Alle inzendingen over liefde

'Ik mis je.' Slechts drie minuscule woordjes, waarmee ik haar een blik probeer te bieden op het slachtveld van emoties dat zich binnenin heeft achtergelaten. Een bijeenzetten van woorden dat nooit kan omvatten wat ik eigenlijk wil uitschreeuwen. Hoe verwoord je immers de leegte die je ervaart? Als een een soort knagend gevoel dat maar niet…

Het kerstkaartje arriveerde op een van die stille en milde dagen vóór Kerstmis, voorboden van het jaarlijkse Feest, dat hoe dan ook, ondanks haar feeërieke, glorieuze en magische sfeer en uitstraling bezwaarlijk het immense leed, het wereldwijde onrecht, dat blijft floreren als hardnekkig, taai onkruid dat weerstand blijft bieden aan de zeis van de…

Onze liefde was nauwelijks zeven maanden jong, toen je me vroeg voor een vakantie aan de kust. We boekten geen reis, we reserveerden geen hotel, we stopten wat noodzakelijkheden in een rugzak, een drinkfles, een schrijfschrift, een campingservies en een kleine tent. En we gingen met het paspoort in de binnenzak naast de snelweg staan, op een plek waar…

Ik was een vrek,ook in mijn gevoelens. Ik lag altijd op een ligbank met een dikke zonnebril van een modehuis peperduur of zo bij de nagelstiliste. De vieze kont van mijn man heb ik nooit gewassen. Zelfs een pan met Macaroni bereiden voor mijn man zat er bij mij niet bij.'Ga maar naar de snackbar',snauwde ik dan. Ach tien minuutjes wat armzalige elleboogjes…

In de Liefde is alles mogelijk, zegt men; zij schijnt anderzijds haar vaste psychologische wetten erop na te houden, als betrof het het mechaniek van een Zwitsers horloge waaraan geen radertje mag ontbreken om een feilloos precieze tijdsaanduiding tot stand te brengen.... In buslijn 6, op weg van noordelijke naar westelijke stadsgedeelten luisterde…

Ben je het, of ben je het niet, ik zie iets bekends en toch, ook weer niet. Je loopt voor me, een kind aan de hand, ben je het, of ben je het niet? We naderen elkaar, ik loop iets trager, hou mijn pas in: ben je het, of ben je het niet? Dan abrupt staat iedereen stil, een botsing is het gevolg van een groep mensen die te dicht op elkaar…

Met de handen, met de eens zo kleine, ongeschonden, tedere meisjeshanden, met de handen waarmee zij geschrobd en gedweild heeft, gestoft en gepoetst, met de handen waarmee zij meestal streelde en soms sloeg, met de oude handen waarop het patroon van de opgezwollen aderen zich aftekende als blauwachtig marmer op een renaissancistisch schilderij: met…

Zoals hij nu naast me zit. Zo zorgeloos en ontspannen. Na een intense werkdag om voor zijn gezin te kunnen zorgen, zit hij nu toch met een voldaan en volmaakt gevoel naast me. Mijn hartje barst van tevredenheid. Zoals hij naar me kijkt en dat ik hem gelukkig maak. Na alles wat we hebben meegemaakt, maak ik hem nog steeds gelukkig. Mijn hartje…

Een dankbare, Syrische vluchteling, die ons land bereikte, maakte een beeldhouwkunstwerk voor het Nederlandse volk, waarmee hij het christendom en de islam harmonieus verbond. Het tegenovergestelde van wat de IS-ers doen. Ik ben dolblij met die nieuwe Nederlander, die het algemeen cynisme in één klap onderuit haalt!...…

Nadat ik gezakt was voor mijn HAVO-diploma op het zwaar-christelijke Johannes Fontanus College te Barneveld, omdat ik in een sterk persoonlijke crisis verkeerde en zwaar depressief was en enkel literatuur mij nog boeide, begon ik aan een opleiding tot ziekenverzorgende in Veenendaal, terwijl ik in Driebergen op kamers woonde. Je zegt 'kamers', maar…

Begin negentien werd ik postulant in het benedictijnse klooster in Egmond-Binnen, in de Sint-Adelbertabdij. Dat gebeurde op dezelfde dag, dat broeder Gerard Mathijsen door de bisschop van Haarlem tot abt gewijd werd. Dat was op 24 augustus 1984. Abt Gerard is nog steeds de abt. Ik kwam uit een gereformeerd nest en dus was het van belang om rooms te…

Beminde Gelovigen, Welkom in onze Universele Kerk. Ik ben blij dat U in zo grote getale bent komen opdagen op deze mistroostige zaterdag. Daarmee wil ik niets ten nadele zeggen van de weergoden, want die zullen hun eigen overwegingen voor het reguleren van de aardse atmosfeer ongetwijfeld laten prevaleren over onze egocentrische behoefte aan…

In wezen ben ik nog steeds de jonge rebel, die zich afzette tegen de gevestigde elite en de burgerlijke nozems, de aangepaste braverikken met hun geheime agenda's vol ongure misdaden. Als gereformeerde domineeszoon moest ik vaak twee keer per zondag in de kerk zitten en braaf meedoen aan de religieuze rites. Dat lukte mij maar amper, omdat ik meer…

Als de intentie er niet meer is, dan verdwijnen woorden als sneeuw voor de zon...…

Zonnig weer, dus op het terras bij het zweefvliegveld is het dan gezellig druk. Altijd wel wat bedrijvigheid te zien in de lucht en op het vliegveld zelf. Maar ook op het terras. Want een jonge vrouw stapt wat gehaast uit haar glanzende Mini en beent richting restaurant. Ze ziet er opvallend uit: slank, vlot, sportief en modern gekleed en haar gezicht…

