Alle inzendingen over ruis

Communicatie is een toverwoord en schept verwachting. Goede communicatie dient als informatie-elixer, gebracht in heldere taal, just in time, just in place en op waarde geschat. Het geeft voeding, waardering en erkenning. Duidelijke communicatie is een kostbaar goed. Zowel voor zender als ontvanger. De Grieken wisten de waarde van communicatie goed…

Jij die zo luchtig was, je bent bekleed, bekleed met gezag, je schrijfsels, je spreeksel hebben je ver gebracht, tot de zoveelste macht, je lopen een ritus je spraakkunst ruis ze hebben je ver gebracht, ver van huis, de uitoefening van je lach is onbedaarlijk in orde, je bent vanzelfsprekend geworden. -------------------------- uit…

Een warme avond Fluweel zacht Ruist de wind Door het open raam Over onze lichamen Heerlijke verkoeling Na een zalig samenzijn De nacht is lang Geduldig is de zachte wind Die ons heerlijk verwend In ons liefdesspel Als satijn zo zacht Laat de wind zich ruisen Over onze verliefde lichamen In de schemering van de morgen Zweeft de wind…

't ruisen van het ranke riet! o wist ik toch uw droevig lied! wanneer de wind voorbij u voert en buigend uwe halmen roert, gij buigt, ootmoedig nijgend, neer, staat op en buigt ootmoedig weer, en zingt al buigen 't droevig lied, dat ik beminne, o ranke riet! O! 't ruisen van het ranke riet!…

Een veld vol licht, De bloesem tegemoet, Een immens verlangen, De kracht van energie, Stromend langs gesteente, Staand dromend, Van het zweven van dadelijk, Ogen vol van levenslust, Schitteren de dieptes in, Een moment nog tot de vlucht, Water kletterend, De wind die mij influistert, Ga maar, voel je vrij, Ruis, stilte, Dit is de diepte…

Blauwe ruis door de kamer Klanken overal om me heen Doet me herinneren Aan die nacht met jou Blauwe ruis op het balkon Geluiden schallen door de nacht Doet me beseffen Wat je was In die nacht Wat je voor me betekende Hoe lief je was Blauwe ruis Ik mis je zo ontzettend Mis je warme lichaam Tegen mijn lijf Mis je adem van genot Je…

Liever kwijt zijn waar je echt van houdt Dan iets houden wat je toch niet mist…

Het ruisen van de regen hoor ik niet Door het ruisen van de Zee. Ademloos luistert mijn Lied. Soms ruist de zeewind mee.…

haiku: Het wuivende gras, gedicht, sprookje, jong of oud, steeds blijft dat spreken. tekst in proza: Die polderweiden in de zonneschijn vol hoog pluimgras, dat sierlijk en fluisterend heen en weer zwaait in de zachte wind... In vele gedichten, vertellingen en kinderrijmpjes wordt dit naar voren gebracht. Zowel voor jonge als oude mensen…

Ik kan er niet door kijken want van binnen zit er ruis. Is het als een bescherming van je veel diepere gevoel? Bang om gekwetst te worden als je voelt wat ik bedoel. Ik denk dat ik nog wel wat kan zien bij jou van binnen gewoon door die ruis heen, waar zal ik eens beginnen.…

haar, de hogere vorm van puur stoffelijke individualiteit, en stel eens te meer vast dat enkel echte liefde maakt dat door het kauwen en herkauwen van korrels hard zand de uitwendige verschijning van de ruis interfereert met een vluchten en weerkeren van materie, en zich zo alle ruis weer zelf opheft wat maakt dat je helderder ziet dan…

lig ik in het zachte gras In het ruisen van het water schrijf ik mijn gedichten……

Ver weg het bedwelmend bruisen Van de zee: haar vage geluiden Eentonig, versmelt met het ruisen Van het bloed, zo warm en duister. In het duistren en het ruisen Een buigend mens, arm en donker... Op een heuvel stonden drie kruisen. Gij leed daar, ik weende er onder.…

vol kleuren geluid inplaats van ruis onbewust en op gevoel vind ik weer de zuiverheid…

