Alle inzendingen over ziekte

Toen ik na het voeren van de vogels de krant nam, las ik, dat bejaarden elkaar steeds minder aanraken, maar toch elkaar liefhebben, maar niet zo wild meer zijn toen ze nog jong waren en ik denk, dat het zo is. Naast mij woonde in het dorp een oud echtpaar van in de tachtig. Met hem maakte ik vaak een praatje, met haar niet, want ze keek me altijd aan…

In het jaar 1965 had ik een vriendinnetje, Toos heette ze. Toos mankeerde wat want, wanneer ze op straat liep, bleef ze zomaar stilstaan, soms midden op de weg. Ze stond dan alleen maar te staren, verder niks. Ik keek vaak, waarnaar ze dan staarde, maar zag nooit wat! Van haar moeder kreeg ik te horen dat, wanneer Toos weer stil bleef staan, ik haar…

Omdat ik zelf een afspraak had in het ziekenhuis en het ook nog eens ontzettend regende, bleef ik buiten even staan bij een man in een rolstoel. Tja zei hij, ik blijf maar onder het afdak staan om een peukie te roken want nat worden, is niet zo prettig. Ik zie dat hij een bandje om z'n pols heeft en dat betekent dus, dat ie tijdelijk logeert in…

Zo langzaamaan is het wel duidelijk dat, als je te grazen wordt genomen door het sluipende monster kanker, je er met een aantal simpele operaties niet bent! Nou wil ik absoluut niet denigrerend overkomen als het gaat om operaties, maar als je het logisch gaat bekijken is (althans in mijn geval) een operatie peanuts. En ik kreeg er vijf, waarvan de laatste…

Goeiemorgen dokter, zeg ik bij binnenkomst, hoe gaat het met U? Oh zegt de beste man, uitstekend mag ik wel zeggen! Ik zeg: da's prachtig, heeft U verder nog klachten, problemen of anderszins? Nou nee, antwoordt de man, ik mag eigenlijk niet klagen, waarop ik zeg: dat is heel mooi! Het enige lastige is: U zit binnen met dit schitterende weer en…

Een slordig weggeworpen glossy lifestyle magazine in de wachtkamer van de polikliniek interne geneeskunde toont filmsterren en fotomodellen in spectaculaire outfits en in duizelingwekkende, onechte poses. Als je slechts even een blik werpt op de felgekleurde, glanzende bladzijden, dringt zich onwillekeurig de drastische tegenstelling op van een en…

Het aantal rokers over de wereld neemt gelukkig af, voornamelijk door anti-rookmaatregelen. Ook in Nederland zouden deze maatregelen nog uitgebreid moeten worden bv. door het roken te verbieden waar omstanders, omwonenden of passanten er last van hebben. Ik denk hierbij aan wachtrijen, terrassen, perrons, tribunes, achtertuinen met naaste buren etc…

Psoriasis is een tamelijk vervelende aandoening. Je huid wordt rood en gaat schilferen. Je krijgt jeuk. En nare plekken die voor een vreemdeling lijken op zweren, maar die niets anders zijn dan versnelde verwisseling van huid. Je bent aan het vervellen. Niet stukje bij beetje, maar steeds op dezelfde plek en die plekken worden steeds groter. Dat…

Het vertrek is vervuld van de dichte damp van vele sigaretten. Voor veel slachtoffers en gedupeerden is het een vluchtplaats geworden, een toevluchtsoord te midden van de hel van het ziekenhuis. Mijn intens dappere vriendin rookt hier een damessigaartje. De ernstige ziekte is doorgedrongen tot in iedere porie, iedere cel van haar lichaam en ze heeft…

Het zal bij sommigen onder de gewaardeerde lezers niet vreemd overkomen, dat ik meen, wel enige mensenkennis te hebben opgedaan, maar dat ik van psychologie geen kaas heb gegeten. Verder dan de door Freud omschreven vier basisbegrippen van karakters (melancholicus, sanguinicus, cholericus en flegmaticus) reikt mijn kennis niet. Één van deze typen zal…

