Alle inzendingen over Dwarrelende

als volmaakte chaos uit de hemel vallend dwarrelen woorden als sneeuwvlokken door mijn gedachten enkelen slechts laten zich vatten en verliezen hun eigenheid door de warmte van mijn handen de rest vormt aan mijn voeten een onbeschreven blad…

In een tijdloze ruimte Dat mijn leven heet Dwarrelen vragen Voor mijn ogen De vragen zijn niet te lezen Slechts gissen kan ik doen Ik leef alleen niet voor een antwoord Niet voor later en niet van toen Ik laat ze rustig dwarrelen Ze vallen zachtjes in het zand Langzaam stap ik er over heen Met overige woorden in mijn…

Bladeren dwarrelen voor mij geelgroen of bruinrood, aan het sterven of al dood? Bladeren dwarrelen ook naast mij. Zij zweven in spiraal vanuit de kruinen van de oude bonte gaard, en vallen met wat blauwe pruimen op hoopjes, in het gras vergaard.…

terug naar moeders schoot ik ben een blad en dwarrel wat mijn dagen heb ik wel gehad ik sterf in rood de herfstdood…

over de snelweg dwarrelen de zaadpluizen sneeuw in de zomer…

Speelse gedachten dwarrelen in de stralen van de lentezon.…

Een waterjuffer daalt geruisloos met zacht vibrerende vleugelslag gracieus in de warme zomerdag naar een vijver met fijn eendekroos pluizig kleine bollen drijven broos het water gaat rimpelend overstag ze dobberen onder moeders gezag de zorg voor het grut is weergaloos Plots stort een rover met een plons sierlijk zeker uit de hemel…

Voel de onmacht van het strijden De bladeren vallen op hun plek Gekleurde rode vuren Vinden op de grond hun stek En de wind blijft onstuimig blazen Steeds lager bij de grond Ik dwarrel heel gehoorzaam Doelloos in het rond…

Dwarrelende sneeuw Bedekt de koude aarde In maagdelijk wit…

natte sneeuwvlokken dwarrelen neer op het gras smeltend in de zon…

helikopters dwarrelen uit de bomen ik plak er eentje op mijn neus zweef lichtvoetig boven de grond…

Voor een dwarrelende wederkeer luchtweerstand voor een zekere aankomst haar gewicht…

hoe vergankelijk het leven zich openbaart in dwarrelend blad hoe gedreven mijn bestaan zich nestelt in zon en wind (tanka)…

kleine sneeuwvlokjes dwarrelen naar beneden langzaam heel langzaam in een serene stilte ontstaat een prachtig landschap…

Boze stemmen in de gang, verwijtende woorden dwarrelen door het huis, nog een laatste poging, maar alles tevergeegfs het is enkel de rust die terugkeert.…

toen de ellende begon Bij jou is de mooiste sneeuw slechts uit wit gegrond Bij dwarrelend lentesneeuw horen ook sneeuwklokken Beiden niets in vergelijking zoals jij vertederend glimlacht Je prachtige intense blik verhit mijn brandende levenszon Geborgen binnen mijn hart klop je mijn levenscyclus rond…

louter mist en stilte rond wazige bomen het water oeverloos ruisend slechts de geur van grond en dwarrelend blad van lichte weemoed en vergankelijkheid…

Hoe komt dat nu Jij Vallen de schellen van mijn ogen Ben jij ontmaskerd Leeg, verwend Het dwarrelend stof Rond mijn hoofd Is van jouw standbeeld Gevallen van zijn sokkel…

Vlindertjes Vrolijk en vrij Dwarrelend Ergens binnen in mij Kriebelend Een heel fijn gevoel Jij kent het Weet wat ik bedoel De oorzaak Voor die vlindertjes in mij Die oorzaak Ja, dat ben jij !…

een steen was ik waarop jij je hoofd wou leggen hoe je mij dan in mijn hardheid diep besliep en me verbrokkeld achterliet verkorreld en vergruisd een dwarreling van dromen waarin je me tot splijtstof schiep…

geloof in liefde gouden regen satijnen handen een veer die de zilveren zee kan strelen fluwelen wegen in harten van nu eeuwig zijn en blijven dwarrelen in hoofden die geliefden zijn.…

Dient de glans Als bericht, Voor de dwarreling voor elkander.…

(voor Vanessa Paradis (22 december 1972)) Je bent geboren in Saint-Maur-des-Fosses nabij Parijs. Je bent het eerste kind van vader André en moeder Corinne. Je hield ervan om naar de bioscoop te gaan en je idolatie voor Marilyn Monroe bracht je ertoe om piano- en danslessen te nemen. Je was veel in het gezelschap van je oom Didier Pain en zijn artistieke…

De blaadjes verwelken, Vallen af Dwarrelen naar de plek Onder de boom Waar ik zo vaak zat, De wind steekt op Blaast ze uiteen Naar een plek waar Ze verrotten Heel alleen…

Bloedrood op witte dons, pijlen verspreid, veren dwarrelen kleurloos. Sluiper sloeg toe, geen genade in harde wintertijd, honger gestild. Cupido voorgoed gevallen.…

De lach die hij liet in haar viel dwarrelend in deeltjes wij onbreekbaar achter blauwe ogen gesmolten zijn stilaan voorbij er is papieren honger en leeg van verliezend wachten klein…

De lach die hij liet in haar viel dwarrelend in deeltjes wij onbreekbaar achter blauwe ogen gesmolten zijn stilaan voorbij er is papieren honger en leeg van verliezend wachten klein…

Je kust mij mijn zwijgzaamheid in en rukt mij uit de greep des Tijds waar gedachten afwezig zijn en tijdloosheid wiegend als een dwarrelend blad aan onzichtbare koorden blijft hangen boven het aardoppervlak.…

Wat is ons leven broos als blaadjes van de beukenbomen die dwarrelen in de wind al is de lucht nog vol van zomerdromen... Al is de lucht nog blauw en straalt de zon met vreugde - ons lied is kort van duur hoezeer de melodie ons ook verheugde...…

wilde ganzen klonteren weer samen bomen raken stilaan in de rui tussen kleurende struiken weven spinnen een vroege herfst dwarrel ik rond in breekbaar zomerlicht…