Alle inzendingen over klanken

De vloeiende lijnen van melodieën bereiken 's nachts mijn oor ik weet niet of ik wakker ben als ik die klanken hoor. Ik open dan mijn ogen en kijk vlug om me heen waar zijn de muzikanten ik ben helemaal alleen. En toch nu ik weer wegzak is de ritmische muziek er weer ik laat me meevoeren op de tonen zo hemels...ik wil meer.…

sestanta mirraza martessa vindella boscollo baresa domapi dizalo stollari zo onbegrijpelijk mooi dat je zou emigreren en je linea recta laten bekeren maar deze taal vertelt alleen een klankenverhaal hoewel dat weer precies is waar duizenden gelovigen in geloven…

zoals ik jou klein donzig diertje in mijn armen hield streel ik je twintig jaar later met klanken van tederheid wapen ik je met woorden van liefde voor de tijd die vliegt zoon…

Een licht, een woord, een ademhalen een zoeken naar wat zin, je leeft en zit er middenin en toch kan je dit niet vertalen in kleuren, klanken, tederheid,... je glimlacht enkel naar de mensen die net als jij wat liefde wensen en snel of traag vergaat de tijd.…

Flarden tot rozen Binden in de lente liefst Met sprankels kleuren…

Zoals je me aanraakt maar even mijn wang beroert vingertoppen op mijn huid, zo zweeft soms een klank tegen me aan vervolgt zijn baan of blijft me bij. Ik laat ze zo. Niets wordt tot woord. Zo zijn ze het mooist.…

Ik hou van de weemoed in een lied als van mijn lichaam dat zich buigt over het jouwe en met fronzend reiken zich verzucht…

Zij laten uitbundig de vele klanken getooid in de mooiste verenpracht vol trillingen van muziek en zang meevoeren tot diep in de nacht In opperste vervoering gebracht door wervelingen van hoge en diepe klanken voeren gedachten naar de tijd van toen vol harmonieus leven tot de blanken Na intense dromen deze natuur volkeren soms ook in strijd…

Klanken stromen kil Uit je mond Vormen ijzige woorden Die in loze beloftes Hun graf vinden Jij bent mijn kanker Kwaadaardig woekerend Heb je me nodig Om te bestaan Je spiegelbeeld onherkenbaar Camouflage voor verdriet En ik heb je antwoorden niet De stilte tussen de woorden die je niet sprak Versta ik nu meer dan ooit…

Woorden In elk werelddeel gesproken Elke klank is weer anders Woorden Het verstaan in elke taal Woorden Als een mes kunnen zij steken Tot diep in de ziel Woorden Onthullen geheimen Die niemand mag weten Woorden Kunnen liefhebben Het strelen van elke zin Woorden Met de woorden van liefde Zeg ik je, ik hou van jou…

Laten we er mee stoppen woord en klank te zoeken om de draden te benoemen die ons verweven het is ons niet gegeven de liefde, de lucht, de bloemen te vatten in zang of in boeken liefste, laten we er mee stoppen.…

Ach, m'n ziel is louter klanken In dit uur van louter kleuren; Klanken, die omhoge ranken In een dolle tuin van geuren.…

Blues is uitgelicht een botsing van klank op dichtgeslagen deuren. Blues is achteropgeraakte liefde, een uitgeleefde die overgaat in schoongewreven instrumenten, waarmee voor nieuwe liefde weer geen mond kan gesnoerd.…

Hoe een woord trilt in zijn letter na letter uitgespeld op het ritme van een dans klanken die verder schuiven uiteenplooien in een zin hoor de slis en de plof vooral val niet over hun tongen ze krijsen zich hees in de schreeuw of zwijmelen stil in wel en in wee als zachte geruchten terwijl ik spreek.…

Hij schrijft langzaam op wat ook anderen zien en schept met zijn klanken een zuiver stramien Waarin tussen lijnen van letters en woorden een wereld verschijnt die hem toebehoorde. Die geeft hij dan weg aan een leesluistermens en wat hij gezien heeft is heel vaak een wens.…

