Alle inzendingen over Verwensingen

Soms verliest een verwensing aan kracht en raakt versleten. Dan wordt hij veelal uitgebreid, tering wordt dan bijvoorbeeld: ‘Krijg de vliegende vinkentering’. Een voorbeeld van een fictieve ziekte: ‘Krijg een nagelpiepverzwiepering!’…

loop naar het park! ruik het ruisen van fluitenkruid neurie, krijg acuut de kwinkeleer om je oren koop laarsjes streel het bruine suède en je pasgeschoren lippen koop ijs en chocola eet op en denk aan neuken bel je minnaar terug toets gratis de vijf…

Draken die elk vuur verwensen. Lachende kabouters die lachen om mensen. Kinderen die niets meer wensen. En niemand gelooft meer in sprookjes omdat ze steeds beginnen en niets meer veranderen.…

Zelf dacht ik dat ik mijn fijnste uur al beleefd had, deswegen nam ik afstand van de verwensingen die ik u toe dichtte, nam ik in stijl afscheid. Maar dat gaat gewoon niet gebeuren, ik zit hier als de spreekwoordelijke bok op de haverkist. Ik ga u hard raken, vrees mij.....…

. ---------------------------- uit: 'Verwensingen', 1991.…

Het onmogelijke werd bewaarheid In een relaas van onmogelijkheid Uitgesproken in bijtende woorden Met open vizier zonder schroom Geen verhaal op fluisterend vertrouwen Warme liefde bevroren wederzijds Slechts blinde woede en verwensing Gegooid met etterend pus brandend in hel En lijdzaam onderga ik dit alles En zie hoe het dons op je…

het lijkt alsof ze hem verwensen daarom wil hij moed vergaren. Schuifelend gaat hij stap voor stap door die mensenmenigte heen, Wil vluchten voor die massa want het liefst is hij alleen. Verwijderd van alles wat mens is, terug naar het land van de dieren waar liefde onbesproken altijd voor hem zal zegevieren.…

Genoeg valse verkiezingen En dioxine-vergiftigingen Genoeg valse verwensingen En rode daden na zwarte woorden Genoeg valse oplossingen Na misplaatste analyses Genoeg onverenigbare doelen En heilige offers Na de rampvloed rest de schade Die de hele wereld schokt Maar de golven spoelen tijdelijk Onze eigen zonden weg…

bespat spiegelen de ramen het licht dat zacht van binnen gloeit en versleten zinnen boeit maar tijdens deze te korte dagen zijn er geen mensen meer om wat glans te vragen zie! ze haasten zich hun blik neergeslagen en ze staren star naar voor gericht de koude buiten kruipt heel diep en kraakt het hart, het lijf en leden…

staat zag witte nevels de mistige horizon kussen in de koude stilte van morgen voelde hoe onze banden braken toen jouw ogen mijn waarheid raakten doodlopend trok ik mijn cirkels recht kwam dwalend hard op mijn bek terecht woedend trapte ik jou van mij af terwijl ik nog altijd veel om je gaf verstikkende liefde een woordloos verwensen…

Want aan de rozen zitten stekels die ik dan toch zou verwensen... Ik zou pas van een roos genieten als die geen doornen had dan zouden ze mijn pad mogen plaveien met alleen maar rozenblad...…

Kreten in de kelder een wit paard verschijnt zie nu ineens helder als het donker verdwijnt Geritsel in het wilgenbos uilen huilen overal glinstering in de ogen van de vos dauw breekt de lichtinval Gejoel van massa-mensen visoenen uit oude boeken dat ze dit verwensen - de menselijkheid vervloeken Stilte in de kelder vocht druipt van…

Ik wenste dood te zijn als mijn expressie weer sliepen, in goten te leven om te overleven en te begrijpen dat het erger kan door schoonheid te vertrappen met mijn voeten en niet meer te geloven wat werd gezegd en beloofd Vele keren en vele mensen verwensen en te dromen over eten, warmte en drank voor een nacht geen symfonieen en kaarsen geen…

halfvolle glazen, lege schaaltjes dwalend door het huis vind ik de weg in m'n leven een oranje gloed van zonnestralen dromend van de toekomst het verleden verwensend en naïef blijvend vond ik de weg in m'n leven verblind door blauwgrijze nevels vind ik de weg in m'n leven terugkijkend en me oud voelend sommige mensen noemen dit een depressie…

bomen zijn weg uit het bos het ruisen is aan het verhuizen jengelt nog na in versgezaagd hout op het mos hun zielen dwalen in het woud van oudsher dat tot park verwordt paden van naalden zijn al door asfalt vermoord hoor drift in het stappen van mensen hier knispert beschaving stilte verwensend met schreeuwen in dolle…

