3352 resultaten.
Vrijwilligers aller landen verenigt u
dagcolumn
4.0 met 3 stemmen
816 Naar wij familie weten.
Het museum is sfeerrijk. Met die half-Arabische uniformen. Antieke geweren met bajonetten. Curieuze foto’s, details, onderscheidingen etc. Mijn verbeelding was weer even jongensachtig.
Mijn overgrootvader kon mooi al schrijven. En mooi ook.…
WREVEL AAN DE OURTHE
column
2.0 met 5 stemmen
915 ‘Ik loop al drie kwartier te zoeken, maar kan haar nergens vinden. Zijn jullie al bijna klaar in dat kasteel, of hoe zit dat?’ Zijn stem klonk een tikje geïrriteerd. Wij wisten natuurlijk ook niet waar ze uithing. Echt ver kon ze niet zijn nu ze nog met elleboogkrukken liep.
‘We komen er zo aan, we hebben alles nu wel zo’n beetje gehad.’ We daalden…
Oh give me a home......
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
456 Oh give me a home
Were the buffalo roam
Were the dear and the antilope play
Were seldom is heard
A discouraging word
And the skies are not cloudy all day
(Frater Nicasio)
En zo kwam mij onlangs ter ore dat in het door de Natuur zo rijk begiftigde areaal, in de Herbertusbossen, een wolf was gesignaleerd en de kop van een schaap was gevonden…
zomaar 33 mannen
verhaal
4.0 met 5 stemmen
778 Ze werden ineens de familie van iedereen.
Er was geen mens die niet wenste dat er spoedig een einde kwam aan hun opsluiting diep onder de grond.
Ik vond ze zo ontzettend dapper, geweldig; voor deze mensen kon je niets anders dan de grootste bewondering hebben.…
bewering
5.0 met 2 stemmen
468 Bij veel mensen zijn buren en familie veel verder verwijderd dan mensen aan de andere kant van de wereld.…
Ingrid
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
731 Omdat het
familie van mijn Moeder was (en veel familie was er al
niet meer) vermande hij zich keer op keer. Nu is Tante
Ingrid…
Monica er sinds vorig jaar niet meer…hoe moeilijk heeft
ze het gehad. Ze heeft Oom Peter begraven en kreeg nog
een man, die Ingrid nam zoals ze was.…
De tijd, de herinnering - deel 2
verhaal
4.0 met 3 stemmen
1.082 Ik schrok op uit mijn overpeinzingen. We reden de oprijlaan van de vrijstaande eengezinswoning op waar mijn oom en tante woonden. Met piepende remmen kwam de Japanner tot stilstand.
Opgetogen werden we door het hoogbejaarde echtpaar verwelkomd: ze waren oprecht blij dat we hen met een bezoek vereerden. In feite waren ze na al die jaren nog geen spat…
De tijd, de herinnering - deel 3
verhaal
3.5 met 6 stemmen
1.579 Toen ik daar zo een tijdje gezeten had, keek ik op de klok: vier uur. Dat betekende dat het langzamerhand tijd werd om afscheid te nemen. Ik kuchte een paar keer nadrukkelijk en probeerde door het voortkabbelende gesprek heen te breken. Op een luidere toon dan ik eigenlijk gewild had riep ik: “Wie moat’n zometain weer vot!” En ik legde uit dat het hier…
Een avondje gezellig samen kaarten
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
518 Eens kwamen wij samen in het oude huis, in de achterkamer en schaarden wij ons rond de tafel onder het lamplicht en dan rikten we en speelden we yahtzee; vader en moeder en oma die bij ons inwoonde in de kamer op de eerste verdieping, mijn zus Cecile en ik. Wij allen speelden de spellen met de dobbelstenen en de kleurige kaarten razendsnel en slim en…
Een tribuut aan de trouw aan een zoon en broer
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
479 In de ontwakende tuin stonden in dat langvergeten jaar de ouders, de meisjes en het jongetje, hand in hand....
Het wilde, ongezeglijke broertje was niet te handhaven op het kinderdagverblijf of op de kleuterschool.
