STEL DAT UW HOND OVERLIJDT?
Column van Kees (observaties)
Hij stond er weer. Zo’n straatinterviewer met een donsjack, microfoon met pluizige kap en de licht wanhopige blik van iemand die zijn carrière ooit anders had voorgesteld. Achter hem de winkelstraat, voor hem het winkelend publiek, dat net dacht even rustig een broodje te halen zonder geconfronteerd te worden met diepzinnige vragen over dood en verlies.
“Stel dat uw hond overlijdt, " vroeg de interviewer, "hoe gaat u daar dan mee om?”
Hij sprak het uit alsof het ging om een nieuwe smaak wasmiddel. Zijn stem had dat televisietimbre: warm, betrokken, maar vooral gericht op het binnenhalen van een quote die het filmpje zou redden.
De eerste geïnterviewde was een vrouw met een boodschappentrolley en een jas die al wist dat hij nooit meer modieus zou worden. Ze hoefde niet lang na te denken. “Ik zou liever mijn partner verliezen,” zei ze. “Die kan zichzelf redden.” Ze knikte erbij, alsof dit een volstrekt logische redenering was. Haar partner stond twee meter verderop bij de slager en keek naar een vitrine met gehakt alsof hij daar voortaan zijn bed zou moeten opmaken.
Een man met een cappuccino- to- go vond het ook een interessante vraag. Hij zei dat hij bij het overlijden van zijn hond “echt even tot zichzelf zou moeten komen”. Dat klonk ernstig. Toen voegde hij eraan toe dat hij bij het overlijden van zijn vader ook even tot zichzelf was gekomen, maar toen wel gewoon was doorgegaan met werken. “Een hond,” zei hij, “dat is toch anders.”
Hij keek de interviewer doordringend aan, alsof die dat eindelijk eens moest begrijpen.
Een oudere dame met een sjaal die meer had meegemaakt dan alleen de tweede wereldoorlog, vertelde dat haar hond haar enige echte gesprekspartner was. “Die oordeelt niet,” zei ze. “In tegenstelling tot mensen.” Ze keek daarbij strak in de camera, alsof die persoonlijk verantwoordelijk was voor al haar teleurstellingen sinds 1968.
De interviewer humde begrijpend. Hij humde bij iedereen begrijpend. Dat is ook zijn vak. Begrijpen zonder iets te begrijpen. Vervolgens sprak hij de magische woorden: “Bijzonder.”
Dat zei hij na elk antwoord. Alles was bijzonder. Zelfs de man die zei dat hij zijn hond zou laten opzetten en naast de televisie zou zetten, “zodat hij er toch een beetje bij blijft”.
Wat vooral opviel was de vanzelfsprekendheid waarmee mensen hun emoties etaleerden aan iemand met een microfoon. Alsof rouw pas echt bestaat als hij wordt uitgezonden. De straat werd een biechthok. De interviewer de priester. Alleen de absolutie ontbrak, maar daar was ook geen tijd voor. Er wachtte nog een vrouw met een poedel en een mening.
Aan het eind van het item zei de interviewer in de camera dat dit “laat zien hoe diep de band tussen mens en dier kan zijn”. Dat klopt. Maar het liet vooral zien hoe dun de band is tussen mens en mens, zodra er een camera in de buurt komt.
Beetje rauw interview dus..
13 februari 2026
gmail.comGeplaatst in de categorie: afscheid
hond
7
Geef je reactie op deze inzending: