Alle inzendingen over paviljoen

Het toeval gelijk aan de steen, waardoor het glazen paviljoen tot duizenden scherven vervalt. Kristal helder het besef, de erkenning van het weten, onbeschut in het klare licht - de waarheid naakt. Onthuld in de weerspiegelende fragmenten steeds de tere bloem der liefde.…

Uit een oud dorp - kameelbruin als de steppe - uit Plocka kwam Dinska Bronska. Haar hoofddoek was pruisisch-blauw en heur haar vlas-geel; ook waren haar ogen blauw als fjord-water. Zij rook naar knoflook en spar, zij droeg laarzen en ging zeer zwaar en gauw. In het 'Hotel Lapland' zat zij bij een tafel aan het straat-raam: zij schreef…

Toen de vraag-krullen der cello's trager bewogen en het hoofd van de violist afstierf - laag en lager - op het gevoelig lichaam der viool, toen kwam er rust, - en in dat zwijgend ogenblik waart Gij, o God, noch vrede, noch geluk, maar verruk- kelijke pijn, verschrikkelijke lust.…

De laagbouw van de paviljoens is gescheiden door de groene grasvlakten. In de verte zie je het hoofdgebouw, bekroond door een schamel, klein ornament. Binnen de paviljoens barsten daarentegen vaak de wilde excessen, waarmee de psychische ziekten gepaard gaan, los in kreten en gebaren.…

Een eenzame en vervallen berkenboom schijnt maar nauwelijks het leven te houden en zij draagt lijdzaam haar bladertooi vóór het paviljoen waarin mijn broer is gehuisvest. In Nederland is er zorg voor iedereen en in de gangen van het paviljoen verwijzen naamplaatjes met foto's en geboortedata naar de bewoners.…

Het was beslist uitgesloten, dat zij in een Gouden Paviljoen omgetoverd konden worden. Ik beroerde ze verlegen met mijn vingertoppen. 'Vreemde dingen, hè?', zei Mariko. Ze leunde op haar elleboog, keek aandachtig naar haar borsten en schudde ze zachtjes heen en weer alsof ze met twee diertjes speelde.…

Het paviljoen vertrekt in stukken van het strand op platte wagens – oktober is ontruiming lispelt de dame in het zwart ZONNELEEN De episoden van Amos 40.4…

Vóór het paviljoen dat de zwakzinnigen, alsmede mijn broer, huisvest en waar zorgzame verplegers over hem waken, houden een kromme berkenboom en armzalige takken die een zwakke bloei tonen in het hoopvolle vooruitzicht van de lente, nauwelijks het leven....…

Er waren stoeltjes en lege paviljoens, en de promenade langs de kust werd gegeseld door de wind die van zee kwam, uit de Adriatische duisternis, zodat Rimini leek op een verlaten kermis in de wildernis: klein, zwak, opgetut, zinloos, gedoemd. Zoals katholieken zeiden, en Fellini steeds weer volhield: de stad was een gelegenheid tot zonde.…

Daar is het hoofdgebouw, mij zozeer bekend uit de lange jaren dat ik hier nu al kom en dat er nog zal staan, lang na onze armzalige, tragische en wellicht verdoemde en vervloekte levens en daar zijn ook de paviljoens en het paviljoen waar mijn broer woont tussen andere mannen, allen op hoogst individuele, welhaast karakteristieke wijze getekend door…

We bereikten tenslotte het onzalige paviljoen waarin de ongelukkigen levenslang verblijven, die gegeseld en gekweld worden door hun geestesziekte.…

In de luwte van het paviljoen. Uitrustend van het fietsen, prettig nietsdoen. De meeuwen vliegen over het dak. Ik voel me gelukkig, fluit een wijsje.…

En later op de dag observeer ik, wankelend op mijn benen, de kleine kopjes van de zonnebloemen die zich naar het licht keren op de weide tussen de paviljoens van Huize Prisma....…

Aan het bevallige meer, vol bloei, bij Rottevalle ligt een afgelegen eethuis. Zijn muren van houten balken hebben nog bosgeur in zich. Op het zacht glooiende dak wuift een veld van tierig gras. Men geniet hier van spijzen en drank, waar de gezonde, vrije adem van het wijde water doorheen blaast. Hier voel je je op een eindpunt van de drukke wereld…

in koeterwaals spreekt ze roerend zonder poespas of dure woorden lieert ze klanken uit het noorden mij naar it marrenlân vervoerend vlak aan het water droom ik haar bij ’t paviljoen, naast pottenstrand waar de zon het startersland verbrandt en ik zwijgend naar haar schaduw staar dichten dansen mij lokkend naderbij talen mij in tomeloos…

