2125 resultaten.
Verdriet en verwondering om een geelkoperen paraplubak
verhaal
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
657 Uiteindelijk resteren slechts de voorwerpen, de levenloze, zwijgende, maar toch sprekende en veelzeggende voorwerpen, die ons hun verhaal vertellen, in
dit geval een verhaal over een verpletterende crisis, over schrijnende armoede en kunstenaarschap, over verdriet, verwondering en over nooit vervagende herinneringen…
Koud van verdriet, kouder dan de zee
beschouwing
3.0 met 2 stemmen
580 (voor Alfonsina Storni Martignoni (1892 - 1938))
Je bent geboren op 29 mei 1892 in Sala Capriasca, in Zwitserland. Je vader Alfonso, depressief en alcoholistisch, was een Argentijnse bier-industrieel van 'Alpen Bier, Storni & Co', die een aantal jaren in Zwitserland werkte. Je moeder Paulina was een amateur-actrice en muziek- en zanglerares. Je oudere…
't Verdriet van de Hongerige Wolf
verhaal
1.8 met 5 stemmen
2.551 Gesloten boek op een schone, maar rommelige tafel. Op de achtergrond 't geruis van motoren, dichtslaande deuren en pratende mensen. Muziek die laat weten dat de dag nog niet voorbij is en 't leven dat laat zien te beschikken over kwaliteiten, onvoorzien en recht uit 't hart.
Berouw heb ik in mijn leven tot nu, niet zo vaak hoeven tonen. Logisch…
Voor een wonderbaarlijke vriend
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
497 Mijn verdriet barstte uit als ik hem miste; fel verdriet dat de tranen naar mijn ogen stuwde.…
Heimwee
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
523 Ongrijpbaar hoog onvoorstelbaar hemels dicht aan de grond toen hij de woorden ‘stil verdriet’ die ik had geschreven in dit gedicht, zonder overleg met mij onomkeerbaar had afgedrukt in ‘dit verdriet’. Het is sterker zo, zei hij. Je had het moeten overleggen, zei ik gekrenkt. Het is mooier. Ik had het moeten overleggen.
Ik mis jou.…
"DE 18 (miljoen) SLACHTOFFERS" van Koninginnedag 30 april 2009
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
1.115 moment van maar twee seconden lang
nauwkeurig vastgelegd, scherp en breed
nog minder het besef van wat gebeurt hier
van dat wat ik nog niet weet
maar waar de televisie dagenlang
de kranten bovendien
zij waren "achttien" in getal
uit den treuren zal laten zien
O lieflijkheid van lucht en land
van Hollands Koninginnedag
nu door intens verdriet…
De zonnebril
verhaal
3.0 met 6 stemmen
657 Ze kijkt nog steeds verdrietig, heeft tranen in haar ogen. Ik zou wel willen zeggen, hier ben ik, zet mij maar op, dan zien ze je tranen niet.
In de verte nadert een man. Ze tuurt en tuurt, gaat rechtop zitten…
Ja, het is hem, het is haar vriend!
Langzaam komt hij dichterbij.…
Komkommers
dagcolumn
2.3 met 9 stemmen
1.508 Verdriet mag niet meer gewoon verdriet zijn, maar moet een naam hebben en een hulpverlener. Een kind mag niet meer gewoon kind zijn, maar moet zich al meteen gedragen als een volwassene en beziggehouden worden als een volwassene, consumeren als een volwassene.
Ik weet eigenlijk niet of dat wat betekent. Het kan ook gewoon de warmte zijn.…
Mamma, wanneer mogen we weer lachen?
hartenkreet
2.4 met 7 stemmen
764 Na het overlijden van ons zusje dat aan leukemie leed, in 1960, waren we allen verdrietig en moe.
Ik, als oudste van vijf, was 14 jaar.
Toen mijn vader en moeder even weg waren heb ik de petticoats van mijn overleden zusje(ze werd bijna 13 jaar)en mij gewassen en gesteven met extra suiker in het laatste spoelwater.…
Onterecht minderwaardigheidscomplex
beschouwing
4.0 met 4 stemmen
1.360 Je schreef
'Wezens zoals ik zijn broze wezens, niet in staat om nee te zeggen tegen het verdriet, laat ons toch sterven met verdriet!'.
