Alle inzendingen over Buren

mijn naaste buren Marokkanen en nog één op de and're hoek ik zou ze echt niet willen missen ja, dat is nou and're koek!…

Het begint bij mijn buren die ik heel graag zie. Hoe vreemd het ook is, ook zij zijn bepalend voor mijn geluk in mijn leven. En omgedraaid telt hetzelfde: want beter een goede buur dan een verre vriend. Is niet voor niets geschreven. Het begint bij mijn buurman, hij staat altijd klaar.…

En ik heb echt niks tegen buren om zo eens een praatje mee te maken. Maar in voorjaar en zomer had ik toch liever koninklijke buren, op vorstelijke afstand net als die inwoner van Soest.…

De buren zijn vandaag haastig vertrokken. Zo heb ik uiteindelijk toch nog kijkend uit het raam van de flat met hen kennis gemaakt. Zag nog net de achterkant van het verhuisbusje aan het einde van de straat. Hiernaast trekt nu niemand de WC door. Wat een eenzaamheid!…

Er volgde een litanie over voetballende jongens en barbecuende buren en de plantsoenendienst die niets deed aan bomen die het lef hadden groter te groeien dan haar schuttinkje hoog was. Ook verder was het wereldbeeld weinig rooskleurig. Er waren weinig mensen die zich om haar bekommerden.…

Opzij, opzij! Voor jou geen tijd. Haar goudomrande bolide brult wanneer zij alweer weg rijdt. Zonnebril op, een wegwuivend gebaar, zij moet naar de fitness, dat akelige mens met dat geblondeerde haar. Achter haar slechts de schimmige sporen van een onwelriekende geluid....…

Wie nog gezond is en zich op zijn oude dag niet dagelijks wil zien sterven in zijn buren, kan maar beter een jongerenflat huren.…

het burengerucht overstemt de harde wind zomeravondzucht…

gekakel in de gang hoe is het mogelijk dat die kippen in bloemetjesjurken de lift namen naar de vijfde instappen knopje pikken uitstappen gescharrel op de kokosmat tijd voor een vos, passie en iets om over te roddelen…

zijn familie en wij buren ineens allemaal tegelijk op bezoek in zijn kamer de spullen onder ons verdeeld. alleen de brief in het linkervakje van de zelfgemaakte groene, houten kast durven we weg te gooien noch te posten of te lezen een week later loop ik onder het erfstuk, zijn paraplu door zijn regen…

terras liggen daar gevallen de bovenbuur weet het zegt de glimlach die daar altijd op-staat hij veegt onderaan de stenen rondom en laat wat kleur brengt zijn leven sieren tot later de herfst alles heeft verdord hij geniet ook en lacht zijn zorgen weg de wereld op straat ziet er vaak anders uit maar hier is hij thuis samen met zijn buren…

‘Die kijkt bij de buren.’…

De buren van toen waren allen al gerouleerd. Was ik daar gelukkig geweest? Ja en nee. Ik ervoer eindelijk mijn totale vrijheid, maar of ik die nu zo goed wist in te vullen, wie zal het zeggen?…

Waar is mij ook vreselijk aan erger is de geluidsoverlast van de buren. De buurvrouw schijnt de hele dag met haar hoge hakken over het parket te lopen en dan die radio en televisie van hun. De zware bastonen hoor ik duidelijk in mijn kamer.…

Waar is mij aan erger is de geluidsoverlast van de buren. De zware bastonen van hun radio hoor ik duidelijk in mijn kamer. Zelf heb ik de televisie heel zacht staan en gebruik ik de ondertiteling, want ik wil niemand lastig vallen met hard geluid. Mijn radio is onlangs stuk gegaan en ik schaf ook geen nieuwe aan.…

Eindelijk kon ik hem weer eens niet bijbenen, de hond. Hij was al op leeftijd en had blijkbaar een goede dag. Hij dook de polder in toen ik zijn riem had afgedaan en volgde in een aardig tempo het met houtsnippers bedekte paadje dat tussen de sloten liep. Ietwat verbaasd en opgewekt volgde ik op enkele meters afstand. Door dit alles namen we later…

Het was echt een schok voor mijn moeder toen haar buren indertijd vertrokken. De oudste en jongste dochter waren er ook. De jongste had ik nog de fles gegeven. Ze hadden alle drie in een kanariegele kinderwagen gelegen. ‘Tante’ was artistiek en verre van saai.…