In het nieuws van gisteren kwam naar voren dat er in ons kikkerlandje (dat nu echt wel een kikkerlandje genoemd mag worden want tjonge wat is het koud, maar dit terzijde) veel mensen tegen de armoedegrens aanzitten. De moeder die aan de microfoon zat te peuteren was zich nu al druk aan het maken vanwege het feit dat de kinderen naar het voortgezet onderwijs…

De wijze waarop Geert Wilders (PVV) meent met zijn politieke tegenstanders te kunnen omgaan - nu weer door het plaatsen van een nogal ongepaste nepfoto van Alexander Pechtold - is tekenend voor zijn maniakale inborst.…

Op een landelijk terrein in het naburige dorp staan kleine, popperige huisjes. In één ervan woont Aleida, die de zuurstoffles tot vaste "metgezel" heeft. Onder haar neus draagt zij een plastic slangetje dat de noodzakelijke lucht aanvoert. Haar huisje heeft een spits toelopende zoldering en vele beeldjes en andere snuisterijen weerspiegelen de smaak…

Twee volwassen vrouwen, Suzan en Lida, woonden samen in één huis, deelden alles met elkaar. Vaak gingen ze bij mensen op bezoek. Op weg daarheen duwde Lida Suzan in haar rolstoel voort. Met al hun kennissen spraken ze wel eens over Suzans dromen van vroeger. En steeds meer mensen vertelden elkaar daarvan. De schone verhalen gingen van mond tot mond…

Suzan was een meisje van ongeveer zestien jaar. Jammer genoeg kon ze maar weinig uitgaan of optrekken met haar leeftijdgenoten. Suzans benen waren niet gezond. Ze kon alleen in huis wat heen en weer strompelen, van de ene kamer naar de andere. Daarbij moest ze dan meestal nog tegen de wand aanleunen. Als Suzan naar buiten wilde, duwde vader of moeder…

Weggestuurd bij mijn huisarts op een vroege, besneeuwde morgen; bij mijn huisarts die na haar lange carrière, overspoeld door nooit ophoudend en altijd aanhoudend menselijk leed van oneindige variëteit, en vooruitziend op haar aanstaande pensionering, zich de hardheid en beroepsdeformatie tot adagium heeft verheven, en die vergeten is dat de Mensenliefde…

Als ik tussen de bedrijven door naar een programma op tv kijk, wordt er ineens een opmerking gemaakt die me doet opkijken: in het Engels, wat ik goed kan verstaan, heeft een vader het over de diverse dingen die aangeschaft moeten worden als iemand iets mankeert. Nou is de dochter van het gezin gehandicapt, heeft twee verschillende rolstoelen die…

Antibacteriële handzeep en desinfecterende producten en schoonmaakmiddelen kunnen ons juist vatbaarder maken voor ziekten. Ze moeten uit de schappen worden geweerd, stelt de Gezondheidsraad. Dat schrijft het AD. De zeep kan bacteriën doden die juist gezond en nuttig zijn. Met mogelijk serieus gevolgen. Zo kan antibacterieel mondwater ons lichaam zodanig…

Al zolang als zij ziek is, eigenlijk al zolang ik haar ken, maar zeker de laatste twee jaar heeft ze meer in het ziekenhuis gelegen dan dat ze thuis was. Gekoppeld aan de zuurstof want ze heeft copd. Een paar letters, een wereld aan ellende. Vooral het laatste jaar is dramatisch: een infectie op haar longen zorgt ervoor dat ze weer moet worden opgenomen…

Eega heeft pijn, pijn in zijn hand, eventjes langs de huisarts maar de conclusie ligt ook al voor de hand, hij moet met zijn hand (zonder gaat wat lastig natuurlijk) even een afspraak maken bij een speciale hand- kliniek. Nou is die afspraak zo gemaakt, natuurlijk wel, maar je moet wel een heel lange adem hebben, want de eerstkomende datum is 11 januari…