De moeder nam hem mee naar de arts, die niets geloofde, totdat de wilde jongen zijn hele bureau afruimde...
Aan de diagnose was…
Vol verwachting: geschiedenis (3)
verhaal
4.0 met 1 stemmen
531 In mijn rechterooghoek werd het donker. Ik dacht: “zitten wij al zolang te praten dat het daglicht weg is?”
Ik keek omhoog naar een vrouw met helder blauwe ogen en blond rasta haar. Ze had het haar in een knot op haar kruin. Langs haar gezicht hing het rasta haar over haar schouders. Ze toonde een glimlach met opgetrokken wenkbrauwen en een vragende…
Met het vooruitzicht van de Paasdagen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
409 Mijn broer is eveneens een van de nazaten van de geschonden, getormenteerde en gehavende familie waarin ik opgroeide en waartoe ook ik en mijn zus behoren......…
Een bootje uit Monschau
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
542 Mijn oom, de broer van mijn vader, genaamd Gérard, die wij de bijnaam "Der Grosse Vertreter" hadden toebedeeld en wel omdat hij als vertegenwoordiger in schoolartikelen met de auto de scholen in onze provincie afging (vanuit de restaurants die hij frequenteerde bezorgde hij mij trouw de suikerzakjes die ik in een album met blauwe kaft plakte) was…
KERSTKAARTJES
verhaal
3.0 met 1 stemmen
519 Vooral richting familie is dat een toestand, want als de ene broer of zus een mooiere heeft gekregen dan de ander, dan loop je het risico een toelichting te moeten geven. Ja onze familie, behalve ik dan, woont op een kluitje en zien dan bij elkaar wie welke kaart heeft gestuurd.…
Als een arts en een patiënt?
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
794 Het bureautje stamt uit 1920 en is dus ruim een eeuw oud. Het behoorde tot de inboedel van mijn voorvaderlijk huis; het huis aan de Oude Markt, waartoe eveneens de monumentale spiegelkast behoorde die mijn huis nog siert en waarin mijn voorouders hun beeltenis moeten hebben aanschouwd. Lang nog stond het bureautje in mijn ouderlijk huis en het vormde…
In het oude huis aan de Oisterwijksebaan
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
507 Daar, aan die langgerekte straat die uitmondt bij het zwarte, ondoorgrondelijke water van het Wilhelminakanaal waar het kleine huisje is van de brugwachter, in de nabijheid van "De Zwaaikom" waar ik in jeugdjaren de ranke en elegante zeilboten aanschouwde en waar we kano's huurden en roeiboten om de stroom te bevaren; daar, in die straat, is nog…
De kade van het afscheid
hartenkreet
4.5 met 4 stemmen
820 Daar moet het zich afgespeeld hebben, daar waar de massieve kolos van het gebouw van de Holland Amerika Lijn verrijst, daar waar het water tegen de kade klotste toen Rotterdam nog niet haar naoorlogse silhouet verkregen had, maar toen de Sint Laurenskerk in de verte niettemin haar toren verhief, zoals altijd al.
Toen, aan die Kade (het moet 1955…
Momenten van geluk
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
572 Ik was op weg naar mijn zus; de dierbaarste; de nog overgeblevene van mijn familie die in onze kindertijd naast me stond, die me verdedigde als de buurmeisjes mijn dierbare pop hadden afgepakt.…
De banden van het bloed
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
519 Mijn arme, liefste, zieke zus is naar Tilburg, onze geboortestad, gekomen. Ze bracht postpapier mee, bedrukt met een afbeelding van een vrolijke regenboog die een klein poëtisch landschapje, een lieflijk dorpje met huisjes met rode daken overkoepelt, een tafereeltje dat bezwaarlijk de toestand of het verloop van onze tragische levens of die van het…
Twee zusjes, samen op een schommel (Oisterwijk, 1964)
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
587 De ultieme trouw aan het vreemde, uitzonderlijke en afwijkende broertje dat om tragische en voor ons zusjes wellicht nog onbegrijpelijke redenen uitgestoten was en verbannen; uitgesloten van de huiselijke zorg en liefde van ons ouderlijk gezin en van de kring van onze familie...…
Nog altijd naar Haar, wellicht voor de laatste keer
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
617 "Vele wegen leiden naar Rome" zegt men, echter slechts één weg voert naar het huis van mijn hoogbejaarde tante in het dorp nabij onze provinciehoofdstad.
