Gouda is een moerasstad, ik zit erin gevangen en ik kom dan ook nauwelijks ergens anders meer, alsof de stadspoorten er nog staan en ik er niet door mag. Inmiddels weet ik bijna alles van mijn woonplaats, mede dankzij de hoogtijdag, waar ik iets over wil mededelen, kán mededelen, daar ik nooit op het idee kom om eens een andere plaats te bezoeken.…

Een rustige straat.. Het is rustig in de straat, alleen de alleroudsten zijn gebleven, inclusief de nieuwe weduwe. De enige beroering vanmorgen ontstaat door een fout bezorgde brief, die er dreigend uitziet alsof een incassobureau klaar staat met pek en veren. De buurvrouwen links en rechts vragen elkaars advies, op het stoepje pal voor mijn raam.…

Sinds twee jaar woon ik nu in Frankrijk. Er gebeurt niet zo veel in een klein dorpje op het Franse platte land. Juist daardoor kunnen alledaagse gebeurtenissen aan waarde winnen. Over dit soort zaken bericht ik maandelijks aan vrienden en kennissen in Nederland. ---------------------------- Als je gedurende wat langere tijd de hectiek van het…

Wat is het heerlijk rustig in de hoofdstad van Nederland. Bijna iedereen op vakantie of naar zijn vader- of moederland. Zelfs de bouwvak ligt stil. Geen getimmer, gehei, gedrilboor, geratel, machinegezaag of geslijptol. De bouwputten liggen er verlaten bij en zonder enige stagnatie rij ik twee keer zo snel door de stad als anders. Op de Albert Cuyp,…

Ik rijd met een matige snelheid Villeneuve-sur-Lot uit. Op het lichtst van de dag, half één, is de weg leeg. De bochtige route vanaf de rotonde naar beneden tot St. Radegonde heeft een kapotgereden wegdek. Het asfalt smelt met deze temperatuur. Daarna naar links, de smalle D420 naar Beauregard. Niemand te zien. Toch ziet de achteropkomende chauffeur…

Fier in al zijn lelijkheid stond hij nog overeind, onze kerktoren, toen ik vanochtend van huis vertrok. Maar niet lang meer. Hoog boven hem uit verrees de hijskraan voor de sloop van het gevaarte. Bespeurde ik toch een vaag sentiment bij mezelf, nu deze puist uit onze wijk werd geknepen? De kerk lag al plat, nu moet toren er aan geloven. Twee hoogopgemetselde…

Ik wil nog graag iets vertellen, al weet je het misschien. In al mijn verhalen komt er een stukje boven water. Van de omgeving waar ik in woon en leef. Het begint bij mijn buren die ik heel graag zie. Hoe vreemd het ook is, ook zij zijn bepalend voor mijn geluk in mijn leven. En omgedraaid telt hetzelfde: want beter een goede buur dan een verre…

Na lang wikken en wegen heb ik dan toch besloten een stukje terug te stappen in onze Nederlandse moderne voorziening van centrale verwarming. Ik ga terug naar de kolenkachel, wat gelukkig nog kan omdat mijn huis nog in het bezit is van een schoorsteen. Deze was wel jaren niet meer gebruikt en netjes dicht gemetseld. Afgelopen zomer heb ik via marktplaats…

In een huisje met kleine kamertjes staan her en der zoveel spulletjes. In een van de kamertjes zit ik te typen: “Hoe zal het verder gaan?” Over een maand of wat komt er een lief kleintje bij. Alles staat in het teken van deze verwachting. We wonen klein, maar ach, we zijn zo blij met elkaar. Zij met haar dikke buik en ik met een buik-je. Happy…

De warmte maakt mij gek. Toen ik dit huis aannam zat ik op de bekende schopstoel. Het was dit huis of de eerste tijd niets. Dit is ook niet het meest slechte huis dat ik ken, net opgeknapt, 3 slaapkamers. Een 'flaco-woning' noemen ze het hier in Zeeland. Het is wel een hoekhuis en uit ervaring weet ik dat die wel een stuk frisser zijn in de winter…

Zomertijd. Midi. Ik ben weer terug van de bakker. Een doos met twee chocoladegebakjes ligt op de zondagseditie van de Sud Ouest, Agenais/Villeneuvois. Ernaast een pakje Drum mentholshag met blauwe Rizla. Op de vloermat van de duoplaats ligt een groene plastic zak met een dozijn oesters uit het bassin van Arcachon, nr. 2, € 4.20. De dertiende oester…

Stel je voor... Je krijgt post van je stroomleverancier, toevallig ook de grootste stroomleverancier van het hele land. Je opent de brief en begint te lezen. In de brief staat dat je stroomleverancier je huis wil kopen om het vervolgens te slopen. Je denkt: "Nou moe, zijn ze nou helemaal gek geworden!", en leest verder. Er staat: "In de grond…

Ik was een lieve katholieke jongen, verzamelde doppen van melkflessen voor een donkerbruin vermoeden van schuld, heeroom kwam eens per jaar uit zijn habijt en droeg dan een pak, maar wel dat boordje, hagelwit, melkwit, foeterde ons bijkans uit in kleur bekennen, er werd volgens hem niet genoeg gedopt. Heeroom is voor de gek gehouden, een duister…

Als mijn broertje en ik vroeger roekeloos met het meubliar omgingen riepen mijn ouders altijd dat ze, zodra wij op onszelf woonden, bij ons ook op de bank zouden komen springen. Als ik het voor me probeerde te zien verloor ik mezelf telkens weer in een lachsalvo. Tegen die tijd waren ze grijs en bejaard! Kende ik toen de kracht van proclamatie nog niet…

De laatste uren, voordat jij er zou zijn, hadden hun magie verloren. Wat zo ver weg was geweest, was nu zo dichtbij, dat ik niet wist, hoe te relativeren. Van binnen brandde een verlangen naar jou, maar ergens was ik ook kwaad op je. Boos op de liefde, waar ik niet sterk genoeg voor blijk te staan. Boos op de pijn die het voelen me doet, als jij me…