Een romantisch aandoend houten paviljoen herbergt in een vitrine tal van opgezette vogels. die tot de verbeelding spreken. Op mooie houten banken rustten we uit en waagden we ons aan de koffie.....…

Mijn broer is er gerust op dat de paviljoens van de inrichting zullen blijven bestaan en dat ze niet met de grond gelijk gemaakt zullen worden; een van de weinige zekerheden die hem resteren en waarmee hij zijn angst voor de ultieme verlating nog bedwingen kan.....…

Het paviljoen, gesitueerd op het terrein van de inrichting, werd op voor mij voorheen onbekende wijze begrensd door een fraaie, langwerpige tuin die in het vroege seizoen al een min of meer zomerse aanblik bood. Ook de getraliede poort aan de zijkant had ik voorheen nooit opgemerkt.…

Ons Hilvarenbeekse Safaripark, landelijk bekend en befaamd, waar de wilde dieren gehuisvest zijn die daar ronddartelen op de velden die veel weg hebben van Afrikaanse steppes en savannes kent tevens op haar grondgebied een klein, rond huisje, omgeven door glazen wanden, een wellicht curieus paviljoen dat is als een klein museum waar relicten, embryo's…

Als ik het paviljoen genaderd ben waarin mijn broer al veertig jaar zijn thuis gevonden heeft, zie ik hem vanaf een afstand al achter de glazen deur alsof hij mij vanuit de verte al begroet.…

Vijftig jaar na dato strekken de paviljoens van "Kleuterheil" zich nog uit, als waren ze bestemd voor de eeuwigheid, en ik zag ze terug......…

De paviljoenen zijn nu afgebroken. Kinderen die aan een toekomst bouwen. Voorheen is er een “vliegende Hollander.” Als schip met instapmodel. Twee duwarmen.. Van een zwevende ark. De metaalmoeheid heeft het afgebroken. De rust heerst over de gebouwen. Het kind is aan het inslapen. Metaalklanken van sporen.…

De paviljoens van "Kleuterheil", met haar zwembad en met in de verte het huisje van Hans en Grietje dat we zelden bezochten, lagen verscholen in het bosgebied tussen Tilburg en Goirle. 's Morgens bij onze aankomst kregen we een beker melk en een mariakoekje.…

Ze grazen op de grasgroene, uitgestrekte weide naast het paviljoen, staan trots op hun wankele poten, dragen hun wollige vacht en op hun koppen hun indrukwekkende hoorns. Ze komen als waren ze nieuwsgierig aanlopen en ze kijken als verbouwereerd in mijn richting.…

Ik ontmoette hem voor de eerste keer in het paviljoen waarin mijn zeer zwak begaafde broer sinds jaar en dag is gehuisvest en die broer aanschouwde hij bij die gelegenheid tevens voor het eerst.…

Ik ontmoette hem voor de eerste keer in het paviljoen waarin ook mijn zeer zwakbegaafde broer sinds jaar en dag gehuisvest is. Mijn broer aanschouwde hem bij die gelegenheid tevens voor het eerst.…

Ik zie haar in de richting van het paviljoen schuifelen als een voorgoed verlorene, als een verdoemde. Zij strompelt terug, terug naar de smerige vergaarbak van ellende die het psychiatrisch ziekenhuis vormt. De zware deur valt achter haar in het slot.…

Hardop uitte ik vervloekingen waarvan het geluid verloren ging en verwaaide, als werd het uitgestrooid in de ijle wind over de grasgroene velden die de paviljoens omringen. Twee lange uren gingen voorbij tot ik mijn naam uitsprak ten overstaan van de volgende chauffeur; "Komt u voor Broeckx?" Hij bracht me naar mijn dierbare Tilburgse huisje.…

De bomen staan als het ware in afwachting van een veelbelovend nieuw seizoen als zien zij uit naar een lente die nu spoedig aan zal breken Een klein "dorp" dat gesitueerd is op een terrein buiten onze stad, te midden van bossen en landerijen biedt sinds jaar en dag met haar paviljoens onderdak aan uitzonderlijke bewoners onder wie mijn zeer zwak…

Het paviljoen vertrekt in stukken van het strand op platte wagens – oktober is ontruiming lispelt de dame in het zwart Hij draaft maar rond in minderende kringen op minderend zand – niemand splijt nog wateren niemand schept een pad voor hem Grijs de dagen zat van regen de akkers nooit vol de zee en 's avonds waait nog van verre fijn…