Alle inzendingen over Bomen

Toen ik in de trein voorbij reed en je zag, tussen oorverdovend stil geluid, de wind verlaten wit tussen de takken, zó breekbaar. Je stam een zachte, zoete zuurstok, maar niemand proefde je; behalve ik – ik heb jouw alleenzijn verbrand in de haard en samen zitten kijken naar gezelligheid.…

Even oud staat naast haar, nog stram en fier, zich traag krakend buigend bij harde wind de boom, die ik bewonderde als kind, een meer dan twintig meter hoge populier. Ze stonden er al vóór ons huis werd gebouwd; zijn met mij gegroeid, staan er nog, als eerbetoon, al ruim honderd jaar.…

Waar eens de kastanje heeft gestaan, gaapt nu een heel groot gat. De beste jaren heb je ons gegeven, maar het leven heb je nu gehad. Niemand wist hoe oud je was, en wat je hebt doorstaan. Al die jaren gaf je schaduw, door ouderdom ben jij nu doodgegaan. Je levenskringen in je stam, ik heb ze niet geteld. Je takken hebben ze je het eerst ontnomen…

De bomen zagen het maar zwegen mensen zwegen niemand protesteerde, op een enkeling na, maar die werden ook snel tot zwijgen gebracht. Hier liggen duizenden voetstappen van doodsbange mensen. Luister goed, misschien hoor je het nog? Dit, nooit meer. Hoor je de stemmen in de bomen? Zwijgend gedenken wij.…

De zon straalt in mijn bestaan verkwikt en geeft mij kracht warmte is wat ik voelen zal maar ook de kilte van de nacht. Aan het begin van mijn bestaan vol leven en tomeloze kracht tel ik de dagen en de jaren het leven vliedt aan mij voorbij maar ook de kilte van de nacht. Schaduwen spelen een dansend spel van licht en donker; kleurenpracht…

Februariboom - met witte sokken van sneeuw warmt hij zijn wortels.…

ik had gedacht dat ik ooit ouder worden zou zoals de boom in onze achtertuin gewoon bebladerd blijven alleen een beetje knokig zijn en wat verstijven de groeven op mijn bast als fraaie levenslijnen die mijn rijpe schoonheid slechts subtiel verfijnen het gaat heel anders weet ik nu ik zie verwonderd al mijn lijnen groeven, plooien…

Treurende reus jouw rastatakken raken troebel water oude tak poreus windvlaag doet haar kraken eenden kwaken willen takken raken rimpels in het water lopende kring wordt groter cirkelding raakt de oever niet wel het wuivend gele riet knoppen verschijnen park wordt groen zon gaat schijnen.. ochtenddauw verdampt glinsterend…

hij haalt zijn lawaai in straalmotor in de neus bom onder de oksel zweet druipt langs mijn kin een opblaaspak belet het bloed dat naar mijn tenen zakt ik genees hier hoog van overmoed schotels op een vliegdekschip volgen hun schichtig doelwit ik ben de stip op een scherm het snelvuurkanon op scherp er valt hier weinig te ontwijken…

Precies twintig jaar geleden, Heeft hij zijn eerste boom geplant. Kort hierna is hij overleden, Ik voelde me sterk met hem verwant. De boom werd sierlijk en groot, Het had mooie ranke takken. Helaas was mijn opa al dood, Hij wilde er brandhout van hakken. Ik mis hem heel erg, Als ik kijk naar die berg, Houtjes van opa's boom.…

hij spreekt me toe met ruisende woorden ik luister naar mijn oude vriend en laat me door zijn milde stem bekoren zoals een kind nog heimelijk bomen ziet…

Je reed tegen een boom.…

Ik ben een blad aan een boom.…

Ervoor in de plaats komt voor 30.000 Euro een levensgrote gestileerde verroeste ijzeren weergave van een boom. Baanbrekend ontwerp van een hem bekende Engelse beeldhouwer. Bladerloos in alle seizoenen en makkelijk in onderhoud. Bovendien Cultuur bevorderend en een doorlopende kennismaking met abstracte kunst in deze wijk vol kansbeperkten.…

