Vandaag de dag bevolken studenten de zalen en kamers van wat eens, nog maar kort geleden, het trotse Café-Restaurant "De Postelse Hoeve" was. In haar zalen vierden vertwijfelde vrijgezellen eens hun eenzaamheid. De vriendelijke obers waren als amateur-psychiaters. Zij wisten om te gaan met hun klanten. Zijn zij nu werkloos? Nu groeten de opgewekte…

Het valt niet te ontkennen dat het een schitterende bos bloemen was die de redactie van de Wijkkrant had laten bezorgen en ook het kaartje waarmee de collega's zich achter me schaarden getuigde van medeleven en was aardig. Het toonde spelende kinderen in een sprookjesachtige omgeving in de trant van Ot en Sien. Spoedig scheen echter, figuurlijk…

Ik was eerder dan de aanvangstijd gearriveerd in het kleine zaaltje van de communauteit van fraters, dat kennelijk begrensd werd door een feeërieke tuin van ongekende schoonheid en dat ik van eerdere gelegenheden kende. De zomer, het licht en de warmte drongen van alle kanten binnen in het kleine lokaal en spoedig traden de anderen aan. Een lesbienne…

In gedachten zie ik al menig gefronst voorhoofd, zeker wanneer men de inzending van Bas Lieshout “Dát is echt balen” niet heeft gelezen. Het is maar goed, dat ik niet de gedachten kan peilen van personen, waar empathie latent hun denken en doen beïnvloedt. Ik kan me er dus ook van alles bij vorstellen, want het is ook voor mij wéér gênant te moeten…

.....en daar sloeg ik die hond gade, die herdershond, die ongeduldig, gespannen en ongerust wachtte op zijn bazinnetje die verdwenen was in dat gebouw en die haar zo dolzinnig en enthousiast kwispelend begroette bij haar terugkomst..... Zo wachtte ik op jou, gedurende die zeven jaar van mijn kostbare, unieke, eenmalige leven dat ik liefheb boven…

Enige tijd geleden kwam mij een tekst onder ogen die, hoe aanmatigend hij ook was geformuleerd, mij meteen wakker schudde. Ik weet helaas niet meer of ik de tekst op deze site tegenkwam of elders. De schrijver of schrijfster was kennelijk met dezelfde gedachten vervuld als ik. Dat wederom resulteerde in een gevoel van herkenning en opluchting, dat ik…

Na de zoveelste ruzie met mijn enige en zo dierbare zus heb ik uit consternatie mijn duur gekochte contactlenzen door de afvoer van de wastafel gespoeld. Eén klein, mintgroen gehavend schijfje was aanvankelijk nog zichtbaar op het witte marmer, zodat ik kon vermoeden welke weg het andere, bijbehorende, was gegaan. Ik kon de beide, onmisbare optische…

Op de 13e april, in de middag, ontving ik de accurate telefonische mededeling dat de BoodSchappenPlusBus opnieuw zou voorrijden in mijn straat en inderdaad was op de print voorin het voertuig mijn naam vermeld, naast die van overige bejaarde dames en samen aanvaardden we de tocht naar Hulten, naar een zogenaamde "Edelhertenboerderij". Uit de powerpoint-presentatie…

Wij van het volk hebben echt genoeg van de starters in het schot de superbe eerste 100 meters het beheerste verval van 1 seconde per ronde het perfect aangesneden bochtenwerk de concurrentie vervalsende aerodynamische pakken het marktmodel dat aanzet tot alleenheerschappij het doorhalen op de rechte stukken de inhalige poldergezichten in beeld het quasi…

In de NRC-next van gisteren een boeiende column van Marcel van Roosmalen die een rekening van Vodafone gepresenteerd kreeg van > € 1000,-- omdat hij geroamd zou hebben. Van Roosmalen had zijn HTC smartphone in Miami helemaal niet gebruikt maar volgens Vodafone wel vergeten een knopje op zijn phone om te zetten. 'Zoals iemand vroeger wel eens vergat…