In de woonkamer lag op een glasplaat van de salontafel witte poeder verspreid. Rondom de bank lagen kledingstukken. Twee naakte lichamen waren tegen elkaar geplakt. Wijnand drukte zijn duimen tegen de ademsappel van Evelien, en schoof zijn duimen over haar hals tot onder haar kin. Met één hand wreef hij over haar gezicht tot haar voorhoofd. Het leek…

Snel deed Evelien lippenstift op haar lippen en maakte de bovenste twee knopen los van haar witte blouse. Evelien hoorde de sleutel in het slot omdraaien. Ze inspecteerde of haar borsten rond zichtbaar waren in haar beha. Ze bewoog met haar heupen van links naar rechts en gleed met haar handen vanaf haar middel tot haar dijbeen over haar korte spijkerrok…

Ik genoot van het uitzicht op de top van een duin en zag sluierbewolking en dacht: “het belooft een kleurrijke zomeravond te worden met deze wolkendeken in de lucht. Het zal een fascineerde structuur op mijn netvlies geven tijdens zonsondergang”. Met dat beeld sloot ik mijn ogen en voelde een aangename frisse wind tegen mijn gezicht. Mijn…

In mijn rechterooghoek werd het donker. Ik dacht: “zitten wij al zolang te praten dat het daglicht weg is?” Ik keek omhoog naar een vrouw met helder blauwe ogen en blond rasta haar. Ze had het haar in een knot op haar kruin. Langs haar gezicht hing het rasta haar over haar schouders. Ze toonde een glimlach met opgetrokken wenkbrauwen en een vragende…

Arcelia keek mij met fronsende wenkbrauwen argwanend aan. Ze boog haar hoofd naar de rechterkant van mijn gezicht. Haar wang raakte bijna mijn rechter wang. Ze draaide haar hoofd zodat haar lippen bij mijn oor was en fluisterde: “aan de tafel bij het raam zitten twee mannen mij aan te staren”. Ik wilde mij omdraaien! Maar in een fractie van een…

Ik nam plaats op de barkruk toen mijn hart sneller begon te kloppen. Ik kende Daisy alleen van haar profielfoto en digitale woorden, dus de waarheid lag in het midden. Tussen gerangschikte flessen whisky zag ik een klok 19:55 weergeven. Ik had acht uur afgesproken met Daisy, dus ik was ruim op tijd. Te laat komen voor mijn eerste afspraak vind ik…

Slenterend slinger ik mij tussen de groepjes zombies door, de trappenhal naar beneneden. Nog verdoofd door de intellectuele SM-praktijken die de prof op me losliet. Mezelf verwijten makend: heb ik nu echt zo slecht geleerd of is mijn brein gewoon een sadist? Ik ben nog volop bezig met mijn op zelfhaat gebaseerde ritueel als plots niets er nog toe doet…

Geen slachtoffers, zegt het nieuws. Geen doden, geen gewonden. Maar er is een hond gestorven. Men heeft hem horen huilen onder het puin. En nu is hij dood. Maar hij is niet nieuwswaardig genoeg voor de mensen om als dode genoemd te worden. Wat weten mensen ook van liefde. De onvoorwaardelijke liefde van een hond, die kennen ze niet. Alleen wie de trouwe…

Ik staarde over het meer op een ligstoel. Fenomenale kleuren lieten mij wegdromen van het schouwspel van de ondergaande zon. De herinnering overheerste mijn gevoel. Een diepe ademhaling! En zucht volgde. Ik pakte het glas dat naast mijn ligstoel op een lage tafel stond. Met gesloten ogen nam ik een slok van de cocktail om in de sfeer van de kleuren…

Als door een mug gestoken, pak ik wat euro's en stap ik op de fiets. Kleurrijke vlaggetjes heten me welkom. Kwam er al zo vaak langs. Zovele jaren, maar kocht nooit iets. Aardbeien en kersen. Ik kom voor de kersen. Van die bijna zwarte. Hoor ze zachtjes roepen. Of ik een pond of een kilo wil? Waarom ook niet? Ik ga ervoor. Achter het jonge meisje…

Toen ik gisteravond mijn herdershond Max uitliet schrok ik vreselijk. Ik liep met hem op het pad achter mijn huis. Het was al donker en je zag de wolken snel gaan waar de maan nog zichtbaar was. Opeens hoorde ik een gezoem boven me en Max keek ook al omhoog. Hij begon te blaffen. Toen zag ik wat het was en mijn verbazing steeg ten top. Het was een oude…

De locatie was de Eendenkooi in Heerenveen-Noord. Ons hoekhuis grensde aan een klein bos. In mijn kleine slaapkamer boven de garage hingen tientallen naaktposters uit het tijdschrift 'Aktueel' en op een simpele platenspeler beluisterde ik mijn elpees van Camel, OMD en Johnny Cash. 's Nachts luisterde ik naar moderne, griezelige, klassieke muziek…

Op het schilderij waren twee schimmige torens afgebeeld, waarvan ik de namen niet weet, ergens in Amsterdam gesitueerd. Ik had het geërfd van een zwaar aan de alcohol verslaafde "vriendin" die aan haar verslaving te gronde was gegaan. Mijn vriend was "lightyears away, day after day" (en "transatlantisch knuffelen is wel het toppunt van masochisme…

Bij een vergeet-mij-nietje hoort een vergeet-je-nietje.…

Ze probeerde het al vijfentwintig jaar..... Aanvankelijk was het Theo, die te oversexed was, toen was het Paul, die weigerde zich te wassen, toen Henk die te zwakbegaafd was en daarna volgden de jarenlange pogingen via de diverse huwelijksbureaus, en, niet ten onrechte, bij het huwelijksbureau voor gehandicapten. De lange, grijze dagen vol lusteloosheid…