Afstand is gelogen in dit godverlaten oord licht wordt hier verbogen schreeuwen in een gat gezogen gedachten in de kiem gesmoord Zoveel plek en toch omringd door harde zwarte kilte zoveel ruis en toch alleen dromen spatten hier uiteen tot eindeloze stilte…

...en hield aan tot haar laatste ademtocht. De schelpen rond haar ranke lijf bleven door de meteorologische omstandigheden in een rancuneuze strijd verwikkeld. De ene draaide eromheen, de ander ontkende en de volgende sprak heel misschien de waarheid, hoewel: wat ís waarheid in een woud van leugens? Deze vraag, samen met vele andere, maar vooral deze…

adem Door het jonge groene gras Laat de halmen in speelsheid wiegen In het serene ruisen van de wind Vind ik mijn rust voor even terug...…

jouw handen Wanneer het ruisen van de zee sneeuwvlokjes in m'n oorschelp strooit klimt jouw schaduw langs de blaadjes van de bomen naar de hoogste tak op zoek naar een golfje rust...…

Ruisen, 'k hoor ruisen al het schuif'lend graan, Ik zie, ik ruik, ik proef het heilig brood: Phoenix iedere zonnekorr'l, zal groot De wierookvlam van mijn devotie staan. En plots'ling achter wazige ogen laait Mijn dank voor hem, die mijn ekstazen zaait.…

Ergens in het holst van de winter Liever luister ik Naar de ruis van haar kleed Dan dat ik mijn oor slijp aan de stilte De klok verteert ons In vele gedaanten heeft zij zich herkneed Als was ze fijnkorrelige klei Die niet drogen wil Een bloedstroom spoelt de dagen en de vragen weg De vrieswind glipt door de dunste kier naar binnen…

een baan van licht en golven worden zilver - schubben van een vis er is sprake van ruisen regelmaat en oorsprong zl 040606…

Ik meende het niet, mijn liefste een aanraking kan meerdere betekenissen en toch is er ruis niet alleen in de verte soms is irritatie zo’n vorm van aandacht als je wil wacht ik met open hand…

Wanneer het ruisen van de zee mij stil omringt. Alle beelden van mijn toen, in haar oneindigheid verdrinkt, voel ik eeuwigheid stilstaan in de tijd, als een vergeten liefde die tot mij zingt.…

lange erg lange gangen de oorverdovende ruis een blinkend licht als een verdwaalde ster uit een andere tijd op weg naar een heldere hemel wie wil ontwaken uit deze rumoerige mechanica.…

Tranen wellen op ik ben bezeten ik ben haar bezit ze duwt me onder mijn bebloede handen zonder waarschuwing: golven, haar golven overspoelen mij Golven eenzaamheid branding: ik herken het ruisen van een warme melodie…

Gedreven door de zomerwind zwerft het ruisen van gerijpt graan door uitgestrekte goudgele vlakten; in dwalende stralen van zonnelicht schittert een donkergroene olijfboom met de schoonheid van flonkerend smaragd.…

antenne verder uitgeschoven voelsprieten volledig geactiveerd maar ontvang slechts contactarme ruis illusies van hoop verdwaald tussen nevel de vonk gedoofd in verdriet…

Mijn lippen tintelen ik proef de zilte lucht zand schuurt zout slaat mijn huid wit uit golven ruisen op de cadans van mijn hart overal altijd on uit wis baar…

zo moet een boom zich voelen op weg naar de lente sappen die opwaarts stromen tot ze zonlicht vangen in zijn kruin nieuwe warmte ontluikend in een blad dat de kracht van deinen en ruisen onder de nerven krijgt…

Ik wilde zo graag in Haarlem wonen In een oud rustig huis aan de Leidsche vaart, Om 's avonds te luistren naar 't ruisen der bomen Waardoor de zeewind van Holland gaat.…