Bang voor de hemel.

In de jaren zeventig vorige eeuw mocht ik ook meepraten over mijn toekomst. Moeder vond zichzelf modern omdat ze meedeed aan deze nieuwigheden. Verheugd, dacht ik dat het allemaal goed zou komen. Eenmaal om tafel had het gesprek al plaatsgevonden. Mijn stem telde niet meer mee.
Ik keek door de langwerpige ruimte naar de klapdeuren aan het eind en ik dacht: als ik niet meer eet, heeft niemand macht over mij.
Ik was zestien jaar.

Een meisje met een geschiedenis van spot en kleinering. Belachelijk gemaakt voor de ogen van haar jongere zusje en broertjes. Als baby opgenomen in het ziekenhuis met opzettelijke ondervoeding. En emotioneel verwaarloosd. Het meisje kende niet anders.

Drie jaar later kreeg ik voor de tweede keer anorexia en deze keer samen met sterke drank. Tot op heden kan ik me niets meer herinneren van die tijd. Tenslotte viel ik flauw achter het stuur van de auto. In de file.

Nog één onsje! Met een wapperende vinger dreigde de huisarts met het ziekenhuis. Hij had een prettig gezicht. Ik realiseerde me dat ik tegen mezelf in ging. Dat bracht de levenslust terug. Onder leiding van professionele hulp werkte ik gemotiveerd mee aan mijn herstel.

Moeder mocht zich niet bezighouden met mijn maaltijden. Maar moeder liet zich niets opleggen. En onder haar doordringende blik houdt iedereen zijn waffel wel dicht. Ook om te eten.

Een snee brood lag klaar op een bord. Naast mij zat moeder. Ik vroeg me af waarom zij niet aan het werk was. Ze schoof dichterbij. Met een liefdevolle stem fluisterde ze bij elke muizen hap die ik in mijn mond stak zacht: "Toe maar, nog een hapje."
Die toon klonk niet als moeder. Ik walgde van haar. Niet van eten. En liet de boterham staan.

Vanuit een onverwachte hoek had iemand die in de ogen van moeder niet telde, mijn beklag over haar serieus genomen.
"Jij moet weg bij je moeder!"
Zes woorden die bevestigden wat ik zelf wist. En dat verboden zelf keerde terug. Ik nam afstand van moeder, brak met vrienden, voegde twee letters toe aan mijn voornaam en begon een nieuw leven.

'Er is me een been afgehakt en ik moet blij zijn dat ik dat andere been nog heb...' schreef ik in mijn dagboek en keek de woorden na met het vage begrip dat ik ben gebroken onder het juk van eindeloze vergiffenis aan iemand die niet ophield met kwaad doen. En niemand die mij beschermde!

Was ik er toen maar geweest! Dan zou ik haar met krachtige empathie vertellen: Neem je woede, walging en angst serieus. Breek definitief met je moeder! Alles in jou slaat alarm, omdat het nog veel erger wordt als je met haar blijft omgaan. Ze heeft jouw liefde en vertrouwen nodig om je te vernederen. Door jou pijn te doen, wordt zij verheven tot de bezorgde moeder! Ga weg, het gaat niet om haar welzijn, het gaat om jou.

Vergeven is de ander vrij spreken. Zonder oprecht berouw en herstel van de misdaden wordt er niemand door God vergeven. Anders zou ik bang worden voor de hemel.

narcisme anorexia

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 7