plotseling besefte ik dat ik leef kunnen jullie het je voorstellen Ik leef Mijn hele lichaam trilt mijn hart bonst heel hard ik voel mijn eigen adem het bloed dat door mijn aders stroomt mijn ogen kunnen helder zien en ik hoor duidelijker alles smaakt zo aangenaam voor het eerst zag ik hoe groen het gras van mijn achtertuin is en hoe…

Gesloten boek op een schone, maar rommelige tafel. Op de achtergrond 't geruis van motoren, dichtslaande deuren en pratende mensen. Muziek die laat weten dat de dag nog niet voorbij is en 't leven dat laat zien te beschikken over kwaliteiten, onvoorzien en recht uit 't hart. Berouw heb ik in mijn leven tot nu, niet zo vaak hoeven tonen. Logisch…

Elleboog op de grijsmarmeren tafel, tussen wijs- en middenvinger een sigaret, de blauwwitte, sierlijke, maar grillige slierten vullen de dompige ruimte boven haar hoofd, al was het een mengeling van gedachten in een wolkachtige stripballon. Dan zuigt ze met rimpelmond en vernauwde ogen, peinzend...haar woorden bedachtzaam afwegend, en met ingehouden…

Ik tel. Ik tel voor de zoveelste keer. Stel nou dat er bij ons 7 mensen blijven zitten, alles meegerekend. Dan in 3b 5, 3c en 3 d ieder 4 en in 3e 2. Dat maakt 23. Dus dan zouden er zeven moeten blijven zitten in de vierde om vijf klassen te houden. Van die vijf klassen hangt voor mij een hele hoop af. Sport. O ja, ik heb er op lopen schelden. Maar…

Daar lag ze, met haar benen wijd en omhoog, uiterst charmant. “Hoe bizar”, dacht ze. “Nooit van mijn 37-jarige bestaan heb ik kunnen bedenken dat ik hier zou komen te liggen”. De arts naast haar keek haar geruststellend aan. “Je voelt er niks van,” zei hij, “wil je het nog zien op de echo?” “Goed.” Een vreemd gevoel, kijken naar een echo, wetend…

Het staat met een groen, groot aanwijsbord aangegeven, met twee witte pijlen, één naar links en één naar rechts: “Irlanda”. Merkwaardig om te zien welke oude, lelijke, gedeukte auto’s hier de straat nog opsieren. We zijn ontzettend verbaasd dat ze nog rijden en vooral mógen rijden. In Nederland zouden ze ogenblikkelijk van de straat gehaald worden…

Een schril scheidsrechtersfluitje zette de trein in beweging. Eigenaardig toch! In een compartiment, vlak bij de deur, links, zat een keurig, net geklede heer – met vilten hoed en stropdas – vrome kushandjes te werpen naar een vrouwelijke leeftijdsgenote op het perron. Een 75-plusser! Een zeer goed bewaarde dan en knap op de koop toe. Aan de andere…

Het ontwaken van een nieuwe dag, langzaam in dromen verglijden. Het gelach van spelende kinderen, af en toe een traantje als er zich eentje kwetst. Een vlinder die dansend van de ene bloem naar een andere walst. Gekwetter van ruziemakende mussen om de achteloos achtergelaten kruimeltjes van oud brood. Alledaagse dingen, zo lijkt het wel, waar wij…

Ze zijn ‘in’, de gevoelens die aan de tuin gekoppeld worden. En ze zijn nog nooit zo ‘in’ geweest! Het ‘strandgevoel’ met schelpenversieringen, stoelen en tafels gemaakt uit wrakhout en tuinkasten volgestouwd met materiaal waar een strandjutter jaloers op zou worden. En de tuintafel compleet in het blauw, … om de zee naar je tuin te halen. Het…

Ik was vroeger een probleem-kind, kon daar niet zo veel aan doen want ik had al vanaf mijn geboorte last van pdd-nos. Ik ging op mijn 12e uit huis en kwam in een instelling in Smilde. Ik kwam op een afdeling met mensen die zichzelf beschadigden, en had het daar erg moeilijk mee. Maar goed, op een avond zat ik nogal slecht in mijn vel en toen ben…

