Vandaag was het de dag, de dag waar ze zo lang op had gewacht. Nooit geweten dat het toch nog zo snel zou gaan. En nu, nu was het zo ver. Nu vond ze het dood eng. Was ze er wel klaar voor, ze voelde de koude rillingen over haar rug lopen. Ze snapte eigenlijk niet echt, waar ze nu zo bang voor was. Klopt, ze was 51 jaar; klopt, ze had een ander leven…

Van een vrouw als jij is er geen tweede. Jij met je bruine ogen, je zwarte kroeshaar, je lijf van soepel, atletisch vlees. Je onstuimige manier van vrijen en stoeien, je manier van uitrekken 's ochtends vroeg. Je eigenzinnige karakter. Je was met zo weinig tevreden en als je tevreden was, dan maakte je dat op de jou bekende manier ontegensprekelijk…

Jaren geleden - en dan praat ik over het jaar februari 1991 - is door ongelukkige omstandigheden mij het recht ontzegd om mijn 3 dochters op te voeden. Om die reden kwamen zij in pleeggezinnen terecht, met daarbij het advies om de eerste jaren geen contact meer met mij te hebben. Ik moet heel eerlijk zijn dat ik dat nooit goed heb kunnen verwerken…

Ik sluit de deur achter me dicht, met een doffe klap valt hij in het slot. Mijn adem stokt, mij hart bonst. Het is in de namiddag, de klok wijst even over half vier. Het begint al te schemeren. Het zou niet lang meer duren, of de lantaarnpalen zouden aanfloepen. Dan zouden deze mijn silhouet op de muur tekenen, als een wazig spookfiguur. Ik liet…

ik zag deze avond DWHN, Driek zat aan maar de pointe strandde in gebral van heertje hazenlip, de humor overschreeuwde zichzelf..... poezenkind krabde de bank, voor- en achterkant, dus er moest iets liggen, de moeite waard, zij daagde mij uit er een stokske voor dan wel achter te steken, je weet maar nooit..... ik druk op een knop, raoul en jan…

Ineens kom ik er achter. Of het ineens is weet ik eigenlijk niet. Mijn leven staat in het teken van mensen begrijpen. Ik begrijp dat mijn ouders meer tijd moesten stoppen in mijn broer. Hij was immers hulpbehoevend. Ik begrijp dat ik niet populair was bij de meisjes, ik ben nu eenmaal graag onder de jongens. Ik begrijp dat mijn ex-vriendje met…

Ze zeggen dat het geen pijn doet, maar ik weet het zo net nog niet. Ik heb er toch al een paar maandjes last van inmiddels. Het is dragelijk hoor, dat wel. Morfine is net niet nodig, maar toch… De laatste tien jaar zijn echt voorbij gevlogen. Ik weet dat ik niet heb stilgezeten al die tijd. Veel uitstapjes gemaakt, samen gaan wonen, getrouwd, twee…

De trap naar beneden, ik ging terug naar de kroeg waar ik hem tegenkwam. De leegte is overweldigend, eenzaam worstel ik mij door het publiek naar de bar om een glaasje wijn te bemachtigen. Sfeer proef ik, maar niet wat er ooit was. Morgen ga ik terug naar de plek waar ik hem heb achter gelaten, verwacht verwelkte bloemenpracht. Ik troost mezelf met…

Ik zie zijn lippen bewegen. Zijn grote ogen spreken kwaad, zijn houding dreigend, op scherp. Ik zie hem praten maar hoor hem niet. Hoe vaker ik moet vragen wat hij zegt, hoe banger ik word voor de gestalte, mij onbekend. Mijn doofheid slaat een grens die niet te passeren is. Irritatie tekent mijn lichaam, door hem vertaald naar een houding -communicatiefout…