Waar de taal doodstil van de daken rolt de woorden mijn tong niet kunnen bereiken een hakkelende klank met mijn kaken dolt golven getemd geluid achter wallen en dijken daar wordt het zwart in het wit gebeiteld wellen niet eerder verschenen beelden daar krimpt de één terwijl een ander bijtelt voor vrijgesprokenen en veroordeelden…

Ik bond losse vellen sneed blanco letters aan en sprak uit dat wat op schrift geschreven stond staar bedrukt naar jouw omslag wat langzaam vervaagt en uit mij slechts onleesbaar hoor ik niets anders dan mijn verzwonden klanken…

Dat is het geheim van het ritme en van de klank – dat maakt een gedicht tot meer dan een mededeling die in eigenaardige bewoordingen is gesteld.…

Geld heeft maar één klank: die van de vrijheid.…

Je raakt me tot in het Euroditè-bewustzijn en draagt mij op jouw golvende klanken naar de poort van versmeltende eenheid. Het timbre van jouw warme klanken brengt mijn hart strelend in vervoering.…

Ongeboren kind Jouw hartje klinkt als muziek Verborgen klanken…

Geen woorden, geen praten… Volmaakt is de stilte, in winterse klanken geschapen.…

Dansend gaat zij door de dagen geeft de avond glimlachend licht nooit zal zij om woorden vragen brengt warmte op ieders gezicht haar regels zijn niet gebonden lopen slingerend door de tijd andermaal slaat zij diepe wonden na een heftige strofe strijd heeft zij zin in mooie zinnen raakt zij plots menig lezershart wil zij haten, dan wel…

De woorden wil ik niet horen ik sluit mij af voor de werkelijkheid wanneer ik de klanken niet opneem is het géén realiteit De klanken klinken klote rauw, uit het diepste van je strot jij hebt goed raak geschoten mij geramd tot op het bot De zinnen glijden gemakkelijk als kwijl uit jouw mond een servetje zou wel handig zijn wanneer je…

ondergrondse taal verrijst met diepe klank versplintert de bodem in woordbedank geeft zijn uiting vol vermaak zet zijn minnen kansloos schaak blaast de stof van ’t oud geluid eist de aandacht voor zich uit verschreeuwt de fluister weg van hier maakt plaats voor orenstrelend sier…

Op heroïsche klanken fijn besnaard danste de dichtkunst met gezwinde vaart over het verzengende schuim de hunkerende zee eeuwig bezongen alle reizen mee tot in het hart van ’t gedroomde oord waar haar ziel nog altijd wordt gehoord…

Ik lees jouw naam naast de kuil eerder op de dag gegraven, ruimte kent hier geen tijd, uitzicht evenmin draai mijn gezicht naar donkere wolken en vang luchtig het enige licht dat jou nooit meer zal raken narcissen lijken te grijnzen, harteloos loopt geel over in wit, kou trekt op langs duistere klanken ijzig…

Hij zond de klanken de ruimte in die tenslotte de oren van de aanwezigen onvermijdelijk bereikten. Swingende klanken en muziek die hart en ziel van de aanwezigen en passanten wel of niet aandeden en beroerden en die een onverwacht cachet verleenden aan de saaie en ondanks alles troosteloze stationshal.…

De klank van je stem... Die heldere, zuivere klank ze bracht een beetje rust in het tempo van mijn lied Nu is er alleen nog de echo van die heldere, zuivere klank ze galmt voor altijd na op het ritme van mijn lied…

Inspiratie geïnspireerd, door zijn volledige overgave in de klanken van zijn gevoelsvolle tonenwisseling Inspiratie geïnspireerd, door de liefde hartstocht in het verlangen naar de juiste klanken Inspiratie geïnspireerd, als muziek liefde in onze harten voor altijd samen als de klanken in dat lied…