Inloggen

biografie: E van Dam

Mijn naam is Evertje van Dam.
Ik ben geboren in Gouda op 17 december 1956.

Heel mijn leven is een opeenstapeling van minder leuke dingen.
Dat al jammergenoeg al in mijn jeugd begonnen.
Mijn opleiding is Lager Onderwijs en 2 jaar Huishoudschool.
Ik ben 2 maal getrouwd geweest en weer gescheiden.
Ik ben moeder geworden van 3 dochters, die ik door een ongelukkige samenloop van omstandigheden al op jonge leeftijd van mij zijn weg gehaald.

Ik heb zware lessen van het leven gekregen en ik heb veel moeten leren.
En ik leer nog elke dag.
Ik weet van mij zelf dat ik A.D.H.D. heb. Ik probeer om zo eerlijk mogelijk door het leven te gaan.
Mijn leven heeft veel verdriet gekend, waar ik dagelijks nog een strijd mee voer.
Ik volg groepslessen in het omgaan met je emoties, interpersoonlijke vaardigheden en omgaan met de werkelijkheid.

Omdat ik nooit goed heb kunnen verwerken wat er in het verleden gebeurd is, ben ik nu nog elke dag bezig om alles een plaatsje in mijn leven te geven.
Ik hoop dat ik het eindelijk een keer kan loslaten.

Ik sta weer in contact met mijn jongste dochter en daar ben ik heel blij mee.

Ik woon nu in een eengezinswoning in een klein dorp in Zeeuws-Vlaanderen.
En ik probeer mijn leven - ook al is het heel moeilijk - toch weer op te pakken.
Vandaar dat ik veel schrijf door op deze manier zo veel als mogelijk is te verwerken.


Inzendingen van deze schrijver

138 resultaten.

Pijn en Ongeloof

hartenkreet
3,8 met 8 stemmen 212
Wat een gemeen iets is pijn, vooral als er niets meer aan te doen is.
Pijn van de vroege morgen tot in de late avond. Zo bewegelijk als wat, was ik. Nu zijn dat alleen mijn armen nog maar.
Pijn, een hele doos met pillen en nog steeds wint de pijn. Bij artsen kom ik niet meer: "ik kan U niet helpen, mevrouw".
Dat hoor ik keer op keer....

De Magie van het Bos

hartenkreet
4,0 met 2 stemmen 75
Als de dagen donker zijn en het hart verkeert in pijn, volg dan een pad naar een bos, geniet van de kracht die het uitstraalt.
Zet je neer in het zachte mos, voel de warme stralen gefilterd door bladeren.
Verwonderd en bijzonder is het gefluister van de bladeren, ze geven rust in het verwarde hoofd.
Het verdriet wordt vervangen door een blij zacht gevoel in het gemoed....

UIT BALANS

hartenkreet
2,8 met 10 stemmen 278
Waar is hde balans van het goede en het kwade gebleven?
Zeven vette jaren en zeven magere jaren staan al lang niet meer op één lijn.
Verdriet wint makkelijk van geluk en het geluk is zeker niet zomaar gegeven.
Het wantrouwen en het misbruik is allang niet meer voor de huis-, tuin- en keukendief....

Van de Hak op de Tak.

hartenkreet
3,4 met 5 stemmen 224
Het leven, eerst zo licht als een vlinder .......is nu zo verschrikkelijk zwaar is geworden.
Zwaar op verschillende manieren, de achteruitgang < de weg terug.
De terugloop: We zijn te zwaar, er is geen geld genoeg meer, op enkele na dan? , we worden ouder, helaas niet wijzer.
Ons eigen kikkerlandje is het enige waarnaar gekeken wordt, met domme vraagstellingen: zoals vind u zichzelf te dik of niet? Waarom staat daar geen vraag: Bent U het ook niet zat, dat iedereen hier zomaar kan profiteren, van onze eigen volks verzekeringen!...