verminkt met pijn Ziet hij haar poserend op erotische foto Weet hij, zij zal nooit meer de zijne zijn Verlaten heeft zij van een op andere dag Ging voor die ander omdat het aan hem lag Vlammen schroeien in verscheurend verdriet Machteloos gilt zijn lichaam, zij niet, zij niet Zweverig verkrampt bevredigd tot rust gekomen Schieten verwensingen…

bomen zijn weg uit het bos het ruisen is aan het verhuizen jengelt nog na in versgezaagd hout op het mos hun zielen dwalen in het woud van oudsher dat tot park verwordt paden van naalden zijn al door asfalt vermoord hoor drift in het stappen van mensen, hier knispert beschaving stilte verwensend met schreeuwen in dolle verdwazing…

In te voorspellen eenzaamheid zoek ik weer dezelfde mensen die in hun bekrompenheid alles en iedereen verwensen, en zwelgend in hun klein verdriet zingt Bachhus zacht zijn welkomstlied.…

Een zwartharige heks roept met rode stem een verwensing op oude wijze. --------------------------- uit: 'Dubbelzanger', 2002.…

Op straat liep zelfs geen mierenbeest: het zou die hete zon verwensen. Na een paar uurtjes zon en strand kwam ik gebruind weer thuis zette wat rommel aan de kant en leven werd weer lekker pluis. Na heerlijk eten en wat drinken liet ik me in een slaap verzinken: de uren liepen rustig rond.…

Tussen verwensend zwart en wenkend wit grijs ik mijn leven. Goed en slecht, het zegt me niks. Alleen maar rottigheid is me gegeven. Getergd en opgejaagd, door niets meer uitgedaagd, zoek ik angstig naar mijn rust. Ze trekken me kapot dat zwart en wit. Grijs is mijn domein maar geeft meer pijn.…

Hij beweert dat verwensen islamitische cultuur is, ik denk dan "die imam is lam, loop toch niet zo te griepen". Ik hoop nu dat hij de kutkankercholeratiefus krijgt, heeft ie iets om over na te denken als hij weer haat predikt, terwijl ik mijn wens over hem uitspreek. Ik wrijf het er alleen maar in.…

Hamers op ijzer en kletsende mensen: dit kan ik meer dan hartgrondig verwensen. Langzaam verschijnen de kleuren en later rond negen uur zie ik dan hoe mijn kater - wijdopen ogen en trillende haren - zich diep verbaast over al die gebaren. Geven en nemen, kopen en krijgen, spel tussen mensen, markt zonder zwijgen.…

ogen je rende door de branding dook met golven mee uitdrijvend tot hun stranding zon weerkaatste in je blik een lichte veeg van schaduw waar ik verbazing zag keek jij slechts schrik je kende nooit je eigen ik je was op straat een eenling tussen mensen hakken bouwden spanning op mannen draaiden steels hun kop hun trouwringen verwensend…

Jaloers op de blikken van al die mensen, jaloers op de blikken die ik kan verwensen. Ik weet ook , je hartje is bij mij, ik weet ook dat je veel denkt aan mij. Maar dat gevoel zit diep van binnen, door de drang om jou te beminnen. Alleen met jouw liefde en genegenheid, kan ik verder in de tijd.…

Maar nu ik hoor dat zelfs op een internaat voor blinde kinderen misbruik is gemaakt van pupillen, kom ik toch weer niet verder dan machteloze woorden en verwensingen.…

oktober, het is herfst de mensen lopen met gebogen hoofden en opgetrokken schouders over de straten door de wind die ongehoord sterk en hard geselt huid en gezichten meedogenloos striemen doet door regen de zomer...voorbij koud en nat zonder op te kijken vervolgen zij gehaast hun weg binnensmonds zacht verwensend waar het klimaat in dit…

Het is niet alleen de verwensing die haar diep heeft gekrenkt. De ridderloze onverschilligheid van haar huisgenoot raakt haar nog het meest. ‘Je had ze toch beschaafd van repliek kunnen dienen?’, oppert ze met tranen in haar ogen. Hij begrijpt het niet. Waarom zou je een discussie aangaan met een stel dronken idioten?…

Een ding is jammer: De Kaalkop en de Gier zijn volkomen harteloos en hebben een sterk gestel, anders waren ze al overleden aan alle verwensingen die hen zijn toegeworpen. Ze zullen echter vanzelf verdwijnen omdat het volk Louis van Gaal als enige leider zal accepteren.…

De vader gooide wat verwensingen richting de automobiliste, ik draaide me om en zei, je hebt gelijk, hij vervolgde z'n weg, zei verder niks! De opmerking van de fysiotherapeut was simpel en direct, na 't horen van mijn verhaal!…