1404 resultaten.
Ik Heb Gehuild
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
508 nee ik heb niet
gehuild van geluk
toen Oranje destijds
kampioen werd
er brak geen dijk door
en ging niks echt stuk
maar gisteren toen ik
de Deense voetbalploeg
om de gevallen Christian Eriksen zag staan
sommigen met de rug
naar hem toe totaal verward
handen voor het gezicht geslagen
sommigen hoopvol gevouwen
een stadion een volk…
Heel Erg Mij
hartenkreet
4.6 met 40 stemmen
1.514 Opwaaiende gordijnen rond slanke pilaren, terwijl mijn kloppende slapen gedachten stuwen naar bovenwolkse dreven, van waaruit ik opgewonden het krioelen der massa aanschouw, terwijl pijn en vreugde afwisselen met boertig leven, verheven devotie en nietszijnde en onzijnde materie, als aangespoelde resten van het menselijk bedrijf. Het halfbedekte been…
Warme anonimiteit
column
2.2 met 4 stemmen
590 Nog drie dagen en het is weer het einde van de maand. Gisteren heb ik ontdekt dat ik niet genoeg geld heb voor de huur. Als ik mijn bankrekening leegmaak, en daarbij de muntstukken in mijn broekzak tel, kom ik net 10 euro te kort. Ik weet het even niet meer. Ik zal een vriend moeten bellen om me geld te lenen.
Ik word er triest van en ik wil alleen…
bewering
2.0 met 4 stemmen
496 De striptekenaar Peyo had het goed begrepen door voor mijn leven een hoop lieflijke, kinderlijke vrolijkheid vast te leggen!…
Dat van vriendschap
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
586 Dat.…
Vissen (3)
verhaal
4.0 met 3 stemmen
624 Eén van mijn favoriete bezigheden was vissen en dit bij voorkeur op paling. Voor het avondeten werden de pieren met een schop uit de grond getrild. Dat was nog een ware kunst want je moest natuurlijk wel weten waar je de schop de grond in moest duwen en hoe je moest trillen. Ik was daar, na jaren ervaring, aardig bedreven in dus was het jampotje vaak…
Zijn de meeste dromen bedrog?!?
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
595 Er bestaat een liedje van:"De meeste dromen zijn bedrog".
Bekend, hè?
Voor mij niet, want ik droom wel degelijk dezelfde dromen, alsof het me achtervolgt. Elke nacht weer die ellendige, nare dromen, gewaand in een wereld die - denk ik - niet bestaat. Dan kom ik tot het besef dat er iets in mijn onderbewustzijn naar boven komt. Vreemde ruimtes…
Afgeknapt
hartenkreet
4.3 met 7 stemmen
925 Net een contract getekend voor duizend uur, theoretisch noemen ze het werkervaring opdoen; kans op arbeidsmarkt verbeteren. Twintig uur vrijwilligerswerk met een zeer wisselend rooster, kan het maar net combineren met post bezorgen. Om dan vanavond om half negen mijn woning binnen te strompelen en de brief van de gemeente zien liggen.
"Cliënten…
Is vergeving: 'bevrijding'?
hartenkreet
3.7 met 6 stemmen
664 Vergeving kan bevrijding zijn. Misschien niet in 1 dag, of in 10 jaar of nog langer, maar uiteindelijk kan het je bevrijden.
Waarom, zult U zich afvragen? Waarvan moet ik dan bevrijd worden, van alles wat mij is aangedaan of van de haatgevoelens die ik nog koester? Vindt U dat misschien gezemel van Hogere Machten? Dat zou eventueel kunnen. Dat is…
bewering
3.2 met 11 stemmen
569 Dagelijks denk ik Eeuwigheden, welke ik nauwelijks bevat, totdat een nacht woelen, knetterende hoofdpijn, slaappil en Berusting, de poort openen tot aangename frisheid en nieuwe Inzichten.…
bewering
3.0 met 6 stemmen
514 Wanneer jouw schaterende klater-lach weergalmt in de lucht
is het jouw eigen echo die jouw levensvreugde bezingt.…
Graven
verhaal
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
532 Hij keek nog steeds angstig om zich heen, bang om betrapt te worden wanneer hij begon te graven. De steel van de spade lag strak in zijn beide vuisten en zijn vingers zagen wit van het knijpen in de houten steel. Hij deed zijn T-shirt uit, zijn bezwete lichaam zag er strak en gebronsd van de zon uit en zijn sixpack was een genot voor de dames die hem…
Die ene angst.
verhaal
2.0 met 2 stemmen
600 Met een gelukkig gevoel word ik wakker, maar ongelukkig voel ik mij als het kussen naast me leeg is. De deuk is niet warm meer. Zij is al weg, al verdwenen uit mijn leven.