Steeds vaker eenzamer.

hartenkreet
4,1 met 7 stemmen 175
Al een aantal jaren leef ik nu op een vreemd stukje Nederland. Of dat de Zeeuwen het mij in dank af nemen dat ik het zo noem, dat weet ik niet. Maar uiteindelijk is Oost-West Zeeuwsvlaanderen dat wel.
Als je hiernaartoe geëmigreerd bent, dan merk je pas dat het hier heel anders gaat.
Als je hier bent geboren is er niets aan de hand. Je kent iedereen van de lagere school en zo niet, dan ken je ze wel van uit het café, kerk of een andere vereniging. Maar je kent elkaar, als je hier geboren bent. Minimaal de helft van je leven. Maar wat als je hier niet vandaan komt, dan is het anders.
Nu is het wel zo dat ik in mijn verleden nergens langer dan 8 jaar gewoond heb. En dat ik altijd makkelijk gedag zei en niet meer terugkeek, maar gewoon ergens anders weer verder ging. In die tijd was dat geen probleem voor mij, waar ik ook kwam, binnen de kortste keren was er weer een kennissenkring opgebouwd....

De lapjeskat.

hartenkreet
4,5 met 8 stemmen 242
Een bladzijde uit het dagboek van een lapjeskat.
Als kat woon ik nu al zo'n jaar of drie bij mijn nieuwe baasje. Het bevalt mij wel en het zou helemaal te gek geweest zijn, als de kater van de hoek wat in mij zag zitten. Ik vind hem wel een toffe bink. Je kent dat wel: hoog op de poten, flink gespierd en voor niemand niet bang. Ik heb al een paar keer mee mogen snoepen van de vogeltjes die hij heeft gevangen.
Ik zelf ben meer van het zachte type. Tenslotte laat ik ook Jan en alleman binnen en elke kat mag uit mijn bakje mee eten. Tot ergernis van mijn bazinnetje. Die dan als een gestoorde achter de andere katten aan gaat. En ik maar lachen. Gelukkig heeft ze het nog niet door.
Ik vind het wel leuk om mijn baasje in de maling te nemen. Eerst wil ik aan de achterdeur naar binnen. Om dan direct door de gang heen te lopen. Om daarna weer te miauwen aan de voordeur. Al mopperend komt ze dan toch weer om de deur open te doen. Verkeerde aandacht is ook aandacht....

Een vreemde Dame

verhaal
4,4 met 7 stemmen 809
Ergens in een klein stadje, in een huisje op de hoek van de straat, woont een wat vreemde dame. In eerste instantie valt het helemaal niet op totdat je wat dichter bij komt en alles beter bekijkt.
Het huisje heeft een kleine voor- en achtertuin. Wat meteen opvalt is het getjilp van misschien wel honderden vogeltjes en natuurlijk het grote aantal bomen die hier staan. Haast een bos in het klein.
Ik probeerde door de struiken heen te gluren om te kijken waar dat geluid van al die vogels vandaan kwam. Toen kwam er tot mijn verbazing, uit een klein gaatje, ineens een lapjeskat te voorschijn. De vogels waren ineens even stil maar gingen toen gewoon weer vrolijk verder. Vreemd de vogels hadden blijkbaar geen probleem met de poes. En ineens kwam er een vrouw door de deur. Met in haar ene hand een spade en in haar andere hand een heel zielig plantje.
De vrouw zag mij staan en keek mij aan. Ineens praatte zij tegen mij en zei: ”Ik vind dat alles het recht heeft om te leven en als ik dan iets vind, wat er door een ander is uitgeschoffeld, onder de noemer van onkruid, probeer ik het toch nog te laten leven.” ...

De Tuin waar ik zo van hou.

hartenkreet
3,6 met 8 stemmen 144
“Ik weet niet of dit zo hoort. Maar zo niet, dan toch.” (uitspraak P.J. van Es)
Op een mooie zwoele avond kreeg ik opeens zin om mijn tuin op de foto te zetten. Niet omdat het zo geweldige mooie grote tuin is!
Maar wel omdat hij in een heel korte tijd erg veranderd is.
Toen ik hier 5 jaar geleden ben komen wonen, bestond mijn achterplaats uit niet meer dan twee stukken grond aan de linker en de rechterzijde. Met twee joekels van laurierheggen hoog en breed. Tussenin een redelijk plaatsje van tegels. Een echte tuin was het niet. Jammer, maar op dat moment zag ik het niet zitten om er wat aan te doen. Ik was al blij met mijn eengezinswoning....