Hij kon meer over een boom vertellen dan de mensen die de bomen moesten verzorgen, en hij kende de geheimen van de zwarte kraaien en die van de groene parkieten. Met gewone eenvoudige woorden, vaak nors en onduidelijk uitgesproken, had hij me urenlang weten te boeien.…

Het Amsterdamse jaagpad aan het Nieuwe Meer was de oude route van de trekpaarden. Deze werkdieren in dienst van de mens trokken de trekschuiten langs de oevers van de ringvaart en het Nieuwe Meer naar Amsterdam. Later werd het een fietspad in een natuurgebied. Een kronkelend fietspad voor herfstkinderen die geen ouders hadden. Kinderen die iets waardevols…

Over bomen gesproken... en humor. Een "bomenman" een "wegenman" en eentje die de "boel" controleert. De eerste praat over logisch, de bomen. De tweede, vanzelf, over de wegen. De derde doet het over alle twee. De vierde zei, ik doe ook nog mee!…

Als je jong bent lijkt alles zo gewoon zelfs het klimmen in de hoogste boom…

Mooie boom Hoe lang sta je al? Mooie kleuren Zo sterk en indrukwekkend Aangetast Door jaren Wat ben je mooi…

Hardnekkig trekken zij, beklemd, het klimop over hun dood blad omhoog dat groen en ongestorven in ranken naar beneden hangt. Zij zijn de onverwachten die de wind niet kan ontbloten, die zich niet ontdoen en snakken leeg te ruisen, kaal, niet eeuwig groen. ------------------------------------------------ Uit: 'Vluchtige verhuizing', 1976…

Je kan me de boom in, en niet zo'n klein beetje ook. Misschien nog ietsje verder, tot bij de vogel die net floot. Je kan me de boom in, kijk de koekoek bij dat nest. Hij wil daar zijn ei kwijt, want dat kan hij het best. Je kan me dus de boom in, je zit me nogal hoog.…

De avond valt niet over bomen Ze ontwaken in het maanlicht Een luguber schouwspel Van stille krachten Fluisterende bladeren Dreigende takken Hier ben ik niet op mijn plaats Nergens flauw straatlicht Geen mens moet hier komen Geketend aan wortels Een leven lang wachten…

ik wou dat ik een boompje was zo eentje met een hele mooie kruin de stam fier opkomend uit het gras zo vast geworteld in jouw tuin dan zou ik op een dag jou mogen begroeten en je laten genieten van mijn bladerdek jij, zoals altijd lopend op blote voeten en gezeten op je vaste stek vervolgens zou ik heel voorzichtig kijken naar beneden waar…

Steen groeve Van uit krochten ondergronds Vochten zij tegen overmacht Die onmacht vals wraakte Injecteerden gas erna de bom Voorwaar de strijd staakte Zielen eeuwig geborgen delen In de duisternis van de schacht Hoort de schreeuw van velen Nimmer geborgen altijd op wacht ------------------------------------------------------- Vijftien…

Eeuwenoude boom Zag generaties komen wordt morgen gekapt…

Zijn takken hangend onder zware wintermantel berust in zijn lot.…

Ik voel mij als een boom wiens takken zich verwrongen naar de hemel strekken in blauw niets Schreeuwend om aandacht als kleine hongerige vogelbekken elkaar verdringend voor elk eetbaar iets Krachtenloos en talrijk boven ben ik aan de voet geworden tot een massief geheel verankerd in de aarde Gesmoord, bijna geluidloos komen er…

We leven in een explosieve tijd, de lontjes zijn kort, van mij mag de bom barsten, ik vrees alleen de kettingreactie.…

De storm die ons land teisterde, had geheel geen kapvergunning toch liggen al die bomen er gesneuveld bij, een trieste aanblik, echter, om nou te stellen, dat er geen gewonden gevallen zijn, terwijl Irene met bomen praat, is me net iets te weinig eer voor die prachtige reuzen, die nu klein gezaagd het onderspit moesten delven!…

Livreiers lopen in versnelde pas mee met de draf en dan gaat de bom af, een rijtuig versplintert in goedkoop vurenhout, er is geen goud en de kattenmand van Bea hangt troosteloos in een plataan. Revolutionairen en andersdenkenden volgen het nieuws op het NOS-journaal in een nieuwe jas, kost slechts 9 ton, het is wel de bom.…