Alle inzendingen over SPOOKACHTIG

Die betoverende geur prikkelt het spookachtige achttal tot zweven, steeds verder zoeken. De zwarte akkers lokken al. Neerdalen? Nee! Mensen breken met hun ijzers en motoren die aarde. Geen plaats voor zulke vingers! "We gaan een groot rijk stichten," fluisteren de beide middelvingers.…

De kromme herfstmaan klampt zich vast aan een linde en sleept zich omhoog, traag opent de oude uil zijn spookachtige ogen.…

Hij rent door de lege straten, waar de huizen hem spookachtig aanstaren. Geen mens te zien, geen geluid te horen. Op de daken zitten grijnzende vogels doodstil te wachten tot hij valt. Opeens een oorverdovend lawaai. Hij schrikt, valt, ziet de vogels snel op hem afkomen… Verdwaasd kijkt hij naar zijn blèrende wekker.…

Het sneeuwspook had gebruik gemaakt van zijn spookachtige gave om door muren heen te dringen. Hij was weggevlogen onder een stoel in de toneelzaal. Daarbij had hij zich zo klein gemaakt als een lucifervlammetje. 's Avonds was de zaal vol mensen, die hun bangheid van die middag weer vergeten waren.…

Het is letterlijk stilte voor de storm spookachtige straten bijna verlaten op een enkeling na optimist of niet in staat vastgelopen in meters file motoren oververhit vingers trommelen chaos en paniek wachtend op het oog angst zweet voor de monsterlijke kracht deuren en ramen dicht gespijkerd lijdelijk wachtend tot de tornado losbarst…

spookachtig landschap splijtzwammen woek'ren, lachend waarom ging zo weldra de eenheid teloor verscheurd door tegenstanders ooit medestanders een lied van pijn dringt zich op stokt in mijn keel een traan in mijn oog toont een flauwe ster van vergeefse hoop maar machteloosheid heeft mij in haar machtige greep en het landschap trekt vol…

In het spoor van de tijd lopen herinneringen hand in hand met de kiezels van een verloren jeugd Uitgehouwen staat jouw naam in de marmeren steen, scherp doch geslepen kijken levenloze letters mij aan, verwonderd lees ik reeds begraven tijd In dorre grond dorsten plantjes naar leven, spookachtig verlicht door een kaars, smelten voor…

In de duisternis kwam hij aan. Hij parkeerde zijn auto op een hobbelig paadje en liep zacht naar een al openstaande deur. De stilte was om te snijden, de duisternis liet hem struikelen over stenen en stukken hout, geen lantaarn in zijn bezit, alleen het licht van de maan dat hem leidde naar weer een deur die half in de sponningen hing. Verval…

Ik zit klaar en opeens klinkt er een spookachtig maar mooi geluid over de vlakte, de tijd lijkt stil te staan tijdens het lied. Het is een lied dat gaat over mijn verleden als wolf, de wolf, die het zingen over de vlakte als enige beheert. De wolf.…

Maar verstijfd, als een harlekijn, als een ledenpop grijns ik tegen mijn spookachtige beeld in de spiegel......…

Hierdoor was onze "vriendschap" een schijnvertoning en een spookachtig schimmenspel en ik een schijngestalte, een - om zo te zeggen - "lege huls".…

Het stijgt, zompige damp van ijle nevels zwieren als spookachtige slierten, fluisteren van her en van vergeten hoeveel schreden deinden over de holle weg waarop ik mijn stappen zet hoeveel karren spoorden hun gewicht voor mijn dromerige voeten kromgebogen bomen zegden gedag terwijl hun versteende wortels trilden onder het verloren gewicht…

Altijd had ik zulke taferelen verschrikkelijk gevonden en hadden deze tot mijn spookachtige, morbide en satanische fantasie gesproken, zoals ook het beeld van de gekruisigde man bij de Abdij van Koningshoeven als we daaraan voorbijfietsten; mijn goede ouders en ik en tot op de dag van vandaag siert het witte kruisbeeld mijn slaapkamer; een artefact,…

De stoelen, de tafel, het bureau worden omgeven door een spookachtige leegte, door een luchtledige dat benauwt en verstikt. Het lichaam van mevrouw is vervormd door reuma; ze strompelt voort op onelegante schoenen; haar hulpeloze handen grijpen zich vast aan de stoel als struisvogelklauwen.…

De stoelen, de tafel en het bureau worden omgeven door een spookachtige leegte, door een luchtledige dat benauwt en verstikt. Het lichaam van mevrouw is vervormd door reuma. Ze strompelt voort op onelegante schoenen. Haar hulpeloze handen grijpen zich vast aan de stoelen als struisvogelklauwen.…

Zij zou dan ook beter tot haar recht gekomen zijn in een renaissancistisch kasteel dan in deze spookachtige, enorme ruimte, waarin zelfs zij in het niet valt en, zoals gezegd, noodzakelijkerwijs een misplaatste indruk maakt Toch is de menigte onveranderd sinds eeuwen, zij het dat zij in Versailles zijden jassen, kniebroeken, jabots en gegespte, elegante…

