Alle inzendingen over En zo mogen we volgende week weer naar het stem lokaal

En zo mogen we volgende week weer naar het stemlokaal, voor de zoveelste keer, kijk dat de optie er is, geweldig maar de reden dat is natuurlijk een regelrechte aanfluiting! Het is te idioot voor woorden dat volwassen mensen ( want dat zijn ze toch?) niet op een normale wijze kunnen werken met elkaar.…

Maar steeds weer stelde ik het uit het kan volgende week wel weer tijd genoeg nog om te praten maar volgende week komt nooit meer. Nee, we zijn nooit uit- of bijgepraat en ik heb daarvan nog altijd spijt 'k heb zelfs nooit ruzie met jou gehad dat vonden we verspilde tijd.…

‘Stem GroenLinks PvdA.’ De naam van de partij stond voorgedrukt en na lang vergaderen hebben ze besloten het woord ‘Stem’ daar boven te plaatsen. Dank daarvoor. CDA. ‘Dichtbij mensen. Samen naar morgen.’ Deze tekst suggereert dus dat ze bij je op de koffie komen en dat we dan over de toekomst praten. Nou ja, het is iets. Christen Unie.…

Op 3 maart stemmen we op lokale politici. Maar niet of nauwelijks nog op grond van een lokaal debat in lokale media. De landelijke politiek domineert het debat volledig. Landelijke media bieden deze kopstukken gretig een podium.…

Waarin je duidelijk ziet, dat ze je mogen. Je bent altijd welkom, al kom je weinig op bezoek. Want je hebt nooit tijd, en het is niet iets dat moet. Het komt morgen wel, of anders volgende week. Maar dan wel snel, "zijn we maar geweest."…

Zo staan we een minuut te kijken naar het scherm. Dan klaart het gezicht van de verkoper op. “Jij gaat volgende week terug komen”, zegt hij met een vage glimlach. “We hebben een nog betere aanbieding, hier heb je alvast de folder van volgende week”. Goeie verkoper, bedenk ik terwijl ik hem bedank. Tuurlijk kom ik volgende week terug.…

Als we écht verschil willen maken, moeten we misschien iets minder focussen op het verhaal dat we thuis kunnen vertellen, en iets meer op wat lokaal werkelijk nodig is. Niet meer selfies, maar meer samenwerking. Niet het gevoel van impact, maar daadwerkelijke impact.…

De man (heel wat jonger trouwens), die we sinds gisteren weer thuis weten, zei twee weken terug: "Ik ben er een paar weken niet hoor!" Heel fijn om te weten, want je let er toch op… Tot gisteren, want ineens komt ie weer voorbij, blikt omhoog en zegt: ik ben er weer hoor, dus vanaf nu….…

Met glimmende ogen neemt mijn zoon vast een kijkje in het lege lokaal van groep acht, waar hij volgend jaar te vinden zal zijn. Hij wil wel dààr, bij het raam. Hij is eraan toe, ik nog lang niet.…

Want denken is hun brood als ze spreken en beloven wat we weer voor de volgende vier jaar mogen geloven.…

Deze week ‘vierden’ we dat Donald J. Trump een half jaar aan het bewind is in zijn tweede ambtstermijn. Is het meegevallen? Mijn antwoord is heel duidelijk: nee. Op alle fronten is zijn beleid in mijn ogen min of meer desastreus.…

We zijn over bergen gelopen. We hebben ook in rubberboten gezeten.’ ‘We wachten op status. Dan mogen we weer wat doen.’ ‘Ik wil studeren,’ zegt de zoon.…

Ze accepteren mij niettemin, noemen mij bij de naam en zullen mij volgende week helpen met mijn borduurwerk......…

"Nee, het is geen weer", zegt een stem, die nog onwennig klinkt. "We proberen het volgende week opnieuw".…

De foute insinuatie die door een verslaggeefster gesuggereerd wordt is volkomen onterecht, jazeker zo mogen we niet denken. We mogen NIET hardop zeggen wat er speelt, zelfs niet fluisteren dat we toch denken dat....dat we toch weten dat....dat we toch veronderstellen dat...dat, ach wat een zinloze discussie, maar is die wel zo zinloos?…

En ik zeg, ja hoor, vórige week. Je pakt m'n hand en zegt, wat ben je kóud, 'k warm je handen wel... en ál die tijd dat we bij je zijn, zitten we hand in hand, niet omdat ze zolang kóud zijn... we houden de band, tot we weer weggaan, je aandacht verslapt.... tot volgende week?!…

