Hartenkreten

een ezel over het paard getild kikker die van het padje is poes met een kater kippige haan het wordt bijna een gedicht uitgevogeld, de baviaan mieren liggen overhoop, de hond in katzwijm een slak haast zich in slijm in sporen als nooit tevoren…

Er stond een jongeman aan de deur, hij vroeg of ik even naar beneden wilde komen. Hij zag er knap en aantrekkelijk uit, ik riep: “Dan moet ik even mijn sleutels pakken.” Ik had mijn nieuwe sneakers aan, met bijbehorende sokken, en ik was nog niet aan het schoeisel gewend, dus ik liep wat onhandig een beetje struikelend de trap af. Ik zag een glimlach…

Foppe nescio zomergedicht gesticht lankwert 48 jaar bijna voorbij veel geleerd veel vergeten Of toch niet Droomde over boek zinnen nescio en voelde inspiratie voor een gedicht Hoed op sjekkkie aan muziek aan vogels fluiten zondagse rust Jeugd was mooi met boeken en meisjes en veilig thuis Totdat ik er uit moest maar terug mocht komen Toch weer…

Mooie tijd was dat, bedeesd op het knopje verzenden gedrukt, mijn eerste inzending bovenaan, missie gelukt. Ik merkte dat ik echt iets had te zeggen, uit te leggen en, tot mijn verassing, werd ik begrepen. Helaas is deze plek verworden tot woordenbrij, letterschijterij. Begrijp me goed, zou zo graag nog eens op verzenden willen drukken, sta daar…

Vanaf de bushalte aan de Hoefstraat in Tilburg is het maar een klein eindje lopen naar de Houtstraat, die gesitueerd is in een grijze, rustige buurt met arbeidershuizen, onderbroken door een cafetaria. Hier bezoek ik de heer Ben Faro (49) die sinds zijn jonge jaren gegrepen en gefascineerd is door het draaiorgel en door draaiorgelmuziek en die daar…

Ik had telkens één exemplaar van de lepels, vorken, messen en dessertlepels voorzien van een briefje waarop vermeld stond hoeveel van hun "edelmetalen kameraden" zich in de cassette bevonden als in de nauwgezette slagorde van een leger te velde. Op hun fragiele, sierlijke heften plakte ik een etiket en ik poetste ieder stukje elegant keukengereedschap…

Het was een dag in de vroege zomer waarop de ziel zich kon koesteren in vage dromen van onduidelijke signatuur als een hommel in de zon en de stoelen met de bekleding met bonte motieven stonden al klaar in de vergaderzaal. Het was een dag om te dromen voor een ziel die nog kon dromen, maar tijdens de vergadering vroeg ik me af: zoemden de zielen…

U kent die uitdrukking wel, hoe later op de avond... enzovoorts. Ik ben een nachtmens...…

Daar moet het zich afgespeeld hebben, daar waar de massieve kolos van het gebouw van de Holland-Amerika Lijn verrijst, daar waar het water tegen de kade klotste toen Rotterdam nog niet haar na-oorlogse silhouet verkregen had, maar de St.Laurenskerk in de verte niettemin haar toren verhief, zoals altijd al. Toen, aan die Kade (het moet 1955 geweest…

Al heel jong komt uit een klein mondje het woord: waarom? Als er b.v.iets niet mag- of als er juist iets wel gedaan moet worden. Waarom is bij uitstek het woord, wat 't meest gebruikt wordt. Genoegen nemen met een antwoord als: daarom, is bijna een onvergefelijkheid. Dat mag niet! Bij het wat ouder worden, is de standaard vraag: als bijvoorbeeld…

Hij was, door de afstand die ons scheidde in het verduisterde klaslokaal, mooi om te zien; elegant, slank en goed gebouwd. Vaak dwaalden mijn blikken af naar de mysterieuze, spannende driehoek in zijn pantalon, bij gebrek aan de mogelijkheid tot bezichtiging van een èchte Apollo, die kennelijk in het anti-feministische vorige fin-de-siècle nooit had…

Soms denk ik wel eens: we krijgen teveel nieuws binnen, heel nare dingen over jonge kinderen die verdrinken, over mobieltjes die 's nachts in brand vliegen als je in bed ligt! Soms horen we teveel, over hele trieste dingen, een moeder die gezellig op visite gaat en haar kinderen in een bloedhete auto achterlaat, ze hoeft zich niet meer te haasten,…

Zoele zefier waait zacht door het veldje vol hoog gras. De bruingele pluimen deinen zacht, terwijl ze allemaal in dezelfde richting wijzen, trillen met tere weemoed, verlangen mee te zweven op die voortglijdende lucht. Maar ze hebben de edele gedachte dat ze zich zorgzaam moeten blijven buigen over wat beneden hen leeft. Dat is een woelige wereld,…

Mijn broer nam me die dag opgewekt en enthousiast bij de hand en voerde me mee naar zijn "appartementje", door zijn verplegers ook "activiteitenkamer" genoemd, een klein kamertje met een tafel en een bescheiden tweezitsbankje met plastic bekleding en hij stalde twee telramen voor zich uit op het tafeltje; het ene voorzien van bonte kralen in fleurige…

Toen ik daags na Pinksteren in het wandelpark liep, om mijn nieuwe wandelschoenen te testen voor mijn wandel maatje met wie ik door de dierentuin zou gaan lopen in de toekomst, zag ik bij een boom een lege whiskyfles liggen die verdacht veel leek op de fles die ik tijdens mijn ontmoeting met een oude zwerver aan mijn lippen had gehad. Ik liep naar de…