Mijn buur verhuist

hartenkreet
3,4 met 7 stemmen 217
Klopt, mijn buurvrouw heeft verteld dat zij met haar gezin naar Breda wilde verhuizen. Maar dat was ondertussen al weer drie jaar geleden. Ja, natuurlijk heb ik soms wel eens gevraagd: “Hoe staat het met Breda?” Buurvrouw vertelde dan dat het met de puntentelling niet echt erg hard ging. Zo ging de verhuizing bij mij weer naar de achtergrond.
Maar laatst vertelde zij met haar oudste zoon erbij: ze waren wezen kijken naar een woning in Roosendaal. Maar de familie heeft de woning afgewezen. Ik luister en bespreek het wel en wee over verhuizen, maak nog wat geintjes over de vijgenboom uit de voortuin. En ga gewoon weer door met de dingen van de dag.
Maar hoe dom van mij, ik duw het weer naar de achtergrond. Ik mag mijn buren ontzettend graag en het heeft mij altijd een goed gevoel gegeven om naast hun te wonen. Waarschijnlijk is dat de reden geweest van het niet willen zien van het verhaal, dat nu bewaarheid werd.
Want net vertelde mijn lieve buurvrouw Fatima, dat ze terug was van Roosendaal en dat ze daar een woning hebben geaccepteerd. Ze gaan over vier weken verhuizen. Bam, of dat er een steen op mij viel. Met een gevoel van verdriet feliciteerde ik haar. En langzaam kwam het besef, hoe erg ik haar zou gaan missen, ook haar man en vier kinderen, die ik van pubers naar jonge mensen heb zien groeien. Haar man, die altijd bereid was om mij ergens mee te helpen als ik daar om vroeg. En dan de buurvrouw, die dankzij haar doorzettingsvermogen om Nederlands te willen leren al hele gesprekken met mij voerde....

Niet sterk genoeg.

hartenkreet
4,1 met 7 stemmen 141
Ben niet meer wat ik geweest ben, voel mij zelfs oud. Maar wil nog graag mee doen, met alles wat niet meer gaat.
Waarom is het leven niet echt gegeven, zoals wordt verteld. Je moet er persoonlijk hard voor knokken en dan word je ook nog nog eens met het natuurgeweld elders geconfronteerd.
Maar elke dag heeft nieuwe wensen en geeft nieuwe kansen. We mogen het allemaal nog eens overdoen. Laat het niets te wensen, dan is het gedaan.
Het leven met zijn leuke en donkere kanten kan vermoeiend en aangenaam zijn. Of we willen of niet, we bewandelen het pad, tot ons kaarsje is uitgegaan....

In de knoop

hartenkreet
3,8 met 11 stemmen 247
Wat mijn verhaal alleen wilde vertellen is: dat ik het zo angstig vind, dat elk klein dingetje een groot iets is geworden. Dat mijn denken niet meer wil stoppen en ik helemaal niet zo goed meer begrijp, wat er met mij aan de hand is.
Altijd heb ik de moed gehad om te vechten en nooit, echt nooit, is er een seconde in mijn gedachten geweest dat ik ooit geestelijk in de knoop zou geraken.
En jammer genoeg is het mij tot nu toe nog niet gelukt om de juiste hulp te vinden. Ook omdat dit een vreemde weg is voor mij. Natuurlijk doe ik er alles aan om een verbetering in de situatie te brengen.
Of zit juist daar het probleem? Dat het mij even niet meer lukt. Maar voor mij is het net of mijn geestelijke vermogen in een stadium is beland van het ook niet meer weten. ...

Waar het hoofd van overloopt

hartenkreet
3,3 met 6 stemmen 243
Deel 2.
Ondertussen, om de wachttijd van de pijnkliniek te omzeilen, ben ik tweemaal opgenomen geweest om een cordisonspuit in mijn rug te krijgen. Helaas ging dit niet zonder problemen. Ik werd niet serieus genomen: 'het zat tussen mijn oren'. Dit omdat mij in het verleden iets was overkomen. Mijn psychiater zou dit met een telefoontje kunnen rechtzetten. Maar nee, hij liet het afweten.
Ongeloof en Wantrouwen.
Dit alles in een tijdbestek van vier maanden. Ondertussen was de uitspraak van de rechter binnen. De rechtzaak is gewonnen! Vreemd, ik kon toen en kan er nu nog steeds niet blij om zijn. ...

Waar het hoofd van overloopt.

hartenkreet
3,0 met 6 stemmen 181
Op dit moment ben ik geestelijk een wrak. Iemand die op instorten staat, op het laatst van haar tenen loopt, roept om hulp, omdat het water aan mijn lippen staat.
Ik voel mij radeloos.
Hoe is dit gekomen, een vrij stabiele vrouw, die altijd goed voor zichzelf heeft gezorgd. Sterk en zelfverzekerd, die altijd achter haar eigen woorden heeft gestaan.
Ik voel mij gebroken....