Was het allemaal de moeite waard? Ik weet het niet, weet niet eens haar naam meer. Een droge strot, en een bonkende hoofdpijn doet mij weer denken aan het feestje waar ik gisteren…
Heimwee
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
523 Zacht vloeien de tranen die het lichaam huilt.
Maar wie ziet de glimlach daarachter verschuilt?
Wie ziet de vreugde in dit verdriet?
Dat is de mens die God ziet.
Een gedichtje van bijna dertig jaar oud. Ik schreef het in een weiland omzoomd door hoge weldoorvoede populieren en een leger brandnetels alsof dit me kon beschermen. Als ik bang ben…
Voorvallen tijdens een vergadering.......
column
3.7 met 7 stemmen
607 Het was een dag in de vroege zomer waarop de ziel zich kon koesteren in vage dromen van onduidelijke signatuur, als een hommel in de zon en de stoelen met de bekleding met bonte motieven stonden al klaar in de vergaderzaal.
Het was een dag om te dromen voor een ziel die nog kon dromen maar tijdens de vergadering vroeg ik me af: zoemden de zielen…
bewering
4.0 met 5 stemmen
2.349 Angst, gebaseerd op het verleden, is een slechte raadgever voor de toekomst.…
spontaan
hartenkreet
4.6 met 5 stemmen
1.370 die foto zal nimmer genomen worden,
ik trek mij helemaal terug
sluitertijd
diafragma
het betekent niets als
het licht er niet is
voor jou, alleen voor jou
verdwijn ik
van het toneel
langzaam dooft het licht…
Vroeger
verhaal
5.0 met 1 stemmen
476 Terugdenkend aan vroeger, ach hoe lang is dat geleden, heel lang in elk geval maar: ik kan zeggen, vroeger, heel lang geleden want het lijkt niet alleen een eeuwigheid, dat is het domweg ook. Dus een eeuwigheid geleden in de kinderschoenen die met moeite werden aangeschaft, de kleding die je van anderen ‘ mocht-moest’ afdragen omdat nieuwe kleding er…
Wie zwijgt stemt voor.....
dagcolumn
2.0 met 4 stemmen
784 Amsterdam baalt ontiegelijk maar huilt niet. Althans niet openlijk. Het lijkt wel op afspraak. Maar het past niet bij deze expressieve stad. Waar geen hart als moordkuil pleegt te worden gekoesterd. Is het een soort cordon sanitaire misschien? Of toch een afgedwongen zwijgen? Omerta? Peter R de Vries zei deze week dat nooit als hij in zijn praktijk…
A Rainy Night in Tilburg/Prozagedicht
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
499 Het is middernacht.
Weer vestigen mijn ogen zich op het zwarte asfalt van de snelweg en op het wazige, grillige, rode en groene spiegelbeeld van de stoplichten bij de kruising die ik zo vaak gepasseerd ben.
De slaap, de zoete, verkwikkende slaap, die de ledematen lamlegt en de geest verdooft, wil niet komen en de begerige, hebzuchtige tentakels van…
Ik kom...maar niet verder.
dagcolumn
4.2 met 6 stemmen
779 Tussen wolken van nattigheid, glijdt de zomer steels over de rand in bewust zijn van niets aan de hand. Zelfs de sfeer is ontdaan van alle franje, met de grond gelijk maakt dat je er mee weg komt ook, bijna alsof iets knapt welhaast… je maar niet, ik ben nergens meer kapot van.