Tijdens mijn anderhalfjarig verblijf in het benedictijnse klooster te Egmond-Binnen moest ik ook meedoen aan de ritus van het schuld bekennen. Dan sloeg ik mezelf met de rechterhand op het hart en zei ik: 'Mea culpa, mea culpa, mea maxima culpa! Door mijn schuld, door mijn schuld, door mijn grote schuld!'. Gek genoeg maak ik dat gebaar nog steeds…

‘s Ochtends als hij weer eens teveel gedronken heeft slaat hij z’n vriendin verrot en scheldt hij haar even de grond in. Hij realiseert zich dat het zo niet langer door kan gaan, maar wat moet er toch gebeuren wil hij stoppen met de drank. Hij wil zijn lieveling niet kwijtraken aan de drank, dus huilt hij even op de bank en smeekt haar om vergiffenis…

Afrika is het land van mijn toekomst...de woorden gonzen in mijn hoofd, dat kan hij niet menen! Grootse plannen maakt mijn zoon, zonder mij...straks ben ik dus helemaal alleen, geen man en geen kind. Ik besef dat ik me aanstel en dat ik zwelg in zelfmedelijden! Maar hoe moet dat dan, ik zie ze al wonen in een rieten hutje, met een baby, daar heel gewoon…

'Jee Walter wat een slimme zet' meer kan ik niet zeggen, hij is nog zó jong en dan nog een vrouw uit verwegistan, ik sla m'n handen voor m'n ogen, natuurlijk zie ik beren op de weg, hoe moet dit verder, komt ze hier heen, waar moet ze wonen, worden ze een gezin? Net of dat zo eenvoudig is, of gaat hij terug naar Afrika? Walter lacht...'Lach je…

Inmiddels in me een boel duidelijk geworden, Marjorie krijgt nog een boel geld van ons...na een beetje gesnuffel in kasten en laden bleek er nog een extra rekening te zijn. Ook vond ik een papierwinkel aan paardenrennen en de zaken gingen duidelijk niet goed! Marjorie moet in ieder geval haar geld krijgen, de rest zal m'n spaarsaldo goed moeten maken…

Vandaag gaat het stukken beter met mij, 'k ben blij dat Walter weer thuis is, alleen is maar alleen. Hij heeft goed geslapen, lijkt me logisch na zo'n reis. Tijdens het ontbijt komen de verhalen los, mooie foto's en filmmateriaal maken het plaatje compleet. Wel valt me op dat er vaak het zelfde meisje opduikt, zou hij....nee geen vriendinnetje…

Zoals beloofd aan Marjorie bekijk ik de stand van zaken op de lopende rekeningen, de rekening van Ruud is geblokkeerd, wegens overlijden, onze gezamenlijke rekening is in orde, dus vreemd genoeg maak ik me geen zorgen. Walter komt thuis, hij zwijgt en staart voor zich uit, ik ben inmiddels een week verder, hij slechts een paar uur. Voorzichtig probeer…

Half 10 s'avonds en de bel gaat, de schrik slaat om m'n hart, dat moet Walter zijn... 'Ha lief moedertje' roept hij uitbundig, ik stort me huilend in z'n armen, ik ben zó blij, maar ook verdrietig om wat ik 'm moet vertellen. 'Je wilt natuurlijk van alles weten, hoe vat ik 3 maanden samen, waar is pap?' Ik sla m'n handen voor m'n ogen en…

Na thuis gekomen te zijn, heb ik niet echt zin in een zwaar gesprek met Marjorie, maar iets zegt me dat ik daar niet onderuit kom! Ik zet thee, we staren voor ons uit, 'weet je..ik weet niet goed hoe ik het moet zeggen, mijn vader had schulden wist je dat?' Ruud...schulden?, hebben we het over de zelfde nu? Niets dan goeds over de doden was het…

Het is zover...de gasten stromen binnen, blikken van ongeloof, verbijstering, ze komen verhaal halen bij mij en ik probeer zo eerlijk mogelijk alles uit te leggen. Er staat en foto van Ruud bij de kist, de muziek klinkt zacht, de door mij uitgekozen liederen zijn stemmig, bijna saai, maar zo was hij ook, dus goed! Bij de deur staat een grote vaas…