Alle inzendingen over Hilde Ludo Frieda Re

(voor Hilde Ludo Frieda Rens (1972 - 2009)) Je bent geboren op 3 maart 1972 in Antwerpen. Je was de jongste dochter van Walter Rens en Anita Claes. Je oudere zussen zijn Anja (1963) en Inge (1966). Je groeide op in Kontich. Je gezin was rooms, maar dat geloof heb je later opgegeven.…

verhaald dat onz' ome ludo bijgenaamd d’n slome ludo krijtte z'n bloemkool - oh sukkel d' halve zool - hij voer onder zeilen ter keur om te veilen bij het uit stallen is 'n kooltje gevallen de meester van de keur zag water wit van kleur ludo rood in 't gezicht werd van bedrog beticht oom ludo riep meteen "thuis was-ie nog gewoon…

Tja, met Ann en Ludo weet je maar nooit.…

En dan staat daar zomaar Frieda, de jongste dochter van Harry, haalt herinneringen op. Zij is haar vader kwijt, de puurheid van haar verdriet was intens en vooral eerlijk. Door Frieda is Harry in mijn achting gestegen.…

Tommy tomaat en Frieda framboos gaan naar het blenderfeest van de familie groen op de hoek van de gezondheidslaan nummer twee bus vijf ieder apart want als toetje eigenwijs wacht Frieda framboos op Billy de gele kiwi Tommy tomaat is pittennerveus want Erika paprika is weer te laat…

microfoon het lijkt zo heel gewoon je dochter zong zo prachtig en jij bleef aan de kant totdat ik je overhaalde en meenam aan de hand "starry, starry night" een lied uit jouw jeugd ik zong zachtjes mee en genoot van jouw vreugd je hebt een drempel overschreden gedaan wat je altijd wilde die "starry, starry night" was JIJ de ster, Hilde…

Maar toen kwam het bericht dat Vlaams minister van Mobiliteit Hilde Crevits vanaf volgende zomer de lichten wil doven op de Vlaamse autosnelwegen. Er valt heel wat te zeggen over Hilde Crevits, maar niet dat ze gestikt is na haar eerste absurde idee.…

Dromerig keek Hilde omhoog naar de blauwe lucht. Witte wolken dreven langzaam voorbij, op weg naar een onbekende bestemming. De wind wiegde het kopje zachtjes heen en weer. Hilde werd er een beetje slaperig van. De oranje blaadjes glommen van geluk. Vandaag was hun grote dag, vandaag zagen ze voor het eerst de zon! Hilde voelde zich zo mooi!…

Houden, als kind, van zachte lijnen, van felle kleur: ultramarijnen, oranje en rood, gelijk een zon; van warme gelen, rijp als koren van sluiers blauw, wolkenverloren van helder wit; sneeuwwater; bron. Twee eeuwen later, dieper houden van warme tinten, donker gouden gebarsten oker, schroeibruin brood. En met de ogen willen meten, en met…

'Hoi, Hilde, heb je er weer zin in vandaag?', vraagt Miranda. 'Zeker! ik kan niet wachten op het eerste kapsel!', antwoordt Hilde. 'Nou, kijk, daar komt Bram, die kan wel een knipbeurt gebruiken!' 'Inderdaad zeg, wat een hippie!'.…

mijn naaste buren Marokkanen en nog één op de and're hoek ik zou ze echt niet willen missen ja, dat is nou and're koek!…

Stoeiend, achter deuren (tot genot) het Gebeuren (zoveelste poging tot) Het leuren… re: Wat een onding! re: Scheur kapot! ('k wíst dat 't misging) Oh, gruwelijk dichter- slot…

Met de fluitist Johan Feltkamp en Frieda vormde jij het Amsterdams Trio. Na de breuk met Frieda, trouwde Frieda in 1930 met Johan. Dat duurde tot 1936. In de oorlog was ze lidnummer 203 van de verzetsgroep Groep 2000, geleid door Jacoba van Tongeren en haar geliefde partner Nel Wateler.…

In 1913 trouwde Edward met Clara Lotte von Marcard, een vriendin van jouw vrouw Frieda Blell en jou. Frieda was al lange tijd jouw metgezellin en jullie waren in 1913 getrouwd. Frieda was een landschapsschilderes en ze modelleerde veel voor jou. Je had haar al in 1908 geportretteerd. In Schloss Hartmannsberg maakte jij jouw bekendste werken.…

Kilobits en gigabytes, verafgood als essentie van het leven, onverdroten verworden tot megavermaledijde data, plegen in hun ondermaanse zijn, gedoemd het heft uit handen te moeten geven. De bits en bytes zijn eindeloos moe, gebrand, gedownload en gekloond, digitaal en dol gedraaid, gecrasht door spam en virussen vergeven, verguisd, verfoeid…

