Inloggen
voeg je verhaal toe

Verhalen

Bruin omrande rozen...

Weifelend sta ik met de vaas oude bloemen in mijn handen.
Weggooien? Eigenlijk zijn ze op. O ja, ze staan nog fier overeind. Geen enkele witte bloem heeft zijn kopje laten hangen. Maar de bruine randjes geven aan dat ze aan hun einde zijn. Drie weken lang hebben ze in volle glorie staan schitteren. En telkens als ik ze zag dwaalden mijn gedachten weg, kreeg ik weer dat eigenaardige gevoel over me: een vreemde mengeling van weemoed, opstandigheid en verdriet.

'Ik hou zoveel van witte rozen' zei mijn schoondochter toen ze me dit uitbundige boeket gaf, drie weken geleden. Diezelfde dag vertelden zij en onze zoon over hun besluit om niet meer samen verder te gaan, uit elkaar te gaan... Het einde van hun relatie. Over, voorbij.

De negen jaren waarin ik haar steeds beter heb leren kennen, een fijne band met haar heb gekregen, haar als mijn eigen dochter ben gaan beschouwen, blijven maar door mijn hoofd heen dwarrelen. Flarden herinneringen trekken als een onsamenhangende film voorbij. Vrolijke vakanties, gezellige familiefeestjes, haar laatste moederdagcadeau voor mij. Vragen borrelen op…
Dan valt mijn oog weer op de bloemen. Weggooien, dit boeket vol symboliek? Ik kan het echt niet! Dus knip ik de mooiste bruin omrande witte rozen uit de dorre bos en leg ze voorzichtig te drogen in een mandje. Die bewaar ik zorgvuldig, die zullen altijd blijven. Zoals ik hoop dat er ook iets bewaard zal blijven van mijn relatie met haar, al zal die altijd getekend zijn door een bruin randje.

Schrijver: Nell Levendig, 6 mrt. 2006


Geplaatst in de categorie: algemeen

3,2 met 4 stemmen 672



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)