Alle inzendingen over afscheid kamer jeugdjaren

Ik gun ze slechts een vluchtige blik en wend daarna gegeneerd mijn ogen af en neem afscheid van de kamer en van het huis en van een hoe dan ook onvergetelijk gedeelte van mijn jeugd en van mijn leven, dat ik in mijn geest niettemin inlijst als een schilderij met een gouden omranding.....…

En na dolzinnige en desastreuze escapades uit mijn jeugdjaren was ze als niemand anders mild en vergevingsgezind en mocht ik in haar kamer komen, waar ze thee schonk uit porseleinen kopjes. Het afscheid kwam onverwacht.....…

Ik gun ze slechts een vluchtige blik en wend daarna, gegeneerd, mijn ogen af en neem afscheid van de kamer en van het huis en van een hoe dan ook onvergetelijk gedeelte van mijn jeugd en van mijn leven, dat ik in mijn geest niettemin inlijst als een schilderij met een gouden omranding.…

Het uur van het afscheid was gekomen. De man kwam de zus opeisen. Hij voerde de zus, die in trouwe saamhorigheid aan de zijde van de andere zus had gewandeld gedurende de door onschuld getekende jeugdjaren, die als de ijlende wind voorbij gevlogen waren, mee in het huwelijk.…

En zo kwam het afscheid van Obri. Een auto kwam met onbekende bestemming en voerde de hond weg. Nooit hebben we geweten wat er van onze Obri geworden is....…

Iedereen kende iedereen in onze kleine wereld, in ons kleine universum en daar beleefde ik mijn stormachtige, onvergetelijke jeugdjaren...…

De lieflijkheid van de schuldeloze jeugdjaren van mijn vriendin heeft haar gezicht behouden, maar dit vormt haar enige en laatste bezit.…

Ja, de eenzaamheid is zwaar na het verlies van de echtgenoot; de veertig jaar van een huwelijk gaan snel voorbij" en we namen afscheid; de woelige stad nam haar op; zij verzonk in de menigte; zij verzonk in de vergetelheid die haar nooit meer aan mij zou prijsgeven....…

"Dit krijgt u" had men toegezegd en het was alsof Sinterklaas als in mijn verre jeugdjaren cadeaus zou gaan uitdelen aan onnozele, armlastige kinderen die beschroomd en verlegen de indrukwekkende Goedheiligman onder ogen kwamen.…

Met mijn jeugdvriendin Lucia fietste ik vaak door de grauwe straten van onze provinciestad en we kaatsten met de kleurige ballen tegen de bakstenen muren van de arbeidershuizen. Lucia's moeder zat hele dagen achter de naaimachine om een hippe garderobe voor haar dochter te vervaardigen en ze luisterde zeer graag naar het Duet uit "De Parelvissers…

Bij het afscheid worden herinneringen opgehaald en herinneringen verzwegen. Het verdriet wordt bij het ene afscheid benoemd, bij het andere afscheid niet maar is altijd voelbaar. Troostende woorden worden uitgesproken, bij deze vier bekenden vanuit een christelijke traditie.…

De silhouetten van langgerekte aken tekenen zich af in het zwarte water van de Piushaven. Een enkele visser heeft de zondagsrust opgezocht en staart over het kalme en vlakke water terwijl hij een beetje filosofeert en mediteert boven zijn hengel..... Sneeuwwitte meeuwen fladderen krijsend, met voorwereldlijk aandoende vleugels, rond een kunstwerk…

Afscheid nemen bestaat niet volgens de tekstschrijvers van Marco Borsato. Het lied moet haast wel door het hoofd van D’66-politica Hachchi zijn gegaan toen ze zonder gedag te zeggen of de boekenbon in ontvangst te nemen de partij verliet. “Afscheid van de Tweede Kamer? Nee joh, dat bestaat niet.”…

Het is alsof ik in het museum afscheid neem van mijn jeugdjaren die, figuurlijk gesproken, ondergesneeuwd zijn door de voortsnellende tijd en die onder meer onlosmakelijk verbonden zijn met de AaBe-fabriek....."…

Haar kinderen stonden samen aan haar bed ze was benauwd, en ademde zwaar en wanneer ze afscheid moesten nemen dan vond ze dat zo vreselijk naar Ze was bang alleen te blijven in zo'n kille kamer zo alleen maar elke dag bij het bezoekuur stond iedereen weer om haar heen Ze heeft een zware strijd gestreden en met slechts twee kinderen aan…

