Alle inzendingen over Arjan Witte

Arjan Witte is geboren in 1961 te Utrecht, in het Anthonius-ziekenhuis, als dikke baby door graatmagere nonnen gekoesterd. Het gezin waarin hij opgroeide was orthodox-protestants, wat altijd een zware dobber is voor een dichter in de knop.…

Hij was mede-oprichter van 'Vrijstaat Austerlitz', tezamen met Arjan Witte. Vier nummers in bladvorm, één online. Ik kan me herinneren, dat ik ook nog wat opgestuurd heb. Hij zat in de muziekgroep 'Donskoy', waar hij poëzie met muziek mixte. Hij schreef het scenario voor de korte film 'Laatste wolf'.…

Scharen knippen; Topjes wippen; Geurend valt het groen. Kijk die chicks hun best doen! Heup aan heup op sportschoen, Top in zakjes doen! 't Warmer branden van de lampen ontkent het avonduur; Afzuiginstallatie, Zoemt een zacht triomflied; Een duister avontuur! Stoonde knippers, Toppenwippers, Net alweer gebeurd! Ga toch even zitten…

Vandaag nu eens een fijn bericht Arjan is vrij en draagt een baard om zijn gezicht Al is zijn haar een beetje afgezakt Zijn blijdschap heeft ons diep geroerd, gepakt. Het leven dat hij had, dat zal geen mens zich wensen Hij hoort met recht bij, "ARTSEN ZONDER GRENZEN"…

Nu Arjan vrij is en de Here prijst Na ruim zeshonderd dagen van verlangen Waarbij hij telkenmale bot moest vangen Is het zo mooi dat hij vandaag verreist Hij lijkt gezond, in orde, zonder pijn Als arts weet hij wel dat er grenzen zijn…

Het korte interview met Arjan Robben, vlak na de nederlaag, sprak boekdelen. Arjan had als rechtgeaarde Groninger gevochten als een krachtdadige leeuw, maar die tien en later negen anderen waren absoluut niet van zijn meganiveau en dan sta je met lege handen te strijden. Arjan kon natuurlijk niet in zijn eentje van zo'n topploeg winnen.…

Zowel Rogi als Joost hadden het vaak aan de stok met Arjan's literatuurvisie. Zo vond Rogi zijn kritiek op het dichtbundeldebuut van Frieda Mulish veel te wreed en definitief. Arjan heeft Rogi pakweg twintig jaar niet gezien als hij hem in zijn woning bezoekt. Bewegen doet Rogi pijn.…

Arjan de Rooij (voorheen fractievoorzitter PvdA Groningen) zei iets meer dan een jaar geleden dat de andere partijen niet over zijn politieke carrière gaan, dat doet de PvdA zelf. Hij werd op zijn wenken bediend. Een partijvergadering later was hij door zijn politieke vrienden aan de kant geschoven.…

Meer nog dan voor de dood zijn we bang voor de verveling, voor juist de tijd die we hebben.…

Hoor bellen rinkelen zilver twinkelen valt de sneeuw in een donkere nacht bekleedt de zwarte aarde als een deken zo zacht Snijden ijsbloemen hun weg door het raam bij het ontwaken zucht de adem kilte hoor het ruizen van wind tegen de doodse stilte Kijk naar buiten zie het maagdelijk festijn fantasieën spelen tussen witte vlokken…

het wegdek wit de daken wit de auto's wit sinds gisteren heb ook ik geen kleur meer…

Een bron onuitputtelijk rijk aan belangloos geven zo hoor jij te zijn witte roos van mij niet bruingerand blaadjes één voor één loslatend je hoofdje naar beneden.…

Een wit voetje halen zit er voor mij niet in.....…

Dus woorden als witte en blanke is geen racisme? Komt ie dan: krijg je daar nou zo'n enorme zwartjoekel van? Dan mag de hele wereld vallen over de belegen grapjes van doorgesnoven onnozelheid, natuurlijk is het racistisch.…

