Alle inzendingen over pad

De staarder Zo lang, zo traag Te klein, zo bang Zijn angst, Getackeld door het leven, zijn trots ontheven, Zijn klank zo donker, zijn zicht zo mat, Zijn kennis: vindt het tussen zijn regels op het klad, Zijn defenitie van disipline is een eindeloze mars, Een duisternis waar alleen hij het pad kent, een wereld waar het pad hem kent.…

Ga je die padden allemaal een eigen kasteel met zwembad aanbieden of zo?’ ‘Doe je het of niet, Paco?’ Mij best Jansen. Mijn honorarium bedraagt vijfduizend euro. En je mag het storten naar de rekening ‘Help de Paco’s overleven”. To be kontinjoed…

Ik roep zo hard dat de doven hoofdpijn krijgen dat de woorden je bedreigen maar je hoort me niet Ik schud de boom totdat zijn wortels krullen het kraken je oren zal vullen zolang je mij maar ziet Ik spreid gedachten over ellenlange, vochtige paden tot ze in eigen zweet baden maar wat heeft het voor zin?…

Laat ons leven in harmonie zonder de te vaak heel bewuste zonde keer op keer in gedraaide ronde als onvolwassenen en zie hoe de huidige mens verstrooid het wonderlijke pad van levenswijsheid zal vinden binnen hun vaak ongrijpbare dromen tot steeds nader van wat wellicht anders nooit zal zijn…

Mijn pad is echt geen rozenpad Maar, zou ik dat wel wensen? Want aan de rozen zitten stekels die ik dan toch zou verwensen... Ik zou pas van een roos genieten als die geen doornen had dan zouden ze mijn pad mogen plaveien met alleen maar rozenblad...…

je herschikt Kneedt in een andere vorm Of gewoon domweg Met een verlichte zucht verdrijft Rondom liet ik met mijn zuur verdiende centen Een moeras aanleggen Waaruit zo af en toe Als je het oor scherpt aan de stilte De lokroep van een behekste nimf opwelt Die voor haar lust werd bestraft Met een nieuwe gedaante… Een vadsige, gebochelde pad…

Op mijn pad ligt een bemoste steen Hij ligt daar vast, al duizend jaar, Met bos en bomen is hij één, Ik word hem nauwelijks gewaar, Maar kan er niet omheen.…

Lanen lopen dezelfde Weg als wegen Aan de straatkant Dichter bij Paden gelegen Zijn dan jij Bij mij…

En de paden blijven voor mij verborgen, sinds jouw armen mij geen heil meer brengen en jij mij niet meer bij de hand pakt. Ik denk dat het nooit zal wennen. En daarmee is jouw belofte geen belofte, maar een hoop die als kaars in de wind tijdelijk mijn pad verlichtte maar met de storm tot doven kwam.…

Voor de deugd is geen pad te onbegaanbaar.…

Vraag van mevrouw: hoe heet het pad, beantwoord ik met een lach: ik zeg, het is het verlengde van dat pad wat onder water staat en dus ook geen naam heeft! Met handen en voetenwerk zijn we eruit gekomen welk pad er bedoeld wordt en nu is het een kwestie van wachten tot men tijd heeft om terug te bellen....maar het pad?…

je te haten en toch te weten dat ik dat niet kan om te doen alsof ik niet meer om je geef het is zo moeilijk een ander te vinden wanneer ik weet dat jij de ware voor me bent om toe te geven dat ik niet meer van je hou al doe ik dat nog het is zo moeilijk omdat ik weet dat je me alles hebt geleerd en dat ik nu dat eindeloze pad…

Bodem in beroering, nacht maakt plaats voor dag en dauw geeft de ochtend weemoed. Een brede gloed rolt zijn oranje loper uit en kleurt een nieuwe morgen. Onder het treurgeboomte twee vroege zielen de hond voorop, geestdriftig in galop en hij – misschien een dichter – vol gedachten door het park. Het eerste licht maakt weer geluiden en in…

Er is een pad op mijn leven een grote onwrikbare pad die opeet wat ik wil vergeten, opdat de schuld niet ontsnapt. Zo vet en vervuld het verleden, zo nietig de pijn van de dag, b.v. dat ik je lichaam wil strelen, maar niet bewegen kan. Goedenacht.…