Hij weet het pijnlijk duidelijk gemaakt, achter in de namiddag gefrommeld…
Angsthaas
dagcolumn
3.8 met 13 stemmen
1.380 Ik haat angsten. Er zijn dagen dat ik mijn bed niet uit durf uit schrik voor mijn angsten. Het begint al als de wekker afloopt, om acht uur, met mijn octofobie. Angst voor het getal 8. Ik krijg geen hoogte van het getal 8. Ik weet niet waar het begint en waar het stopt. Overal en nergens. Het doet mij denken aan mijn angst voor oneindigheid. Ik mag…
. . . maakt rare sprongen
hartenkreet
4.9 met 7 stemmen
678 Vrijdagochtend, 13 september 04.25 uur: na een sanitaire onderbreking van mijn nachtrust lig ik al weer enige minuten in bed. Via de met een korte haak vergrendelde slaapkamerdeur en een dichtgeschoven rolhordeur, op ongeveer één meter afstand van onze echtelijke sponde, hoor ik verdachte geluiden op ons balkon. Deze herhalen zich en zo spoed ik mij…
De dorpsgek van Echt
verhaal
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.261 Niemand kijkt er meer raar van op, wanneer Lowie Houben door de straten van Echt slingert en keihard het Wilhelmus zingt of zeg maar schreeuwt. De meeste Echtenaren zijn het wel gewend, dat deze eenzame zonderling ruimschoots uit zijn dak gaat. Het is alom bekend dat hij van adel is en dat hij in het herenhuis Huis Verduynen woont, samen met zijn nicht…
Hij weet wel waarom
verhaal
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
542 De oudjes waren met de bus naar Assen gegaan om te winkelen. Ze konden in de bus niet naast elkaar zitten. Zij nam plaats naast een jongeman. Mien schatte hem in de twintig, knap en slank van uiterlijk en donker krullend tamelijk lang haar. Wouter nam plaats naast een jongedame. Buiten was het erg warm en de dame had zich daarop gekleed, een heel kort…
DE MEDIATOR
verhaal
5.0 met 1 stemmen
547 ‘Hoi Steven, je bestaat dus toch nog. Ik vreesde even dat je van de aardbol was verdwenen. Ook Annie in geen tijden gezien.’
‘Kan kloppen, druk druk druk – te druk als je het mij eerlijk vraagt.’
‘Dat is tegenwoordig in deze coronatijd toch mooi man!’
‘Ja, dat wel, maar het is echt tè druk. Ik zal je eerlijk vertellen, het kwam onze relatie niet…
Echt of fictie?
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
569 Er zijn van die mensen, die met bombarie alles eruit persen, om maar hun eigen gevoelens te verbergen.
Ik ken een vrouw die dat doet.
Haar gezicht is getekend van pijn, expressief, vol van rimpels en tóch lief. Soms lelijk, soms mooi.
Ik weet dat ze niet zomaar "uit de kast komt", dus ik luister gewoon vaak naar haar.
Maar ja, ik wil binnendringen…
Waarom doet geloven soms pijn?
hartenkreet
2.9 met 8 stemmen
624 Kijk, het 'waarom?' wordt zo vaak gezegd.
Vooral bij tegenslagen en het verlies van je dierbaren. En als er dan een God is, waarom doet hij dan niks? Waarom worden gebeden niet verhoord?
Dat heb ik mij ook vaak afgevraagd, als christen.
'Ach, je hebt toch jouw geloof?' wordt dan tegen mij gezegd.
Inderdaad heb ik mijn geloof, maar geloven…
Vervloeking en troost.....
hartenkreet
1.5 met 2 stemmen
512 Vervloek niet de hardgroene hulstbladeren of de schaduwen van de lommerrijke bomen die zich in grillige patronen neervlijen op de straat of de streling van de wind langs je gezicht. Vervloek niet de dagen die je gegeven zijn en die elkaar in statige regelmaat opvolgen....
De hulstbladeren, de schaduwen van de bomen of de wind of de opeenvolging van…
Ik ook van jou, mam.
dagcolumn
3.7 met 6 stemmen
796 Even aan mijn moeder vragen...nee, dat kan echt niet meer. En serieus, daar hád zij ook niets mee. Dan mag zij niet goed geweten hebben wat ze in Godsnaam met mij aan moest, er is niemand met wie je zo kon lachen als met haar. Niemand die zo haar best deed, op haar manier dan. De tijd die ze voor mij nam, dat zie je tegenwoordig niet meer. Overstelpt…