar zeventien jarige vriend. Ze hadden elkander lief, maar de brug lag 15…

Soms is het moeilijk weer een onderwerp te bedenken waarover je kunt schrijven, maar als je om je heen kijkt is dat niet zo moeilijk.Je kunt over alles en nog wat schrijven, desnoods met fantasie. Toevallig zag ik gisteren in de schappen van de supermarkt Bolletje, een bekend beschuitmerk en dacht ik meteen aan mijn vader. Hij vond het altijd heerlijk…

In de hongerwinter woonde mijn ouders in Amsterdam. Vader was niet meer thuis, hij was in 1943 opgeroepen om in Duitsland te gaan werken, maar is ondergedoken en toch weer opgepakt en kreeg een zware straf, eerst naar kamp Amersfoort en vervolgens naar een concentratiekamp bij Berlijn. In 1944 zat ik in de zesde klas van de openbare lagere school,…

Er zijn mensen die eenzaam zijn en dat verschrikkelijk vinden, ze wonen dichtbij me en het zijn vrouwen, die alleen zijn achtergebleven omdat hun echtgenoot is overleden en ik maak op straat als ik ze tegen kom vaak een praatje met ze en dat vinden ze fijn. Die ik ken hebben wel kinderen, maar die zien ze maar een enkele keer, want ze werken en in het…

Tegen twee uur hoorde Mien een harde knal, ze rende naar het raam en zag een blauwe Lelijke Eend vol met deuken voor de deur stoppen. Een enorme rookwolk hing in de straat. Er stapten twee mannen uit, die schichtig om zich heen keken. ''Kom eens gauw ouwe, het lijkt de minister-president wel.'' ''Ja, dat is de minister-president en die andere…

Alie zat voor het raam en keek van achter de geraniums naar buiten en zag haar man Gerrit aan komen lopen. Wat ziet hij en beroerd uit, dacht ze. Hij wilde zijn dikke buik kwijt en om die weer slank te krijgen ging hij iedere morgen een uur flink stappen en was ook nog op dieet gegaan. Zijn vrouw werd er niet goed van, voor alles wat hij voorgeschoteld…

Toen ik nog op de lagere school zat was ik een verlegen ventje. Meester Lageveld had de gewoonte elke leerling voor de klas te roepen om een spreekbeurt te houden. Hij gaf je dan een onderwerp op. Je wist nooit wanneer je aan de beurt was, want hij keek dan de klas rond en wees iemand aan en die moest dan de volgende dag voor de klas komen en vijf minuten…