Het is zomer en heel de natuur getuigt van opgetogenheid, feestelijkheid en bloei. In een achterafstraat woont een mevrouw, op wie deze omschrijvingen geenszins van toepassing zijn. Zij ligt hele dagen op haar bank, ten prooi aan een veelheid van geestelijke en lichamelijke kwalen, terwijl twee schattige hondjes haar met grote, onbegrijpende ogen…

Harteloos, meedogenloos, onuitstaanbaar en hard. Zielloos, ik snap het niet meer, in deze maand die in 't teken staat van borstkanker, komen met bosjes tegelijk de verhalen binnen: knul van 16 bezig met chemo, moeder van 48, net te horen gekregen dat ze kanker heeft. Moeder van 58, weet nog maar net, dat ze niet lang meer heeft, tot voor…

Wanneer ben je depressief, als de dokter het zegt of als je het zelf vindt? Mogelijk zou in mijn geval elke zielknijper vinden dat ik depressief ben. Al maanden zeg ik tegen mijzelf voor het slapen gaan "ik wil dood, ik wil dood". En bij het ontwaken hetzelfde, plus in de loop van de dag nog een paar keer. En verder weet ik al hoe ik er uit zou willen…

Wachten in een lege wachtkamer. De gynaecologe draagt een slecht te verteren boodschap met zich mee. Ik kan het aan haar zien. Straks zal ze die aan mij overdragen. Tussen nu en zo een mensenleven van verschil. Niet lang meer voordat ik in andere wachtkamers licht op bezorgde mensen zie vallen. Dat vreemde handen mij onderzoekend aanraken. Zullen…

41. Toen ik een jaar of acht was kreeg ik last van mijn linkeroog. Mijn oog werd rood, deed pijn en ik kon er geen licht op verdragen. Daarom hield ik de hele tijd maar een hand voor mijn oog. Ik probeerde het steeds tegen mijn ouders te zeggen, maar dat lukte niet. Het was kerst en mijn ouders hadden het druk met gezellig doen met andere mensen…

Het was een uitspraak aan haar adres van de radioloog van het Verbeeten Instituut, bij uitstek een oord van onheil en verdoemenis, door stadsbewoners gemeden als de pest: "U is niets bespaard gebleven". En zo was het ook. Ze had veertien jaar geleden voor mij gekozen om samen te wandelen op de zondagmiddag. Er is in al die jaren geen woord van…

Toen voor het eerst een borst bij haar verwijderd moest worden, was ik ongeveer getuige,voor zover men van een dergelijke gebeurtenis getuige kan zijn en ongeveer tezelfdertijd wandelde ik, om haar een dienst te bewijzen, met haar twee schattige hondjes (waarvan het ene bruine en zwarte vlekken droeg en het andere, wat kleinere en slankere, met een…

Het valt niet mee met een "missive" van je huisarts, bevattende een geheimzinnige, onheilspellende code, die wellicht reeds aanduidt dat je de dodelijke ziekte die je vreest onder de leden hebt, op weg te gaan naar het "medisch bolwerk" aan de Hilvarenbeeksweg en het is bepaald niet de liefkozende streling die een minnaar je zou toebedelen die je…

Hij wil niet meer, mankeert van alles wat, zit er doorheen, is overspannen, zit in een depressie en praat over dood. Hij kan niet meer, is moe, levensmoe of gewoon moe, dat meldt de historie niet. Hij ziet er niet uit, ik bedoel, hij ziet er slecht uit, loopt met de dood in zijn schoenen, vermits hij de moeite neemt die aan te trekken, want het komt…

De Chinese arts zat vóór me, gekleed in een witte doktersjas waarmee hij vermoedelijk deskundigheid wenste uit te stralen. Hij zei niet véél, sprak vermoedelijk geen Nederlands en had mijn beide polsen in zijn handen genomen om aan hun rustige dan wel heftige slag de aard van mijn kwaal vast te stellen. Vervolgens krabbelde hij met een fijne, spitse…