"Prent het in je geest, die nog zo gevoelig is: van niets heeft de mens een zo grote afschuw als van de eenzaamheid" (Erich Fromm) Het huis ligt er triest en troosteloos bij. Binnen: de traditionele indeling: een bankstel in de ene helft van de kamer en in de andere een eettafel die hoogstens een gezellig familieleven kan suggereren, dat in haar…

Soms tref ik hem aan in de bibliotheek die hem slechts schijnt te dienen als een schuilplaats en als een tweede thuis die de harde, vijandige wereld hem bieden; hij laat alles ongelezen hoewel vele levens en lotgevallen in velerlei romans eveneens getuigen van eens geleefde levens, wellicht ook zonder enige vervulling, zoals het zijne. Soms staat…

Je baant je een weg door de menigte die tegen je aan duwt en dringt. De geur van versgebakken frites, haring en lekkerbekjes zweeft door de lucht. De stad tooit zich met vlaggen op deze feestelijke dag: het is Koningsdag Je voelt de eenzaamheid wat minder die je anders zou benauwen of overvallen, nu je omringd bent met anoniem gelach, anonieme lichamen…

Niet voor niets komt de dame die ik bezoek uit Den Haag: het is "mevrouw" vóór en "mevrouw" ná in ons gesprek: "Wilt u een kopje koffie mevrouw"? "Wilt u een stukje gebak?" Haar pontificale villa omringt haar als een mantel van steen, marmer en pluche, die niet kan verwarmen. Het levenloze, maar chique meubilair roept herinneringen op aan…

Mutsumi Fujisaki, beter bekend als Miyu Uehara, is geboren op 2 mei 1987 op het eiland Tanegashima, Miyu's ouders zijn Hisao en Ichiko. Ze was de jongste van tien kinderen en ze is in armoede opgegroeid. Ze ging naar de middelbare school in Kagoshima, het Napels van het Oosten genoemd, op het eiland Kyushu. Op haar zeventiende ging ze naar…

Zijn ogen hullen zich in schemerduister en schijnen die van mij te willen bereiken, de afstand te willen overbruggen die onze wezens scheidt. Het lijkt alsof zijn ogen de ruimte, de leegte willen doorboren, maar de planeet van zijn persoonlijkheid cirkelt slechts op afstand rond mijn planeet. De kernen van onze wezens raken elkaar niet en lijken omsloten…

Een verlammende atmosfeer had zich op die zondagen als een gewatteerde deken over de wereld gelegd. Waarom had mijn bewustzijn opdracht gegeven aan mijn ogen om met angstaanjagende precisie ieder takje, ieder blaadje, ieder kevertje waar te nemen dat zich vertoonde in een genadeloos januarilicht op het antracietgrijze asfalt van de paden van het park…

We waren in het Café-Restaurant in het stille dorp gearriveerd op een late septemberavond. Mijn stilzwijgen overheerste tot mijn spijt omdat ik mij te midden van het gezelschap een "displaced person" voelde; mijn stilzwijgen dat de anderen eveneens lam scheen te leggen; mijns ondanks en tot mijn spijt omdat ik mededogen met hen voelde; mededogen…

Misschien waren de foto's een troost voor haar in haar laatste jaren. Ik bewaar ze nog in een schoenendoos. Ze tonen mijn ooms en tantes, oma's kinderen, in de diverse fasen van hun levens, gelukkig of ongelukkig, op vakantie, tijdens hun huwelijksvoltrekking, in het Verre Oosten en in vele voorstelbare andere gevallen en gemoedstoestanden....…

Aan het einde van een doodlopende weg huurde ik lang geleden een kamer met een gedeelde keuken, douche en toilet. Er waren destijds nog drie huurders; een verpleegster, een militair en een jongedame, die vrijwilligerswerk bij het Dolfinarium deed. Het huurcomplex stond tussen een benzinestation en een bowlingcentrum in. Aan de overkant zat een kanovereniging…