Is racisme, zeggen ze, maar er zit wel een Turkse bisschop op een wit paard. Inmiddels verhuisd naar Spanje om wat Moren mores te leren en schoorsteenvegers te recruteren voor een klusje in Nederland. Ik wil niet zwartepieten of een kinderfeest witwassen, feit is wel dat de hypocrietpiet een veeg uit de pan verdient.…

puur maagdelijk wit zover mijn ogen reiken schone illusie…

Een ster is zij temidden van de nacht voor niemand dan zichzelf en haar wild verlangen Vertrouw het toe aan de maan Verschijn wit aan wolken Fluisterend gemurmel van de sterren ongehoord Haar ademhaling licht en glijdend Ze droomt nog steeds iets te betekenen In het donker van de nacht…

Ik denk sneeuw Paddentrek, sneeuwdek IJzig gegeeuw Zomervertrek Heersend eigengerief Niemand is lief Geef mijn woord Gevoel gesmoord.…

Een leven ,zo snel Geleefd,dat wel Afscheid tijd zat, Moeilijk is dat Tranen genoeg, Ik wou dat de dood jou oversloeg…

Er was geen stervensangst geen pijn, God heeft hem zomaar weggenomen, Zijn engelen zijn stil gekomen. Geen groet geen afscheid mocht er zijn. Nu staan wij bij zijn planken woning, Zien voor het laatst zijn lief gezicht, Waarop een glans van vreugde ligt, Omdat hij zomaar 'thuis' mocht komen.…

ik verander de wereld ik verander de wereld in een kikker o kon dat maar, springen naar de sterren onze eieren door heel het al verspreid al mijden wij de vliegen al van verre geef ons ruimte geef ons tijd geef ons tijd geef ons ruimte ik verzuim te vermelden dat ik niet toveren moet en goochel een spoor van woorden dat is mijn sprong…

Ik herkende vaak een boosaardigheid bij sceptici van het geloof, een fanatisme waar ik van schrok.…

Hoe wit die sneeuw die dwarrelt langs de wegen, die sneeuw die smetteloos de daken wil versieren, die sneeuw die stil, behoedzaam alles dekt: de mensen, planten en de dieren, Niets is hier nog bevlekt, alleen het wit mag blijven al is het maar heel even, dit leven in al zijn onschuld hier en nu.…

je mocht me zien een scherp profiel wit uitgelicht in zwart zonder schaduw zachte naaktheid strelen donker vullen met jouw gloed ik kon jou velen waar anderen mij dichten zonder hart jij maakte mij weer lichaam gaf mijn vingers tast ik wil vandaag eens echt omarmen en niet alleen als gast…

Zwart-wit denken leidt tot foutieve afkeur.…

De grond is wit, de nevel wit, De wolken, waar nog sneeuw in zit, Zijn wit, dat zacht vergrijzelt. Het fijngetakt geboomte zit Met witte rijp beijzeld. De boom houdt zich behoedzaam stil, Dat niet het minste takgetril 't Kristallen kunstwerk breke, De klank zelfs van mijn schreden wil Zich in de sneeuw versteken.…

Op het geitenweitje Staat het kleine geitje Bij de grote geit. Geiteke, wat moet je Met je fijne snoetje, Dat zo klaaglijk schreit? Met je bleke bekje? Geiteke wat rek je, Trek je aan het touw? Snuffelende aan mijn mouwen... Met je lief vertrouwen In zo'n vreemde vrouw! In mijn handen stop je Nu je jonge kopje: Zeg, wat moet ik…

welkom in de wereld van vele tinten zwart kijk even rustig rond op je gemak kijk en beslis of je de brenger van verlichting wilt zijn op dit scheepswrak…

Niet zwart of wit, maar als beeld van brons. Omdat hun kleur niet belangrijk was.…

na grauwheid zat van zwart zuig ik witte wolken leeg en pak kristallen donzig samen rollebollend over glooien in het snakkend kale land ondergaande zon deelt kleurig naar de nacht waar het achter stilte strandt…