Het was behoorlijk donker en het was haast spookachtig om te zien, maar gelukkig wist ze wat het zijn moest. Het waren de ogen van die kleine zwarte Kimmy, want iets anders kon het niet zijn.…

Op mijn heenreis naar het naburige dorp passeerde ik een hoog oprijzende molen met gladde, witte muren waarop spookachtig licht viel uit vele schijnwerpers.…

Op mijn heenreis naar het naburige dorp passeerde ik een hoog oprijzende molen met gladde, witte muren waarop spookachtig licht viel uit vele schijnwerpers.…

Maar wel verstonden ze die spookachtige kreten. 's Ochtends vlogen die zangvogeltjes hun nesten uit, en zongen mooi voor alle kabouters, die hun werk deden in de eethuizen en in het Kabouterdorp. De kleine dwergjes wisten wat er verlangd werd. Vele nachten staken ze hun handen uit de mouwen. Ze droegen stenen aan, metselden en timmerden.…

Grauw grijnst de bui ons toe De grommende donder nadert pijlsnel Een uur al is de zon gezonken Het duister wordt blauwflitsend licht Weer een print denk ik gelaten Ontwakend uit mijn schemerdroom halfwakker nu besef ik het onweer De hemel laat fel blauw verlichting toe Spookachtig maanlandschap rondom Hoezo geen leven op de maan Rondom…

Een spook met een gezicht, een spookachtig gezicht. Het gezicht van de mens die niet kon communiceren. Het gezicht van een gestorven vriend, en hij herinnerde zich alle twijfel, alle nooit uitgesproken woorden. Hij herinnerde zich conflicten, maar ook de mooie momenten. Die mooie momenten van liefde, toen alles nog in vrede plaatsvond.…

De tocht werd voortgezet onder deskundige toelichting van onze gids en voerde tevens langs het spookachtige staketsel van het voornalige landhuis "Moerenburg" dat zich zwart in de nacht aftekende met haar silhouet. "Zomerlust" was ook onze eindbestemming.…

Vertonen zich de vele dieren om te drinken Dorstig laven ze zich slurpen zich vol Hun buiken opgezwollen rond en bol De zon zakt weg en het wordt kil De dampen stijgen op boven het zwil* Dat zijn de wilde wieven en ze zweven Over het ven en voelen zich verheven De mens ziet stille toe het doet hem huivren Niet slechts de kou maar ook spookachtig…

Maar de eenzaamheid, voorheen zo fors gevoeld, staart mij niet meer aan als een monster uit wijd open holle ogen, zij schijnt haar spookachtige, huiveringwekkende aanzien en gestalte te hebben verloren: ineens voel ik mij opgenomen in de stad tussen de Tilburgers als in de familie die ik niet meer bezit, als in het oude huis, mijn geboortehuis, te midden…

Maar de eenzaamheid, voorheen zo fors gevoeld, staart mij niet meer aan als een monster uit wijd open, holle ogen; zij schijnt haar spookachtige, huiveringwekkende aanzien en gestalte te hebben verloren; ineens voel ik mij opgenomen in de stad tussen de Tilburgers als in de familie die ik niet meer bezit, als in het oude huis, mijn geboortehuis, te…

Zakkenrollerbedragen, in rekening gebracht voor spookachtige ‘diensten’ die ze onnodig voor de boedel ‘verrichten’. Eergisteren was het bingo. De envelop maakte me al pissig. De 2019-tarieven stijgen, wegens niet-duurzame varianten, in hun jargon. Wedden, klantcommunicator Bas Bisschops, dat ook u geen eind kunt maken aan ‘onze’ relatie?…

Zijn haarscherpe, spookachtige, soms lugubere naakten, meestal vrouwen, lijken wel een rariteitenkabinet van vreemd genoeg seksloze schoonheden. Een Maria met perfecte borsten heeft een beroemde icoon op haar borstenpaar geplakt, Noorse kaarsen branden op haar lijf en Indiaanse halskettingen versieren haar.…

Dat verlicht werd door het spookachtige licht van de maan. Ik werd koortsig geplaagd, in het begin negeerde ik haar. Later begon ik de herinnering aan die dromen, heimelijk te koesteren. Haar zuigende werking was haar verleiding. Ik trok de stoute schoenen aan, de een vertaald dat met moed, de ander met onbezonnenheid.…

Pieter; in de nissen grijswitte standbeelden, spaarzaam en spookachtig verlicht en helemaal vooraan een altaar, overdadig uitgerust met enorme standbeelden en kandelabers en mijn "misdaad" waarover ik die morgen nog mijmerde schijnt weg te vallen tegen het immense, tegen het verhevene dat hier tot uiting komt, schijnt te vervliegen en te vervluchtigen…