Met vierennegentig jaar zegeviert zij nog altijd over de familieleden die niet meer te midden van de levenden zijn; de zussen en broers van mijn vader en moeder die in mijn jeugd goedgunstig om…
Eens, op de Rijnboot
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
515 Naast hem, de "Captain of her heart", mijn geliefde vader, staat ze op de foto. Ze draagt de
zelf-vervaardigde bloes en rok en de elegante schoenen, die ze nog zou dragen tot deze vervangen zouden worden door het lompe, grove. orthopedische schoeisel.
De foto is genomen op de Rijnboot. Mijn ouders konden aan de vooravond van aftakeling, achteruitgang…
Op mijn wachtpost vóór het station
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
397 Ik had dus op haar gewacht vóór het station en mijn post en positie daar bezet en ingenomen als een standvastige soldaat in een wachthuisje in oorlogstijd tot ik haar tenslotte zag verschijnen; de trouwe en langjarige kameraad van mijn jeugdjaren.
En zoals tijdens onze vroegere onvergetelijke en gedenkwaardige excursies en escapades, stammend uit…
Dementie
verhaal
4.5 met 4 stemmen
834 Op verjaardagen was ze altijd druk en kon ze goed iets voordragen. Ze was getrouwd met ome Jan, een melkboer. Toen kwam de oorlog en ze kozen partij voor de Duitsers. Kwader kon je mijn vader niet krijgen. Hij verbood mij hun te bezoeken. Vond ik erg jammer, want ze waren heel aardig en ik kreeg wel eens een kwartje van ze.…
autobiografie
4.5 met 2 stemmen
1.114 In plaats van snoep moest ik op mijn verjaardag trakteren op iets gezonds, zoals een blokje kaas met een augurkje. De hapjes werden door mijn moeder gemaakt in opdracht Meester. Ik had er geen enkele inspraak in.
Ook al had ik er de woorden nog niet voor, ik voelde feilloos aan dat mijn verjaardag op school niet draaide om mij maar om mijn vader.…
Sigaren
column
4.0 met 2 stemmen
817 Een aantal jaren geleden heb ik ook op mijn verjaardag een humidor van diezelfde kleindochter gekregen. Een humidor is een fraaie houten kist met een glazen venster in het deksel. Er zit een flesje gedestilleerd water bij.…
Het begin - De tienerheksjaren van Liselore (1)
verhaal
4.2 met 6 stemmen
735 Het was een week voor haar tiende verjaardag. Liselore mocht haar eenhoorn, haar Hoorntje, zoals ze hem al genoemd had, opnieuw ontmoeten in het magische bos. Deze keer zou hij voor altijd met haar meegaan. Opgewonden deed ze haar mooiste heksjesjurk aan met alle kleuren van de regenboog.…
In Leerdam, op de woelige rivier
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
892 Het was een mooie junimaand; de maand van mijn negenenzestigste verjaardag. De reis naar Leerdam verliep sneller dan ik verwachtte dankzij het gesprek dat ik voerde met de zevenentachtigjarige dame naast mij in de Opstapbus. Over de Oorlog en haar voorbije leven, de lange huwelijksjaren en haar kinderen.…
Het maakt me weemoedig
verhaal
3.4 met 12 stemmen
231 Soms zijn er van die dagen, die als weken aaneen rijgen dat je weet: ze komen niet terug, ze zijn er voorgoed niet meer…
Hun oorspronkelijke verjaardagen zijn dagen van ge- herdenken geworden, alsof ze er nooit waren.…
Ontmoeting op het plein; een laatste wederzien?
verhaal
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
568 Ik zag hen plotseling opduiken uit de menigte, herkende hen aan hun gelaatstrekken, de trekken van de familie, en aan hun gestalte en sloot hen, de dierbare laatste overgeblevenen, in mijn armen en in mijn hart.…