Na de zoveelste ruzie met mijn enige en zo dierbare zus heb ik uit consternatie mijn duur gekochte contactlenzen door de afvoer van de wastafel gespoeld. Eén klein, mintgroen gehavend schijfje was aanvankelijk nog zichtbaar op het witte marmer, zodat ik kon vermoeden welke weg het andere, bijbehorende, was gegaan. Ik kon de beide, onmisbare optische…

Vele verhalen later, en met een natte kus van de oude zwerver op mijn bezwete voorhoofd, keer ik, enigszins ontdaan door de terugtrekkende zon, terug naar mijn woning die niet ver van het park is te vinden door de rozenstruik met gele rozen die naast de deur groeit. Ik heb de taal van de goot leren spreken, door een oude zwerver met een whiskyfles…

De Tilburgse Spoorzone herbergt onverwachte locaties die tot de verbeelding spreken. Theater "De Boemel" behoort daartoe. De stemmen van het dameskoor dat daar optreedt op een van de mooie, zwoele zomeravonden van dit jaar die Edward Elgar vertolken stijgen ten hemel en ook Guus Meeuwis is met "Brabant" vertegenwoordigd. Het is echter nog repeteren…

Het is een warme voorjaarsdag, ik loop door het park, ga glimlachend op een bankje zitten. Naast me zit een oude man, hij heeft een baard, oude kleren draagt hij, en hij heeft een fles whisky in zijn hand, van een goedkoop merk dat ik herken uit eerdere tijden. Hij vraagt of ik een slokje wil. Ik zeg geen nee, want ik durf oudere mensen niet tegen te…

Verborgen in het bos doe ik mijn grote boodschap. Langzaam ga ik weer staan en veeg mij schoon met varenbladen. Luid gezoem duidt erop dat vliegen uit de omgeving het al geroken hebben. Ondanks de stank kijk ik met genoegen hoe ik al die krioelende diertjes het genot van smullen heb bezorgd. Deze vliesvleugelen reinigen tegelijk de bosgrond.…

Het terras van Café-Restaurant "Anvers" aan de Markt in Tilburg is voorzien van een zwart zonnescherm, van een grandioze overhuiving die men naar believen kan laten stijgen en dalen, al naar gelang de weersomstandigheden en de temperatuur. Ik wachtte die dag, op dat terras, onder dat scherm, op een vriendin, op een trouwe collega van veertig jaar…

Het welbekende ooievaarspaar zoekt weer zijn plaats op het dak van het boswachterskantoor bij het bevallige riviertje de Mark. De vogels beginnen aan een gezond en vruchtbaar voorjaar. Het hoge oude nest, dat uit verschillende lagen bestaat, geeft een beschermend tehuis aan vier kuikens. De kleine veelvraten doen zich tegoed aan een veelzijdige maaltijd…

Mijn ogen vestigden zich op het, door uitlaatgassen en kwalijke dampen beroete en vervuilde viaduct bij het NS-plein toen ik bij de bushalte stond. De stad, mijn geboortestad, werd zo opgehemeld en verfraaid in glossy magazines met glanzende bladzijden en gelikte foto's, maar verdiende zij de eufemismen die als confetti over haar uitgestrooid werden…

Er komt nog heel wat bij kijken om je eigen schaamte te overwinnen, omdat je om hulp hebt gevraagd vanwege psychische problemen die samenhangen met een persoonlijkheidsstoornis. Ieder mens wil voor volwaardig worden aangezien en het liefst geen masker dragen. Maar de politiek en de maatschappij schoppen tegen iedereen aan die het niet allemaal zelf…

Aan het bevallige meer, vol bloei, bij Rottevalle ligt een afgelegen eethuis. Zijn muren van houten balken hebben nog bosgeur in zich. Op het zacht glooiende dak wuift een veld van tierig gras. Men geniet hier van spijzen en drank, waar de gezonde, vrije adem van het wijde water doorheen blaast. Hier voel je je op een eindpunt van de drukke wereld…

Eens heb ook ik gedanst in mijn leven, wat sommigen die mij kennen bezwaarlijk kunnen geloven, maar het val niet te ontkennen dat Dansschool Boutkan op de Korvelseweg een brede poort bezat waardoor het zaaltje enigszins verwijderd lag van het drukke stadsgewoel, dat ik er in de avond op de fiets heenging, dat ik in de donkerrode zijden jurk een schoonheid…

In de Stationsstraat verheft zich nog steeds het gebouw waarin Vader zijn moeizame voor- en namiddagen doorbracht, op de vlucht voor de armoede die hij had gekend en die hem mateloos beangstigde. Terwijl hij de zielloze, doelloze werkzaamheden verrichtte en eindeloze berekeningen moest uitvoeren ten behoeve van de formulieren die de stadsbewoners niet…

Enkele jaren geleden, toen mijn zoon elf was en op de lagere school zat, berichtte ik u over het wel en wee van mijn zoon op de lagere school. Het ging over wat een jongen die dyslectisch is, dyscalculie heeft, moeilijk leert, maar wel heel slim is (dat noemen disharmonische intelligentie) allemaal mee maakt. En dan is hij ook nog eens doof aan een…

Het is voor mij geen gering genoegen en ik kan mij er geweldig mee amuseren, zittend op een bankje aan de Spoorlaan, welhaast vis-à-vis met het imposante, formidabele pand van Vrijwilligersorganisatie ContourDeTwern, met de in zwart en rood uitgevoerde monsterlijke letters die de genoemde naam weergeven, heimelijk en in gedachten de woorden: "Klootzakken…

Vandaag even geen humor, ik verkeer in een humeur dat ik mezelf wel kan schieten en dat is niet in de lach. Passeerde een brug die net iets te ver was, zag waterlanders aan de slootkant beland. Ik draaide mij vol walging af, geen troef meer in mijn hand, volkomen nat gegaan. Maar bij het afwenden kwam Die Wende, ik zag plots dronken vergezichten.…