Op 4 december 1964 heb je zelfdoding gepleegd in je huis te Mexico-City. Je werd dertig jaar en je bent in je woonplaats begraven.…
Een mislukte sollicitatie (vervolg)
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
545 Het verdriet wast alsmaar aan; de rivier van het verdriet zwelt maar aan en is door geen enkele kunstmatige dam meer te stoppen.…
Eenzaam op mijn kamer
hartenkreet
2.1 met 8 stemmen
1.214 Stijve schouders en een zere nek, een bochel die zich vormt op m`n door verdriet gebogen rug.
Verlangend naar liefde en warmte, zoekend.. eenzaam op mijn kamer, teruggetrokken en moedeloos.
Zal er ooit iemand zijn die m`n gebogen rug wil masseren en me wil helpen recht te staan, die m`n verdriet durft te bekijken en te trotseren?…
Berichten uit een zorgcentrum/Het verhaal van een vrijwilligster (vervolg)
verhaal
5.0 met 1 stemmen
627 .....en zo waren de gangen en zalen van het Zorgcentrum "Zonnehof" dat haar naam niet in alle opzichten eer bewees, waar hier en daar aan de muur een verveloos, gedateerd en waardeloos schilderij hing, mij gaandeweg vertrouwd geworden en ook de l-vormige kamer van mevrouw, waar "Moriaantje" de wacht hield, de kamer met de chique fauteuils bij het…
bewering
3.4 met 7 stemmen
497 Ik heb alles verloren, wat ik had. Alles wat hier speelde, alles wat was. Vanaf het begin tot het einde. Vijftien jaar, laat maar. Het kan alleen nog maar leuker worden.…
Tranen in de nacht.....
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
1.202 Ach mama, hoe lief, verlegen en fragiel sta je op die oude foto te midden van twee dames, met een glas wijn in de hand, op een sofa, toen onze oom zijn bruiloft vierde. Je was vijfenveertig.
Hoe strekte je, toen je tachtig was, je doorgroefde hand naar me uit, hoe zei je: "Je bent mijn kind".
En ik was je kind, en ik ben nog steeds je oudste dochter…
bewering
2.9 met 9 stemmen
690 Alleen de goden, voortdurend om me heen, konden mijn verdriet zien en vragen.
Ze droegen alle tijden het levenslot van deze mens, de antwoorden die ik van het leven zelf, had te bevragen.
Alleen de goden konden met míj verdragen...…
Twee paaseitjes.....
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
545 Twee paaseitjes gaf je me mee, liefste, beste, op de lange weg die me wegvoerde van jou, steeds verder weg, op weg naar mijn eigen eindbestemming: twee paaseitjes; het ene had een gouden papiertje om zich heen en het andere een dieppaars.
O, goden, die de wereld in de steek gelaten hebben, waar is troost? Hoeveel tranen moeten mijn ogen schoonspoelen…
Pijn en Ongeloof
hartenkreet
3.8 met 8 stemmen
701 Wat een gemeen iets is pijn, vooral als er niets meer aan te doen is.
Pijn van de vroege morgen tot in de late avond. Zo bewegelijk als wat, was ik. Nu zijn dat alleen mijn armen nog maar.
Pijn, een hele doos met pillen en nog steeds wint de pijn. Bij artsen kom ik niet meer: "ik kan U niet helpen, mevrouw".
Dat hoor ik keer op keer.
Pijn…
Gevangen in de Liefde?/Prozagedicht
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
501 Lange, lange, al te lange tijd was ik - ik kan niet anders zeggen - vervreemd van de rust, van de rijkdom, van de eenzaamheid van mijn stille woning, van het terracotta van haar muren, van haar grijswitte, rustieke balkon, van het hardhouten bureau dat mij ten dienste stond en van de verrukking van de wijde weidse hemel achter mijn venster. Al die tijd…
autobiografie
4.9 met 8 stemmen
799 Dit doet me goed, de laatste paar keren trof ik haar vooral verdrietig en opstandig. Na het gesprek met een verdrietige moeder, moet ik zelf ook even bijkomen. Het beste wat ik kan doen is naar buiten gaan voor een wandeling, me laten afleiden door bloesembomen, eenden met jongen, boterbloemen in het gras.…
Waar ik eens rondsjouwde met jou.....