Verdriet en Onbehagen.

hartenkreet
4,0 met 8 stemmen 158
Onverwachts was het daar: al mijn verdriet, verdriet dat ik maar niet in een hokje weet te plaatsen. Het is nog niet ten einde.
Dit verdriet is van de hedendaagse tijd. Waar ik elke dag mee uit te staan heb en vermoedelijk met mij nog vele anderen. Het verdriet van eenzaamheid en een doelloos leven.
Heel de week heb ik al een onbehagelijk gevoel, er zit mij iets dwars en goed ook. Je voelt van binnen uit ontevredenheid naar boven komen. Maar je weet nog niet precies wat. Ja je voelt je alleen en ook wel een beetje erg eenzaam.
Vanavond is het er dan uitgekomen. Ik voel mij zo eenzaam…zo alleen…. Nooit eens iemand die op je wacht. Iets liefs tegen je zegt, dat je het allemaal nog niet zo gek doet. ...

Steeds vaker eenzamer.

hartenkreet
4,1 met 8 stemmen 179
Al een aantal jaren leef ik nu op een vreemd stukje Nederland. Of dat de Zeeuwen het mij in dank af nemen dat ik het zo noem, dat weet ik niet. Maar uiteindelijk is Oost-West Zeeuwsvlaanderen dat wel.
Als je hiernaartoe geëmigreerd bent, dan merk je pas dat het hier heel anders gaat.
Als je hier bent geboren is er niets aan de hand. Je kent iedereen van de lagere school en zo niet, dan ken je ze wel vanuit het café, de kerk of een of andere vereniging. Maar je kent elkaar als je hier geboren bent, minimaal de helft van je leven. Maar wat als je hier niet vandaan komt, dan is het anders.
Het is wel zo, dat ik in mijn verleden nergens langer dan 8 jaar gewoond heb. En dat ik altijd makkelijk gedag zei en niet meer terugkeek, maar gewoon ergens anders weer verder ging. In die tijd was dat geen probleem voor mij: waar ik ook kwam, binnen de kortste keren was er weer een kennissenkring opgebouwd....

Een moeilijke tijd.

hartenkreet
4,6 met 7 stemmen 177
Nog niet zo lang geleden stond ik voor een vrij moeilijke beslissing.
Aan de ene zijde gaat het over de tegenwoordige maatschappij en de andere zijde hoe je daar dan tegenover moet staan en in hoever je eigen gedrag acceptabel is.
Veel makkelijker gezegd: ik voel mij niet meer thuis in de tegenwoordige maatschappij en weet niet goed hoe ik mij moet gedragen.
Wat vroeger heel normaal was om te zeggen of te vragen wordt nu gezien als onheus gedrag tegen over het personeel. ...

Voor mijn buurvrouw!

hartenkreet
3,6 met 11 stemmen 309
Vermoedelijk heb ik al eens wat geschreven over de buurvrouw. Toch wil ik er graag nog iets over vertellen. Naar mijn weten doen Marokkaanse mensen niets speciaals met Kerstmis. In ieder geval versturen zij geen kerstkaartjes rond. Op buurvrouw haar inburgeringscursus werden er toch kerstkaartjes gemaakt.
Afgelopen woensdag stond zij ineens voor de deur. Trots als een pauw, met een kaartje in haar hand. Voor jou buurvrouw en tegelijkertijd kwam het kaartje tevoorschijn.
Er waren kleine kerstrozen uitgeknipt en over elkaar opgeplakt, tot een geheel. Het kaartje ging open en rechts in een hoekje staat ‘Marry Xmas’ en aan de linkerzijde ‘Fatima’.
Gelukkig verstaan wij elkaar nu wat beter. En begreep ik haar uitleg over de school. Men had daar aan haar gevraagd: ‘Voor wie maak jij je kaartje’? Waarop zij antwoordde: ~Voor mijn buurvrouw~ !...