Weet je nog naast de kerk Onder de berkebomen Was ik verliefd op jou En jij niet minder Met je zacht fluwelen jurkje Rood met zwarte vlekjes en streepjes wit en zacht wij zoenden en het mos achter de heg smolt tot een zacht bed helaas in de schaduw verkoeling en het rechte pad doofden hartstocht maar liefde bleef tot je Kees riep toen…

We raakten het pad kwijt, konden de kaart niet meer lezen en verdronken in zee. ----------------------------- uit: 'De hengstenvrouw', 1997.…

De Islam moet door de wasmachine van de Verlichting.…

De zee is niet alleen betoverend, ze is ook geduldig en discreet. Ze dekt haar daden toe, wij kennen haar niet. Soms laat ze iets voor ons achter op het strand, daar moeten we het mee doen.…

Toen ze twee was, openbaarde het zich. Een transformatie in haar gedrag zodra er visite was. De aparte gloed die over haar gezicht verscheen, de glinstering in haar ogen, de komische gebaren die volgden, alleen maar bedoeld om aandacht te vangen. In de tijd dat ze naar school ging, zakte het weg. Ze werd wat stiller, teruggetrokkener, juist als men…

maar ik begeef mij niet zozeer buiten de gebaande paden ik baan gewoon mijn eigen pad…

Omdat de Ploegkunstenaars zo veelzijdig zijn en er altijd Ploegkunst in het Ploegpaviljoen te zien is, maakt het tot een vanzelfsprekende keuze om altijd een Ploegworkshop, aangepast aan de actuele Ploegtentoonstelling, te hebben.…

We gaan op pad, hebben diverse dingen nodig en willen ook wat info bij de thuiszorg winkel, alles naar tevredenheid ook nog enne het is koud, heel koud maar wel droog en dus maken we er een langere route van…op de scoot bedoel ik dan… De snelheid van ons vervoermiddel zorgt natuurlijk voor wat extra wind en daardoor is het gevoelsmatig kouder dan…

Op het pad der liefde is geen berg te hoog is geen diepte diep genoeg Want liefde rijkt zelfs hemelhoog... Tot in 't diepste van de zee, gaat liefde voor en met je mee Op het pad der liefde Is geen berg te hoog...…

Diamanten wegen van de nacht Verbergen duistere paden van het leven Aarzelend trekken ze de aandacht Door herinneringen gedreven Verborgen tussen ster en duisternis Roerloos verzonken Zoekend naar vergiffenis In pijn verdronken Gewond door het verleden De toekomst staat stil Zich een weg banend door het heden Struikelend over onwil…

Geef nooit op maar denk: Ik moet een nieuw pad vinden.…

onderweg naar het bovenzinnelijke over gewijde grond en oude ethiek het gegeven relativeren beproevingen doorstaan verlichting in een trance door ontleende krachten op het pad van de sjamaan…

Een eenzame kikker in Lelystad Trof ‘n prachtige pad in het modderbad Hij beminde haar zeer En kwaakte heel teer: Jij bent mijn liefste, mijn levenspad…

Hoe zacht was het mos onder onze voeten toen wij hand in hand het pad betraden dat ons leidde naar een land waar enkel wij de beelden van herkenden hoe warm voelde het zand waar we vol verwondering een rustplaats vonden voor verlangen zeg me lief of je dat nog weet nu de weg bevroren is en scherpe stenen ons verwonden…

helling op over afmattende zwarte paden in onberekenbare wind door huiverende duinen terwijl het bedrog van té wit voorjaarszonlicht bang maakt dan helling af voorbij flitsend gapen langgerekte grauwe gaten opnieuw té hard in de remmen…

Lieve A De prins op het witte paard die je gelukkig maakt bestaat niet. Mentaal gezond wordt je door jezelf te zijn, in je ziel te wonen, dan is de eigen-kracht maximaal en elke ‘wedstrijd’ een 'thuiswedstrijd’, basis voor levensgeluk en dat straal je dan ook uit en je trekt de juiste mannen naar je toe. Verliefdheid waarin je de partner idealiseert…