Peinzend leun ik tegen de post van de kast en bekijk de bovenste planken. Oude spullen, ooit daar weggezet. Komen wel weer eens van pas... Ik hoor telefoneren: mijn oudste met zijn vriendin. Wat er wordt gezegd versta ik niet; waarover het gaat weet ik wel. Het leek allemaal nog zo ver weg. Oh nee, eerst moest het eind van hun studietijd in zicht…

Het is maanden geleden dat zij hem leerde kennen via internet. In de moeilijkste en meest verwarrende periode van haar leven werd hij een vriend waarbij ze al haar ellende kwijt kon. De eerste keer dat ze zijn stem hoorde was vlak voordat ze met haar man op vakantie ging. Iedereen vroeg haar waarom ze überhaupt nog met hem op vakantie ging. Het enige…

sommige catastrofale situaties vragen om duidelijkheid, komen in een fractie van een seconde tot uitbarsting: je slaat met je hand door een vensterruitje en dan ligt alles vol bloed en roodbesmeurde glasscherven; je valt uit een raam en breekt hier en daar wat botten, schaaft hier en daar wat vel. Hechtingen, gips, pleisters en jodium kalmeren…

Ze stonden samen op het bruggetje, de jongen en het meisje, en als je ze zou zien staan dan zou je denken dat je in een sprookje was beland. De zon scheen nog zwak. Het water kabbelde rustig onder hen door, maar hun was het alsof met wilde golven tegen de oever en tegen de brug aan werd geslagen. Ook de wind die zachtjes blies, stormde om hun heen…

Jouw nummer uit mijn telefoon gewist, ik heb mij vergist. Gisteren dacht ik nog anders over jou, maar helaas, is het waar, je bent een junk. Vorig jaar om deze tijd was ik bereid om je te helpen, wist ik niet dat je me zo bedonderen zou. Maar nu, nu ik weet dat ik mij vergist heb, wil ik dat niet meer. Ik ga er namelijk zelf aan onderdoor, samen…

Langzaam loop ik langs het water, het water dat mij roept. Ik loop de steiger op en aan het eind blijf ik staan. Ik moet. Ik kan niet verder. Zo sta ik daar een tijdje, ik kan niet verder. Mijn ogen dwalen af van de einder tot aan mijn spiegelbeeld, ik buk mij om mezelf beter te kunnen bekijken in deze natuurlijke weerkaatsing. Kan ik mijzelf spiegelen…

“Weet je wat jij moet doen?” vroeg hij, me aankijkend met een lichte glimlach om zijn lippen dansend. ”M’n bed inkruipen en pas weer wakker worden als het zomer is?” vroeg ik zielig met een dun stemmetje. Hij schudde zijn hoofd, de glimlach werd iets breder. “Dat is niet wat ik bedoelde.” Het lukte me een paar tranen op te vangen met mijn tong…

De enkele dagen overvloedige regen die we hebben gehad, veroorzaakten op diverse plaatsen in het land – en ook erbuiten –schrijnende menselijke ellende. Afgezien van de grote schade aan huis en huisraad betreurden we ook het verlies van mensenlevens. Kleine oorzaken wellicht maar met nefaste gevolgen. En maar klagen bij de lokale overheid die op haar…

Het lijkt alsof niks me meer interesseert. Het leven gaat door, kabbelt zachtjes verder. Rimpeltjes die insluiten wat ik denk, wat ik voel, om er maar geen aandacht aan te hoeven besteden en er voor te zorgen dat het vooral niks verandert. En het verandert ook niks. Behalve dat ik met dagen zit zonder hoop, zonder blijdschap, zelfs zonder angst…

Drugs. Ik heb er heel veel over gelezen. Boeken, tijdschriften, artikelen en op interent. Ik dacht er heel veel over te weten. Ik wist ook wel veel, maar dan van de theorie. Drugs werd een bepaalde obsessie voor me. Ik moest en zou precies de uitwerkingen weten. Wat het met je deed. Welke reacties er kwamen, hoeveel enz. Ik slurpte elke mogelijke…