De gulle middenweg

hartenkreet
4,0 met 7 stemmen 1.043
Laatst vroeg een goede vriendin aan mij, of ik niet een keer wat wilde schrijven over al die poespas die gedaan word met kerst. Ik moet eerlijk zijn en zeggen, dat dit niet echt mijn stijl is. Gewoon omdat ik een heleboel mensen ken, die juist ontzettend genieten van al die mooie ballen die worden ophangen in een boom. Ze sparen het hele jaar door om in december de mooiste kerstversiering te kunnen kopen, om aan hun verzameling toe te voegen.
Daarnaast vind ik het ook moeilijk om andere mensen voor te schrijven, wat wel en niet kan. Als je nu toevallig om glitter en glamour geeft en het maakt je gelukkig, wie ben ik dan om dat af te keuren. Maar met een paar andere dingen ben ik het wel eens.
Dat men bomen zo mishandelt dat je de takken niet meer kunt zien, dat gaat iets te ver, omdat alles het recht heeft om zijn waarde te behouden. Een boom is een boom en moet ook een boom blijven.
Wat ook wel wat minder kan is de overdaad aan verlichting. Niet alleen om de vele energie die daarvoor nodig is wat slecht voor het milieu is. Maar vooral omdat de natuur inclusief de dieren door deze verlichting in de war raken. Het verschil van dag en nacht is niet meer echt aanwezig. ...

Prettig kerstfeest en gelukkig nieuwjaar.

hartenkreet
4,3 met 10 stemmen 310
Hoe het komt, dat mag Joost weten. Maar ik ben er zeker van. Dat het leven niet voor iedereen een pretje is. Voor velen zit er een onvoorspelbare valkuil in. Op zijn simpelst gezegd. ('Genept door het leven')
Niet dat iedereen het op deze manier ervaart. Gelukkig maar, anders is het bestaan doelloos geworden. Maar toch, voor een aantal is het jammer genoeg de harde realiteit.
Neem de aankomende feestdagen: iedereen wenst elkaar fijne feestdagen toe. Alleen telt het niet voor ons allemaal. Mensen die zonder eigen toedoen in de problemen zijn geraakt. Waar geen geld is voor pakjes onder de kerstboom.
Of mensen die kampen met het verlies van een geliefde. Ook bestaat er een aantal mensen die in het verleden iets zijn aangegaan en die niet goed over de gevolgen nagedacht hebben. En die in deze maand van vrede en welbehagen niets van dat alles mee mogen maken....

Hoe is het mogelijk.

hartenkreet
4,4 met 7 stemmen 232
Hoe kan ik nu zo dom zijn? Je hoort het wel eens op de televisie, over het ongewild een contract afsluiten.
Je hoort hoe mensen worden omgepraat en daarom antwoord ik altijd als er iemand belt, direct met: nee, dank u wel. Maar nu ben ik er dus zelf toch ook in getrapt. Ik heb er heel de nacht niet van kunnen slapen.
Gelukkig is mijn bankrekening nog niet geplunderd. Maar wel zonder dat ik er maar iets van heb begrepen ben ik overgestapt voor gas en elektra naar een andere leverancier.
Gewoon overrompeld. Pas toen die meneer weg was, begon het bij mij te dagen. Ik moet altijd ergens rustig over nadenken. Maar ik kreeg gewoon geen tijd....

Libelle

hartenkreet
4,3 met 6 stemmen 306
Toen ik net naar buiten wandelde, mijn achtertuin in, zag ik ineens iets zitten wat ik nog nooit in die maat en kleur was tegen gekomen.
Snel ging ik naar binnen om mijn fototoestel te pakken, hopelijk zat er nog wat stroom in mijn batterijen. Het was nog net voldoende om een foto te maken.
Ik ben niet zo goed in fotograferen, maar hopelijk is het resultaat toch leuk om te zien. Omdat dit voor mij bijzonder was, ben ik nieuwsgierig of ze altijd al zo groot in Nederland waren.
Hier komt ze dan, mijn speciale ontdekking. Het geeft mij op deze winderige drukke dag een heel apart gevoel, zodat een gewone dinsdag toch een heel speciale dag werd....