Als een reveil van gerecycleerde vergankelijkheid, somptueus in idiotie maar sober vol onbegrepen gratie, als een vicieus vibrato van dolgedraaide stilte, smachten zeven - ja, zeven! – gracieuze gratiën naar een streling, een onooglijke blik. Naar een aai van onverholen bewondering, vol verwondering. Het aftandse tandwiel grijpt de ketting…

Als dat zo verder gaat met de mosselen, zie ik de toekomst somber in. De Nederlanders profiteren er van. Je moet maar eens gaan kijken naar die mosselboeren in Nederland. Ik ken er één met zeven Porsches, voor elke dag één. Het is wél de eerste keer dat de klanten het laten afweten. Ik vrees dat de mosselmannen zichzelf zwaar in het vlees aan het snijden…

Het was weer zo'n dag: Piet had regen voorspeld en oh jee, het werd prachtig weer. Daar hadden we natuurlijk niet op gerekend! Aan de slag dan maar; papje gemaakt, saus gemaakt, de boel opgeruimd en snijden maar! De eerste klanten kwamen al vrij snel. Heel gezellig om elke week weer dezelfde mensen te zien, even bij te kletsen en de laatste nieuwtjes…

jemig, wat een dag.... Niet werken, afschuwelijk! Een dag niet werken is een dag Nico niet zien....Maar ik heb het overleefd...ternauwernood! Toen ik vanmorgen opstond was hij het eerste wat in mijn hoofd rondspookte. Heeft hij het nou wel of niet gelezen? Heeft hij het wel gelezen? Heeft hij het wel goed gelezen? Vanmiddag uitsluitsluitsel over…

Ik zag je voor het eerst Ik wist niet wat ik zag Het was liefde op het eerste gezicht Maar nu ruzie's Die mij pijn doen, Waar ik niet tegen kan Mijn gevoel slaat over naar verdriet, bang zijn om je te verliezen wat ik niet wil…

En deze wens, die christ'lijkheid verbant En ik aanvaard, is Brahman's and're kant: Hem kreeg ik steeds terug, bij ied're ruil. Zo handhaaft zich het eeuwig evenwicht: Een helft van de aarde is donker, de and're licht; Lag er geen drek om heil'ge Simeon's zuil?…

Als 'k aan een brief van wie ik liefheb, smul, Verleng door kleine hapjes ik 't onthaal: Mijn ogen likken zuinig ied're haal, Ied're misplaatste punt op, ied're krul; Met een gedachte aan mij, een glimlach, vul Ik 't wit tusschen twee letters, en 'k vertaal Een inktkladje als een half beschaamd signaal, Dat - als de pen - het hart…

Zoekende lopen de gedachten rond Op 't eng bewustzijnsplein, en keren om, Elk de eigen weg, of zij de waarheid vond; En ontzaggelijk rijst op de achtergrond Van ied're ziel afkeurend, wachtend, stom, Het angstig donk're blok van 't Christendom.…

Wij zouden eens moeten zeggen: ‘Sorry, Hilde, ’t geld is op, we kunnen uw loon maar betalen als er vers geld is.’ Ze zou beter zout bijbestellen, het laten uitstrooien en dàn uitspraken doen over chaos die wel of niet te vermijden is. Maar wat zegt ze dan?…

Nu ik opeens haar benen zie, met die ronde, wond're dijen, zacht, eronder hard, spieren die soepel door jeans heenglijen. Met ied're wiegende stap, zo'n lange, beetje lome, deinende vrouwenstap, ze dichterbij zie komen. Word ik wee zoals een man dat alleen bij zo'n vrouw kan.…

Een goed schoolleider re(a)geert.…

Z'n menner verder nog dan onbereikbaar, een andr're wereld in zijn denken. Ogen die voren trekken van verlangen niet kijken, passen in de pas getrokken voren een and're richting gaan, spieren, ingetoomde kracht zacht aanraken willen, beroeren, behouden. Hoeveel voren tot de avond? Hoeveel morgen? Morgen...…

'k probeer het handig te ontwijken de grimassen rond mijn bitt're mond maar de pijn die lekt uit ied're wond doet mij uiteindelijk bezwijken ik die de marathon kon lopen zit nu gekluisterd aan mijn stoel met slechts nog één onnozel doel mijn zelfbeklag ontlopen net nu de lente mij haar hand wil reiken en vogels lokken mij alom net nu…

In 1927 trouwde je met Hilde Isai, die uit Trier kwam en die in het Bauhaus fotografie studeerde. In de jaren twintig had je haar vaak geschilderd, zoals op 'Zweimal Hilde' uit 1923. In 1928 werd je tot professor benoemd. Jouw tekeningen en afdrukken zijn sterk realistisch en zeer kritisch op de sociale en economische orde.…

Eerder nog dan de aanwezigheid van Lisa of Sofie of Hilde heb ik nood aan de sporen die ze ieder voor zich hebben nagelaten – een hand- of voetafdruk in elke tegel van mijn weg - als geluk dat blijft en nooit verdwijnt zodat ze er zijn in mijn beleefwereld en ik hen meeneem, waar ook ik ga.…