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
447 Waar ik eens rondsjouwde met jou (vertwijfeld, wanhopig, huilend; je zware lichaam in de rolstoel vóór me) verheffen zich nu nog de marktkramen, met wit zeildoek bedekt en bekleed, waarop de blinkende dode vissen liggen opgestapeld en het glanzende, kleurige fruit.
Opgewekte, vrolijke kooplui prijzen de waren aan. Mijn Tilburg bleef me trouw...…
"Tempus fugit"
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
475 Mijn verdriet verwaaide en vervluchtigde ongemerkt in de lange jaren na moeders dood als de geur van een ijl, ongrijpbaar parfum en ik zag het restaurant weer, nu in andere, gelukkige omstandigheden en het geluk keerde weer, onherroepelijk, onstuitbaar, onvoorstelbaar, terwijl ik het niet meer verwachtte......…
Ontmoetingen in de stad (vervolg)/Troost bij overstelpend leed?
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
467 Vaak kwam ik haar tegen tijdens mijn eveneens doelloze, zinloze escapades; ze verwende zich zichzelf vaak met steeds nieuwe cadeautjes, al dan niet aangeschaft in Kringloopwinkels om het overweldigende psychische leed te stelpen.....
Zo liet ze me bij onze laatste ontmoeting een glazen brander zien met twee "compartimenten" waarin waxinelichtjes…
Het noodlottige parcours van een geestesziekte......
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
567 Haar flatje was me niet onbekend gebleven. Ze had er niets van weten te maken. Twee lusteloze, slome vissen zwommen er rond in een kom; een teken van leven. Dat was alles.
Was haar daad te voorzien geweest? Alleen de zeventiende verdieping bood haar nog soelaas toen haar val een feit was.
Haar tranen hadden ons de weg moeten wijzen; haar tranen…
Zelfmedelijden
hartenkreet
3.0 met 4 stemmen
514 De tranen van ongepast en onterecht zelfmedlijden stroomden als bij toverslag over mijn wangen en ik hoopte maar dat de mevrouw vóór me in de rij niet plotseling zou besluiten mij haar gezicht in plaats van haar rug toe te keren om mij te betrappen op dit volgens de algehele conventie toch wel onbetamelijk publiekelijk vertoon van verdriet.…
Terugkeer van het vriendenhuis
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
494 Opnieuw, maar na lange, lange jaren ben ik de weg gegaan, ben ik de gang gegaan, weg van het vriendenhuis dat steeds mijn thuis was, waar ik ooit was ontvangen, kennelijk hartelijk en bereidwillig en liefdevol, waar het altijd veilig was en vertrouwd, waar geen dreiging en onrust heersten.
Jullie dorp en jullie kleine huis lagen, schijnbaar als vanouds…
Een zielig dier aan de kant van de weg
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
1.210 Terugkerend van de Rabobank, waar twee elegante, joyeuze jonge jongens met weemoedige bruine, respectievelijk grijze ogen en gekleed in geruit colbert en pantalon, zoals past bij die zaak, me hadden geholpen met mijn bankzaken en voortwandelend in de smorende, de zenuwen verlammende hitte, trof ik aan de kant van de weg, op een vensterbank, een zielige…
Als een onwillige en slechte actrice in een ongewenst toneelstuk.....
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
567 Van het Winkelcentrum Wagnerplein te Tilburg maakt men zich wellicht een voorstelling die niet overeenkomt met de werkelijkheid...
De tempels van het consumentisme zijn gegoten in strak, koud beton en dag aan dag sjouwen hier de adepten, die men ook slachtoffers zou kunnen noemen, voort in een nooit eindigende jacht, altijd onbevredigd, altijd op…
"De hemel is van jou"
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
1.822 De moeder borg het speelgoed weg op het zoldertje van het arbeidershuisje; het mocht haar niet meer onder ogen komen en het hart van de vader werd levenslang verscheurd door onmenselijk, ondraaglijk verdriet....…
Voorjaar 2022 / Een prozagedicht
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
483 De trompetten heffen een treurige melodie aan; een treurnis die correspondeert met het verdriet in mijn hart; beter gezegd met mijn dode hart dat in mij rust; dat niet kon genezen, niet kon herstellen van de slagen, schokken en kwetsuren, haar toegebracht door de hardheid en wreedheid van de onverschilligen; van de bikkelharde medemens.....…