Sterfbed

Het raam staat op een kier. Buiten beweegt niets dat hij kan zien. Het licht is wit. De verpleegkundige heeft het bed iets hoger gezet. Zijn voeten liggen onder een dun laken. Hij voelt ze niet meer.
De arts is al geweest. Die zei dat het niet lang meer zal duren. Hij knikte toen. Uit gewoonte.
Zijn dochter zit in de stoel bij het bed. Ze heeft haar jas aan. De tas staat rechtop tussen haar voeten. Af en toe schuift ze die met haar hak iets verder onder de stoel. Ze zegt niets. Hij ook niet.
Op het nachtkastje ligt de krant van gisteren, strak opgevouwen. Onaangeraakt.
Hij denkt aan wat hij altijd zei. Dat je moest volhouden. Dat je door moest. Dat je niet moest blijven hangen. Hij heeft dat vaak gezegd.
Ze kijkt naar zijn handen. De huid is dun, bijna doorschijnend. De nagels netjes geknipt. Ze herinnert zich hoe hij haar leerde veters strikken. Zijn vingers waren toen groter dan haar hand.
‘Je hoeft niets te doen,’ zegt hij. Zijn stem klinkt lager dan hij gewend is.
Ze kijkt op. ‘Ik doe ook niets,’ zegt ze.
Hij knikt. Het kost moeite. In zijn borst voelt hij druk. Hij weet niet waar die precies vandaan komt.
Er komen geen beelden voorbij. Alleen losse momenten. Een tafel waaraan hij te lang bleef zitten. Een gesprek dat hij afbrak. Een zin die hij inslikte.
‘Ik dacht dat het genoeg was,’ zegt hij.
Ze zegt niets. Haar ademhaling is hoorbaar.
Haar hand ligt op het laken, dicht bij de zijne. Ze raakt hem niet aan.
‘Ik was bang,’ zegt hij.
Zijn adem stokt even. Dan zakt hij dieper in het kussen.
‘Het spijt me,’ zegt hij.
Ze knikt. Eén keer. Haar hand schuift iets dichterbij.

Biografie van deze schrijver

dood afscheid

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

4.0 met 1 stemmen 10