Het afscheid was een beetje sterven. Kon 't vertrek de pret bederven, bedorven was 't vertrek geheid. Gebalk had ooit hiertoe geleid. Nu is de kamer in ontbinding. Mensen, léér door ondervinding! In het nieuwe parlement komt hoop'lijk aan 't gebalkenend.…

In de duister wordende kamer richtten onze blikken zich op elkaar. We waren de enig overgeblevenen uit een talrijke familie. Ze was mijn 86-jarige tante en ik vreesde erg voor het moment van het definitieve afscheid wanneer haar gestalte zou vervagen in het uitzinnige duister, in de duisternis die ons allen wacht.…

De zon schijnt in mijn kamer, langzaam ontwaak ik uit mijn slaap. De dag van afscheid is weer gekomen. Dit is de dag dat je me wordt ontnomen. Snel sta ik op en haast me naar beneden. De tijd die dringt om nog even te spelen. Hoi die pap en een dikke knuffel. We spelen ons spel, wie is er hier de buffel?…

in de stille kamer onder strak gesteven lakens en een sprei van linnengeel je lichaam uitgeput je ogen vaalblauw langs de einder heen staren in de eeuwigheid zachtjes streel ik je gelaat heel even nog een laatste kus want afscheid nadert voorzichtig sluit ik je ogen nu mag je altijd slapen heerlijk dromen…

het hele gezin voor de tv ik doe niet mee wil even niet met de media in zee niet dat ik saai ben of de quiz niet ken het is gewoon even niks an alsof men niks anders kan ik ga liever schrijven want gedichten blijven…

zo trokken we in sprakeloos zwart hoogpolig het tapijt weer recht de levenslange salontafel tilde zwaar onder zijn stapeltjes lievelingsboeken schoven wij de fluwelen gordijnen weg om de lege kamer lichter te maken of vouwde de okergele stof ons open om door het brede venster te zien hoe op eigen laan van welkom en gaan onder treurende…

Binnenkort zal ik afscheid moeten nemen; afscheid van een kamer, van een slaapkamer, van een badkamer, van een w.c. en van een keuken. In het vreemde oord waar ik beland zal zijn zal het beeld mij voor ogen blijven zweven van wat ik achtergelaten heb en van wat mij dierbaar is geworden; mijn Tilburgse woning.…

Ik nam afscheid toen mijn medegasten pauzeerden in de feeërieke tuin die aan de kamer grensde en verklaarde "de beroerdste niet te zijn" Dat vonden de anderen ook niet.....…

Zo vergaat het ook mij, hoewel dat weinig zegt, omdat ik het levensgevoel van mijn jeugdjaren in feite steeds heb behouden en mijn volwassenheid en ouder worden als een soort komedie heb ervaren.…

Nu herfst en winter aanbreken en nu zij ons begroeten is de tijd gekomen van het afscheid van wat mij enige tijd tot onderdak en woning diende; de summier en provisorisch ingerichte maar van chique meubilair voorziene kamer op de vierde verdieping die mij vertrouwd werd maar waarin de eenzaamheid regeerde en deze mij omringde....…

Deze kamer is een vertrekpunt. Een vertrekpunt naar oorden waar je jezelf kunt vinden. Deze kamer is niet bedoeld om te rusten, om te zitten en te schrijven, liggend een boek te lezen, een appel te eten, of thee te drinken. Deze kamer is niet het middelpunt. De kamer van het woord is een toevalligheid.…

Mijn vriendin aanvaardde mijn overwicht en gedachten en later, veel later toen ik haar nog eens heb ontmoet, kon ik me met recht afvragen of zij weleens terugdacht aan onze jeugdjaren en de ondanks alles toch wel merkwaardige voorstellen die uitgingen van haar vriendinnetje.....…

De huizen in de omtrek, die ik beschouw vanuit mijn hooggelegen venster, lijken als geknipt uit een bouwplaat uit mijn verre, haast vergeten jeugdjaren, als opgebouwd uit de Lego-steentjes die Sinterklaas eens bracht. Daar huizen het geluk en het leed in al hun oneindig verschillende verschijningsvormen, uitgevaardigd door een Onbekende...…

Ik huurde ooit een kamer waar de cv het niet deed, omdat de ketel simpelweg ontbrak. Mijn zoon huurt onder bij een van de bekendste huisjesmelkers in zijn stad. Die vraagt een belachelijk hoge huur, is nalatig met voorzieningen en intimideert huurders.…

Met de Metro ga ik niet, ik ben geen mol, en er komt een tijd dat ik nog lang genoeg onder de grond kan zitten.…