Sinds ik in staat ben om ook maar enkele woorden te begrijpen, vliegt het me om de oren. Toen ik mijn eerste stap zette, of iets wat daarop leek, zei mijn vader: ‘Kijk eens! Wat goed, joh!’. Vervolgens kwam mijn moeder kijken en zei: ‘Joh! ’t Is niet waar! Ze loopt!’, en daarna stortte ik weer neer. Nou is er in feite helemaal niks mis met deze aanmoediging…

Het is zo’n woord waar niemand van weet waar het vandaan komt en waarvan nog steeds onbekend is wat het nou werkelijk voor nut heeft: de ‘hè’. Tegenwoordig ontsnap je niet meer aan dit typerende, maar met name uiterst irritant taalverschijnsel, hoe diepgaand of juist oppervlakkig de conversatie waarin je je bevindt ook is. ‘Wist je dat het morgen…

We zijn elkanders mantelzorger, we zijn elkaars jas- aangevers en tja, als je mekaar de jas aanreikt dan ben je dus een mantelzorger, een term die de spellingscontrole nog niet heeft gezien een woord waarvan ik ook niet weet of die al voorkomt in de Dikke van Dalen, maar dat terzijde. Het valt me op, dat er nogal wat mensen vallen over ons taalgebruik…

Een nieuwe en vreemde taal leren is altijd moeilijk, vooral wanneer de vreemde taal van een helemaal andere taalfamilie is. Mijn moedertaal is Pashto – een taal gesproken door mensen in sommige provincies van Afghanistan en Pakistan -, dus het leren van Urdu, Perzisch en Arabisch was makkelijker voor mij dan de Westerse talen zoals Frans, Duits of Spaans…

Bij het horen of zien van iets waar je echt met je verstand niet bij kunt, vraagt je je wel eens af: ben ík nou gek, of…? Dat overkwam mij bij het lezen van het volgende gedicht: “Het huis leeghalen? Geen pink kan ik optillen tot de eindeloze formule. Door elkaar te omhelzen worden zielen warm, ze willen stijgen uit de onbedwingbare…

Ik doe het niet meer. Mijn stukjes voorlezen op obscure literaire avondjes. Telkens ga ik erheen met hoge verwachtingen en een doos boekjes waar het uitzinnige publiek straks voor in de rij gaat staan. Maar telkens keer ik bitter teleurgesteld huiswaarts. Niet meer dan anderhalve man en een binnenwaaiende paardenkop hebben de moeite genomen om zich…

Ingeburgerd en wel? Wanneer de dames van een drogisterij keten aan de kassa staan, de rij langzaam langer wordt, blijkt dit vooral te komen doordat een dame van buitenlandse afkomst niet in staat is de boodschappen af te rekenen, oftewel, ze heeft niet genoeg geld bij zich. De boodschappen blijven even staan, de rij groeit en de vrouw in kwestie…

Met mijn compagnon, de vrijeradicaal Ab, ben ik op uitnodiging van Wetonthouder Jansen onderweg naar een golftoernooi ergens in het Gooi. Jansen schijnt daar hoge ogen te gooien. Onderweg zijn wij, op verzoek van Ab, even gestopt bij een McShit voor iets hartigs. Zelf neem ik niets. Als ik die hamburgers daar zie sterven in hun eigen vet en de…

Het is ronduit bespottelijk dat in het regeerakkoord voor het kabinet-Rutte is bepaald dat er een korps Dierenpolitie komt dat 'animal cops' moet gaan heten. Het is goed dat er tegen dergelijke uitwassen van onnodig Engels wordt opgetreden. Dat geldt ook voor winkels die klanten proberen te lokken door op de ruiten het woord 'SALE' te plakken en…