Het naar huilbui neigende vrouwtje begon zachtjes tegen mij aan te tranen. Weet u zei ze, er is altijd wel iets dat stoelt op verdriet, dan krijg ik het te kwaad en komen als vanzelf de waterlanders. Heeft u al eens geprobeerd de zonnige kant van het leven te zien, vroeg ik quasi pedagogisch. Natuurlijk, zei het vrouwtje met lichte toorn in haar…

"Ik droom van een nieuwe auto", zegt hij. "De allermooiste auto die ik kan bedenken. Dat is mijn wens, mijn allerliefste wens." "Doe het dan", zegt zij. "Doe het, droom niet alleen, koop die auto." Maar hij twijfelt, wikt en weegt. Die nieuwe auto is duur in aanschaf en onderhoud. Duur in gebruik en reparaties. "Later doe ik het", zegt…

Daar sta je dan, 21 jaar oud. Voor vele jonge lezers onder jullie lijkt het Utopia, daar waar Tegenslag niet gekend is. Het Land waar Regen slechts een betekenisloos woord is en waar Haat uit de straten verbannen wordt. Ik ben net die grens van 21 jaren overschreden mensen en ik moet zeggen, Utopia is niet meer wat het geweest is... Eenentwintig…

De tranen stroomden over haar gezicht. Wat er precies aan de hand was wist ze zelf niet. Het gebeurde toen ze een hard brekend geluid hoorde op de plavuizen van de kamervloer. Ze ging gauw kijken en zag tot haar verbijstering een mooie blauwachtige vaas aan diggelen op de grond. Ze had hem gisteren vanuit Den Haag meegebracht, waar ze was om haar…

Mijn alter ego is een prachtige vrouw, een meiske in woord en beeld, een deerne die dendert in gevoelens, zacht mij terzijde neemt en zegt "Streel mijn rode haren, laat toch gaan dat kwellen waarin jij wil bestaan, neem eens afstand van jezelf". Mooi vind ik dat, maar ik sputter wel tegen, ze heeft gelijk, dat weet ze, weerspannig zoek ik naar woorden…

Hoop doet leven zegt men wel eens. Toch heeft het voor mij niet altijd goed uitgepakt. Mijn leven lang bleef ik hopen en dat doe ik nog steeds. Het maakte mij wel tot een erg positief mens. Maar toch, als je steeds weer teleurgesteld wordt, kan de grootste HOPER het niet meer aan. Ik word er een beetje sceptisch merk ik. Mijn naïeve hoop ben ik…

Soms zit je met je emoties diep in de knoop, je wilt zeggen wat je voelt en denkt, maar niemand heeft interesse voor je, tijd voor je, of kent je maar nauwelijks. Wat moet je dan? Afwachten tot er iemand naar je toe stapt? Zelf initatief tonen? Of niks doen, net zolang totdat je probleem zich uitbreidt tot een totale ramp? Het leven ís moelijk…

Dit is geen kroniek van een aangekondigde dood. Slechts een equivalent van wat hem op de grens van de Millenniumwisseling is aangedaan. De voorgeschiedenis heb ik eerder, vaak tussen de regels door, gepubliceerd. Het gaat niet om deze, noch om die periode waarin alles speelde. Nee, het gaat om leugens, verwijten en in het bijzonder de schijnheiligheid…

Begrip voor een ander. Tja dat heeft dit mens altijd. Toch ben ik er van de week wel heel erg moe van geworden. Het leek erop dat al mijn energie werd weggezogen. Dit kan ik niet meer tolereren bedacht ik me. Op de bridgemiddag bakte ik er niet veel van. Nu ja mijn gedachten waren er ook niet helemaal bij. Dat kwam omdat ik de dag ervoor een…

Ik zit achter mijn computer en wil zo graag alles schrijven wat ik dit weekend heb meegemaakt. Toch houdt iets mij tegen, het is vermoedelijk te veel om op te noemen. Soms denk ik wel eens: “Hoe bestaat het, dat ik alles kan volgen en direct kan reageren” ! Kennelijk gaat het mij erg goed en is het daarom dat ik actiever kan zijn en overal oog voor…