De eerste kerstkaart lag in de brievenbus en de envelop toonde een zwart, lopend schrift, maar dan in drukletters en deze bevatte een foto van het gezinnetje van mijn lesbische nicht en haar vriendin en van hun twee kinderen, glimlachend en door de fotograaf in een harmonieuze pose afgebeeld. Men had mij weten te bereiken; men had geprobeerd een afstand…

Je wordt ouder en dan is niets meer hetzelfde als dat wat je gewend bent. Niemand begrijpt jouw woorden meer, ze zijn achterhaald. Ik ben dus antiek aan het worden. Dankbaar ben ik voor de liefde van mijn zonen, die mij nog steeds lijken te begrijpen. Maar het wordt wel stil om mij heen. Ik heb een schat van een kat, die ik als een kind behandel…

In de supermarkt viel het mij herhaaldelijk op, dat een vrouw van middelbare leeftijd mij altijd heel vriendelijk aankeek. Ze was slank en tamelijk lang en had een grijs kapsel, maar op een andere dag stond ik bij de bakker en voelde ik, dat iemand op mijn schouder tikte. Ik keek om en zag haar, maar nu geblondeerd. Ze zei: ''Ik moet u wat vertellen…

In Rotterdam heeft een vrouw tien jaar dood in huis gelegen. Twee agenten moesten dit aanschouwen. Ik vind dit verschrikkelijk en toont aan, dat mensen meer bezig zijn met zichzelf dan met anderen. Ik maak het zelf mee. Vriendelijk groet ik de buren en het zijn allemaal jongeren, maar niemand vraagt hoe het met je gaat, terwijl ze zien, dat je meer…

Je dobbert in warm water, stemmen klinken donker en handen glijden over de buik die leven bevat. De toestand is vredig, niemand belaagt je. Maar dan knap je uit je vel, een ei moet gelegd worden en je perst jezelf schreeuwend uit de pisbuis die je later mama gaat noemen. Ontsloten is de weg die je moet gaan, het begint zuigend aan de borst die warmaderend…

Oktober kan een somber, vochtig en treurig seizoen zijn. Nog omfloerst, nog droevig gestemd, nog omsponnen door een cocon van eenzaamheid, die haar in het voorbije weekend bruut had overvallen, die haar aangegaapt had als uit wijd open ogen zodat de muren op haar af waren gekomen, was ze even de stad ingegaan bij wijze van zinloze en doelloze tijdsbesteding…

Tja, als ik mijn leven over mocht doen, zou ik dan bepaalde dingen anders doen, misschien wel. Eigenlijk vind ik dat een beetje filosofisch gedacht. Niks mis mee. Hypothetisch gezien is dat nog zo slecht nog niet. Stel dat..even in mijn fantasie..Ja, ik zou mijn leven graag over willen doen, ècht! Maar hoe? Ik ben nou eenmaal geboren uit de ouders…

Marek, ik zag in de advertentie dat je vermist wordt. Vervormden de wolkenformaties zich voor je ogen tot wonderlijke, demonische gestalten? Zag je overal buitenaardse wezens? Wat is er met je gebeurd in dat ziekenhuis in Polen, dat je ontvlucht bent? Bonden ze je vast, was je alleen in die isoleercel, overgeleverd aan de gruwelijke machinaties van…

Religie in een notendop, je moet er bij horen en anders ziet men je niet staan. Als eenling ervaar ik steeds vaker de aversie tegen mensen die niet ergens deel van willen uitmaken, het groepsgevoel in bepaalde kringen neemt enge vormen aan. Al die stromingen pretenderen het ware woord te verkondigen, want anders hel en verdoemenis. Daar sta je dan…

Eerst links, een beetje naar de wang. Vervolgens rechts naar lonkende lippen. En dan vol op de mond, maar wel zacht, o zo zacht, want je wilt niet kwetsen. Een kus op de mond, om de pijn te verzachten.…