Klikgebit

hartenkreet
2,8 met 9 stemmen 1.813
Daar zit ik dan, morgen gaat het gebeuren, ik ben er nu al misselijk van. Nu ik weet wat er gaat komen ben ik er niet erg blij mee. Straks wel met het eindresultaat, maar nu. Nu zit ik echt te balen want geloof mij: het doet best behoorlijk pijn.
Wat was ik blij de eerste keer, toen ik hoorde dat ik voor mijn benedengebit implantaten zou krijgen. Ik had al jaren niet meer fatsoenlijk kunnen eten. Ik durfde niet naar een restaurant. Nog niet met mijn vriendin naar de chinees.
Maar goed, daar gingen ze uiteindelijk wat aan doen. Maar dat viel best tegen, het was zeker niet een, twee, drie, gebeurd. Er gingen maanden over heen. Soms van pijn en helemaal niet kunnen eten. Toen het klaar was, ging het zes maanden redelijk goed, maar toen kreeg ik problemen met de bovenkant.
Daar is men in april van dit jaar aan begonnen. Eerst werd er bot van mijn hoofd naar mijn mond gebracht. Verschrikkelijk, wat heeft dat zeer gedaan. Morgen gaan de doctoren vier implantaten er aan de bovenkant inzetten. Ik vraag mij af waar ik aan begonnen ben. Nu weet ik van de lange weg en de pijn, dat alles maakt het er niet makkelijker op....

Het bewandelen van een levensweg.

hartenkreet
3,6 met 10 stemmen 395
In ons leven bewandelen wij diverse wegen. Sommige zijn kort en gemakkelijk, maar er zijn ook zeer diepgaande wegen, die wij moeten bewandelen.
De moeilijkste weg, is de weg die we vaak meerdere keren moeten bewandelen. Vaak komt dit door het niet begrijpen wat ermee bedoeld wordt. Soms lijkt er geen eind aan te komen. En keer op keer maken wij hetzelfde mee. Ik althans toch. Vaak door starheid, of eigenwijsheid. In een enkele geval, gewoon omdat wij het niet zien, of het niet willen zien.
Nu bewandel ik weer een nieuwe weg, en het is zeker geen gemakkelijke. Deze weg heeft de naam inzicht. Het begrijpen: wie ik zelf ben? Waarom ik zo doe en laat? Mij zelf bezien van een afstandje. Een weerspiegeling van je eigen ik. Samen met deze weg, gaan de vragen: ben ik zo aardig als ik vermoed? Luister ik duidelijk naar anderen etc. etc.
Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat ik wel mijn best ervoor doe om het goed te doen. Want mijn streven is toch om een zo eerlijk mogelijk mens te zijn. En dat is een goede start en nu maar hopen dat ik het waar kan maken....

Buurvrouw

hartenkreet
4,2 met 6 stemmen 437
Mijn buurvrouw, ik zou zo graag willen vragen hoe het met haar gaat. Ik zou zo graag vertellen hoe het met mij is. Het taalverschil is zo groot, dat wij elkaar niet begrijpen.
Soms praten wij met handen en voeten, soms begrijpen wij elkaar totaal niet, soms ontstaat daardoor een misverstand. En soms als wij het snappen moeten wij hard lachen.
Mijn buurvrouw, ik zie haar verdriet en weet niet hoe ik haar kan troosten. Ik weet dat wij elkaar mogen, hoe vermoeiend het ook soms is. Ik wil haar zo graag vertellen hoe belangrijk zij voor mij is. Mijn buurvrouw, ze is zo zachtaardig en lief, ik wil haar vertellen van mijn grote verdriet. Haar vragen, waarom zij haar dochter niet meer ziet?
Mijn buurvrouw, ze doet haar best en gaat naar school, al is zij 47 jaren. Om de taal te leren van het land waar zij nu in woont. Haar kinderen spreken Nederlands, die gingen hier naar school....

Zeven zware jaren

hartenkreet
3,5 met 8 stemmen 840
Na jaren zwoegen om uit een put te komen, zo diep zo diep.
Het gebeurde en betreurde achter mij te laten, zo ver zo ver.
Jaren heb ik gezwoegd, gehuild, gevloekt op mijn lippen gebeten tot bloedens toe.
De bewuste zeven jaren waren voorbij en ik heb het gehaald. Zo dacht ik, langzaam kregen de bloemen weer geuren en kleuren., verdriet....