De flat waarin ik al dertig jaar woon behoort tot de eerste flats van onze stad Tilburg en zij bevond zich in die verre, vroege jaren aan de rand, aan de grens van een vlakte, waarover zij uitzicht bood. De jonge vrouw die sinds een goed jaar mijn buurvrouw is, vindt onze flats leuk en sfeervol, zo verklaarde ze eens in het trapportaal. Ze komt nooit…

Als Eucalypta aan komt zoeven op haar snelle bezemsteel kun je buurman's spanning proeven want dunne muren vertellen veel. Ze krast "wíe was aan de deur er liggen kruimels op de mat ik ruik bier en sigaretten-geur er is naast het toilet gespat". Ze klost stampend en driftig met bezem de kamer door ze is weer eens flink giftig en híj…

Deze buren spreken dezelfde minachtende toon en woorden als mijn zus en broers. Geen van hen zoekt uit of zijn bevinding klopt. Het lijkt wel alsof ze onder één hoedje spelen met de vrouw die mij vanaf mijn geboorte tot zondebok heeft verklaard.…

Het was liefde op het eerste gezicht. Die allereerste keer, ik vergeet het nooit meer. Die avond deed ik geen oog meer dicht. Zij, zij verpletterde mij. Met haar stralende lach, o, wat was dat een mooie dag. Charmant, mooi en lief, ik was verkocht. Zij was alles wat ik zocht. Ze stal mijn hart, de dief. Nu al negen maanden bij elkaar…

Hoe te vergeten wanneer het licht terugkeert van zijn lange reis door de zwarte tijd. Zwart kan elegant, klassiek zijn warm is het niet In de kille kleur wordt liefde snel vergeten. Wat is er over zonder warmte op de lijven van de passerende menigte Zwart is lijden licht is vergeten zonder nog te weten wat te vergeten was…

Kom niet aan mijn buren, ze komen ook niet aan jou. Maar als je aan ze komt, raak ze voorzichtig aan, teder als een peuter: geef ze een hand, een kus, een schouderklopje, een aai over de bol. Ze hebben het verdiend of ze gaan het verdienen. *Geschreven voor de site 'Kom niet aan mijn buren'!…

Je kon je eigen buren niet vertrouwen, want velen heulden met de bezetter. Bij ons aan de overkant woonden NSB-ers, dus moest je extra voorzichtig zijn. Hun kinderen liepen in het uniform van de Jeugdstorm. Van mijn vader mochten we niet met hun spelen.…

Ze heeft de telefoon ter hand genomen En als een goede buur van de premier Een aanslag op het leven van JP Waarschijnlijk op het nippertje voorkomen Dus zitten alle echte minima Nu woedend deze buurvrouw achterna…

De zwart-witte kat van de buren van onze buren is een ware plaag voor alles wat vliegt en fladdert. Het jagende beest roeit gestaag de merels in onze tuin uit, neemt tussendoor een spreeuw te grazen, bijt het winterkoninkje dood, zit genoeglijk, terwijl ik sta te razen.…

ik verwacht een schadeclaim de toiletpot voert niet meer waterdicht af, een bolwerk brokkelt af mijn troon staat op instorten, geel kleurt de onderkant van mijn bestaan gestadig drupt mijn schijthuis lekkend en vlekkend de benedenbuur gillend naar zijn plafond zijkerds zijn het, zijkerds…

Ik mag mijn buren ontzettend graag en het heeft mij altijd een goed gevoel gegeven om naast hun te wonen. Waarschijnlijk is dat de reden geweest van het niet willen zien van het verhaal, dat nu bewaarheid werd. Want net vertelde mijn lieve buurvrouw Fatima, dat ze terug was van Roosendaal en dat ze daar een woning hebben geaccepteerd.…

In die tijd scheidden dunne, wankele wanden onze arbeiderswoningen en mijn moeder wist dat haar hulp werd ingeroepen als mevrouw B. met een voorwerp op de muur klopte. Mevrouw B. was onze trouwe buurvrouw die twee merkwaardige, hoogst excentrieke heren huisvestte; haar zoon en haar commensaal. Mevrouw was al op leeftijd, droeg altijd een hoedje en vergastte…

Mijn tocht door de halve stad had me via de kapper naar de opticien gevoerd en via de bibliotheek naar de broodjeszaak. Bij mijn onvermijdelijke thuiskomst zocht ik grondig naar mijn sleutels, die vergezeld waren van een kunstig geborduurd monogram met de dooreengevlochten letters "I" en "B" en leegde mijn tas zo ongeveer vóór de groene metalen…