Haar stem was donker en hees toen zij begon te zingen. Ik werd en was betoverd door haar ogen en haar stem. “Ze betovert iedere man” fluisterde de kerel naast mij hees. “Ik kan het weten want ik kom hier iedere avond”. “never was a cornflakesgirl. This is not really happening.” Zong Tori.…

We mogen weer, we zijn gerechtigd te gaan stemmen en dat geldt voor iedereen die achttien jaar of ouder is. We mogen weer, plakkaten hangen door elke gemeente en wij "mogen" onze stem uitbrengen, de gemoederen lopen op, zoals bij iedere verkiezing.…

Op naar woensdag dat we met zijn allen weer het behang een stipje mogen geven met een rood puntje…op naar de dag van de verkiezingen dus. Als de weergoden het goed hebben, wordt woensdag een stormachtig dagje dus niet alleen voor de mensen op wie je kunt gaan stemmen, maar ook het weer doet mee…voorzienigheid soms?…

De Donald Duck stem van de psychiater liet een negatieve echo horen tegen de muren van het saaie lokaal in het zakelijke gebouw. De oren van Bjarne waren niet aan de felheid van de werkelijkheid gewend. Hij verweerde zich met boze woorden.…

Als ik fluit moeten ze allemaal bij mij komen en dan spelen we een partijtje slagbal. Alle regels die bij de meester gelden, gelden ook bij mij, zeg ik ferm. Allemaal drommen we weer naar buiten en zowaar er wordt serieus gespeeld. Als ik fluit komen de meesten vanzelf naar me toe....niet te geloven!…

We schuifelen naar binnen. Ik zit helemaal vooraan, recht tegenover het bureau. Als meneer De Bruin het lokaal heeft verlaten, legt mevrouw Bonnet haar map neer en kijkt kort de klas rond. ‘Bien,’ zegt ze, ‘livres ouverts, page 17.’ Terwijl ze door het lokaal loopt, leest ze een Frans gedicht voor.…

Hoewel we pas een paar repetities achter de rug hebben gaan we meteen maar optreden. Volgende week tijdens een sponsorloop voor KIKA. Meteen ja gezegd en nu moet er dan ook repertoire komen.…

We kunnen ze steeds weer herlezen. Zo blijven ze de herinnering voeden. Volgend jaar, als de magnolia weer bloeit, ga ik er met een van die bundels onder zitten. Nu stop ik met deze column. Uit respect voor Bril houd ik het korter dan ik gewend ben.…

Al hadden we soms geen werk en zaten we weken zonder geld we waren altijd gelukkig en dat is alles wat telt Toch zijn we ondanks alles nog steeds zo ontzettend rijk als ik elke dag weer naar onze kleinkinderen kijk. Die lieve stralende snoetjes met hun heerlijke lach zorgen 's avonds weer voor een verlangen naar de volgende dag.…

Nu moet ik toch gaan slapen, Dus doe ik mijn ogen dicht, Zodat ik mezelf weer bij elkaar kan rapen, De volgende dag bij het ochtendlicht.…

Je eigen stem terug horen was een mooie maar vreemde gewaarwording. We verplaatsten ons naar een lokaal achter de Gereformeerde Kerk, die naast de ULO stond, zodat we geen last zouden hebben van storende geluiden uit aangrenzende lokalen.…

We hadden toch mogen proeven van de chocoladefondue, maar zelfs deze had ons niet kunnen bekoren. Die avond bezochten we nog het "buitengebied" waar een mevrouw eenzaam woont in een vrijstaand huis. Flarden aan de hemel met gouden omranding gaven aan dat de avond spoedig zou vallen.....…

Zegt iemand: jongeren vinden het belachelijk, dat ze niet mogen stemmen op een districtvergadering. Ze vinden het niet democratisch. Ze snappen niet, dat ze alleen mogen toekijken. Als een bij gestoken reageerde ik. Hoezo ondemocratisch!…

Je leert zoveel, kan mijn hoofd er weer niet bij. Vergeet het maar! Tot een volgende week... ongehinderd door meningen, zweet ik de colors uit mijn navel. Want als we het dan toch steeds maar weer over kleuren moeten hebben; dat zwart/witte beeld, dat kan echt niet meer.…