Mijn Dochter.

hartenkreet
5,0 met 9 stemmen 715
TROTS, wat ben ik TROTS!
Nog maar eenentwintig lentes telt zij, mijn dochter. Ze is de jongste van drie. Helaas zijn zij niet te samen met mij opgegroeid. Maar dat doet geen afbreuk aan mijn gevoel. Het gevoel om een trotse moeder te mogen zijn.
Ze woonde al zelfstandig, studeerde hard voor haar diploma op de pabo om lerares te kunnen zijn. In deze moeilijke tijd presteerde zij het toch om te slagen voor haar motorrijbewijs en in het bezit te komen van haar eerste baan. Ook nog eens te slagen op de pabo en daarnaast dezelfde week al voor een klas te staan.
MIJN DOCHTER, die mij onbewust het gevoel schonk, een gevoel waarvan ik dacht, dat nooit te mogen kennen. Het gevoel om MOEDER te zijn. Hetgeen wat ik nog nooit had ervaren. De emotionele band tussen de moeder en haar kind....

Een fijne middag met een droevig einde.

hartenkreet
3,8 met 10 stemmen 607
Afgelopen zaterdag was het hier in Zeeland lekker weer. Ik bedacht dat het een tijdje geleden was dat ik in het bos was wezen wandelen. Nu ik weer in het bezit van een auto ben, was er niets wat mij tegen kon houden.
Na een flinke wandeling in de bossen bij Clinge dacht ik bij mijzelf: “Ik kan gelijk eens bij een vriend langs gaan.”
Ik was er al een tijdje niet geweest en ik dacht misschien kunnen wij samen gaan eten, zoals wij het daarvoor vaak gedaan hadden.
Toen ik bij zijn huis aankwam zag ik dat het hek niet op slot zat en dat de honden buiten waren. Fijn, dat wilde zeggen dat Jan thuis was. Ik ga langs het hek, de keukendeur staat open en ik wandel naar binnen. Vreemd, de woonkamerdeur zit op slot. Hij heeft een behoorlijk stuk land. Ik dacht dat hij wel achterin zou zitten....

Lege dagen en lange nachten.

hartenkreet
3,6 met 7 stemmen 515
Nooit heb ik echt over een toekomst na gedacht. Elke dag kwam zo als hij moest komen. Zonder dat ik nadacht, hoe het zou zijn als ik ouder was. Nu ben ik ouder, nog niet bejaard maar ook niet piepjong. Net voorbij de vijftig wat is dat nu.
Nu is voor mij een eenzame tijd, nooit vermoed dat ik dat ooit mee ging maken. Lange dagen vol van verveling en niets doen. Klusjes zat, dat wel. Maar om steeds die zelfverplichting op te brengen. Dat is mijn zwaarste taak.
Wat zou ik graag alles laten liggen en waar voor sta ik nog op?
Elke ochtend hetzelfde ritme en ik ben nog niet eens oud....

Uiteindelijk toch nog een goede dag.

hartenkreet
3,8 met 9 stemmen 1.359
Helaas is zij van ons heen gegaan. Mijn moeder.
Toen zij nog in leven was, had ik nooit vermoed dat ik haar zo zou gaan missen. Hoe ouder ik word, hoe meer ik op haar ga lijken. Niet alleen haar uiterlijk, maar ook haar kwaaltjes. Waar ik toen met een half oor naar luisterde en bij mij zelf dacht: mens zeurt niet zo en er verder niet op in ging.
Nu is het andersom en bezit ik ongeveer dezelfde kwaaltjes en voel spijt omdat ik toen niet naar haar wilde luisteren. Maar tegen wie moet ik zeuren? Niemand in huis – dagen dat ik alleen ben. Gek word ik er van. Het verdriet en ongenoegen dat ik voelde, nam nog meer bezit van mij. Waar leef ik nog voor en voor wie.
Normaal praat ik wel met mijn moeder en vertel ik haar dat ik haar mis. Natuurlijk weet ik niet of zij mij kan horen maar stiekem hoop ik van wel. Maar afgelopen Vrijdag kropen de kriebels van het ongenoegen omhoog. Het sombere weer maakte het er niet beter op. Er moesten nog zoveel dingen gebeuren....

De puzzel

hartenkreet
4,1 met 16 stemmen 521
De puzzelstukjes van mijn leven passen niet zo makkelijk ineen. Je kan goed zien dat ze aan elkaar zijn geweven. Veel stukjes zijn een deeltje van een chaotisch verleden.
Maar gelukkig zijn er ook mooie gekleurde bij.
Want elk stukje is een belevenis en alle stukjes vormen te samen het plaatje van 53 jaar.
Het is een vreemde puzzel, al is het een lopend verhaal. Vele gemengde kleuren: soms schitterend - soms dof. ...